Ik ben mijzelf tegengekomen op een verjaardagsfeestje...

Al heel lang ben ik opzoek naar een meisje dat als twee druppels water op mij lijkt. Of ik dat ooit ging vinden, dat was tot een kleine 2 weken ondenkbaar. Grappig genoeg heeft het lot mij getart. Ik heb haar gezien. We maakte plezier. Vandaag de dag ben ik nog altijd fier. Ik lijk wel een gier. Zoveel gelach, gegiechel en getier.

Het verjaardagsfeest...

Een van mijn beste vrienden nodigde mij uit voor zijn verjaardagsfeestje. Dat was heel leuk en zeker omdat het een zwaar autistisch feestje ging worden. Grenzen waren er niet te vinden. Dus het was gewoon je meest autistische kant laten zien en genieten, met volle teugen. Dat het feest autistisch ging worden, dat wist echt iedereen. 

Daarom besloot ik om als cadeau een T-shirt te kopen met 'Autisme 4 life' op. Het was een sportief shirt in een blauwe kleur. Ideaal voor een wit-blauw contrast. De tekst was dan ook heel duidelijk te lezen. Voor de reactie van mijn goede vriend had ik geen enkel drupje angstzweet. Want ik wist als geen ander dat hij het leuk zou vinden. Ja, hoor. Hij was door het dolle heen toen hij zijn autistische T-shirt kreeg. Ik zag zijn ongeruste denkblik plots veranderen in een lach van plezier, waardering en een tikkeltje autisme. Naast het T-shirt kreeg hij nog andere leuke cadeaus van zijn vriendin en van een 'vriend'(in). Ook daar was hij zo fier 

als een gieter mee.

Na de cadeaus werden we met zijn allen de dansvloer op gesmeten. Mijn bro is een erg goede hobby-producer, en kon het dus ook niet laten om even de spits af te snijden met zijn goeie muziek. De muziek die hij speelde was heel uiteenlopend, maar dat maakte het juist zo fijn. Op die manier kreeg iedereen de kans om eens zot te dansen. Ook ik lied die kans niet aan me voorbijgaan, en begon met iedereen te walsen, shaken en te twerken. Nou ja, als je dat al twerken kunt noemen. Het was meer de Marie-Louise dan een twerk. 

Na de vele flaters van mij tijdens het dansen en de artistieke kunsten van de anderen. Begon de karaoke. Meteen werd ik voor de leeuwen gegooid of betergezegd; voor de kabouters. Ik nam zelf het initiatief om 'Sinterklaaskapoentje' te zingen van kabouterplop - en dat met de afstandsbediening van de tv in de hand. Dat was dan mijn microfoon. De buren en de ouders van mijn goede auti-vriend vonden het vast oorverdovend. Echter wierp het wel zijn vruchten af bij de andere feestvierders, of dat dacht ik toch op het moment. Al gauw was mijn tijd om te performen afgelopen, maar dat was niet erg. 'Een mens mag toch ook eens rusten he'. Nu was het de tijd aan mijn semi-autistische-vriend en zijn vriendin. Het was een mooi duet, en om het duet nog wat aan te wakkeren; speelde ik (zogezegd) gitaar, drum en triangel. Het was echt mooi om hun samen te zien. Daarom was een applausje op het einde ook wel op zijn plaats.

Na het gezweet van het dansen en zingen waren we toe aan een spelletje - en dat in combinatie met popcorn en (zogezegde) alcohol vrije frisdrank. Volgens het spel moesten we rondlopen op muziek en als de muziek stopte. Dan moesten we 5 positieve staakwoorden opschrijven over de persoon waar we stopte. Zo zouden we dan uiteindelijk heel wat positieve dingen over elkaar opschrijven en het was ook een goed kennismakingsspel. Dat spel was wel leuk, want ook daardoor werd er hard gelachen.    Uiteindelijk hebben we het einde van het feestje nog opgevuld met wat gepraat en voor we het wisten was het al gedaan.

mamaliefde

Ik was NIET aan het daygamen op het feest...

Geloof het of niet, maar ik was op mijn (niet familiaire) broer zijn verjaardagsfeestje niet aan het daygamen. Wat niet wil zeggen dat ik aan het flirten was met een meisje, dat als twee druppels water op mij lijkt.

Het meisje stopte nog maar juist op de oprit met haar propere en opgeblonken auto, of ik zag al dat ik het meisje van m'n dromen zag. Ze had strak bruin haar, ogen met weerspiegeling, een gelaat om 'u' tegen te zeggen. Haar gelaat schitterde. Het leken wel sterren bij donkere hemel.

Voorzichtig zag ik haar de laatste stappen overlopen om haar auto af te sluiten. Daarna wandelde ze superelegant naar de deur - waar wij als gekken, stomverbaasd, geen woord kunnen zeggend, zaten te wuiven. Zo hard waren we in de wolken van haar. 

Na enkele seconden van bezinning schoot er een waterval van domme opmerkingen aan, bij mij (ik was weer mijzelf). Wel meteen begon ik 'hey' te zeggen en begon haar vragen te stellen. Ook lanceerde ik een lach. Het was een lach die nog sterker aanwezig was als mijn normale overdreven lach.

Al snel had ik heel veel vreemde dingen gezegd, die vreemd genoeg tot diepgang in onze gesprekken leden. Zij kon er om lachen en ik ook. Laaiend enthousiast was ik met het meisje dat zelfs dezelfde initialen heeft als mij.

Het duurde dan ook niet lang voor ik mijn prille flirtmoves aan de kant schoof voor wat ruwere moves. Mijn goede vriend begon te draaien, niet alleen met zijn virtuele draaitafel. Ook met zijn vriendin. Op dat moment kon ik toekijken met respect of ook mijn kansje wagen. Ik koos het tweede. Het gekste plan dus. Dat hield concreet in: ik wierp mijn hand onder haar ogen - vroeg; "Wil je dansen" - op mijn meest charmante manier. Nadien dacht ik er pas over na, van hoe ik het zou aanpakken. Na 1,2 tellen viel mijn frank en begon wat met haar te draaien. Die beyblate tollen uit een oude rage waren mijn inspiratie. Niet veel belovend, maar ik deed het en keek haar in de ogen. Zij was het leukste en knapste meisje dat ik ooit zag. Plots was ik ook al aan het denken: "Vandaag stopt het daygame-avontuur en ik ga de ware liefde vinden".

Na het swingen, walste ik me snel door de karaoke, en probeerde toen pas echt bij haar te scoren. Allereerst voor ik dat deed, moest ik nog wel mijn trukendoos of betergezegd zak bovenhalen. Uit mijn rugzak pakte ik mijn snap-, positieve energiekaartjes. Naast de kaartjes haalde ik ook een boekje tevoorschijn. Dat boekje noemde ik het "Frietboekje". Waarom die naam? Ik had enorm veel zin in frietjes toen ik dat boekje maakte en het was het eerste waar ik opkwam. Dus ik kwam op het idee om het er op te stickeren. Anyway, even teruggaan naar het verhaal... 'Het frietboekje' draaide ik zo snel als ik kon om, zodat niemand al kon zien wat er opstond. Vervolgens liep ik naar het meisje met een dikke, dikke glimlach en vroeg of ze van frietjes hield. Ongerust vroeg ze "waarom???" en zei al snel: "ja". Na de 'ja' ging ik vliegensvlug over tot een overhandiging. Ze was er blij mee. Ook al viel ik er mee uit de lucht. Ze lachte op elk geval wel, of het door geluk of verbazing was? Geen idee. Haar lach betekende genoeg voor mij om het te doen. Na de stunt met het boekje. Vond ik; dat ik nog vruchten op of van de taart kon gooien. Als kers op de taart versierde ik haar letterlijk met een rode slinger. Dat was iets wat ik altijd bij had. 'Je weet maar nooit als je de ware tegen het lijf loopt...'. Wat later gaf ik ook nog positieve energie aan de moeder van mijn goede vriend, door middel van zo'n kaartje. Ook zij was er blij mee.

Na heel wat vreemde kuren te verkopen. Was er nog wel ruimte voor nog meer. Natuurlijk kon ik die ruimte niet onbenut laten liggen. Het hoeft je dan ook niet te verbazen dat ik met heel aparte vragen over de brug kwam, tijdens het spel: 'Waarheid, durven of doen'. De vragen maakte het vreemd en soms misschien ongemakkelijk (op een leuke manier), maar ik kwam wel goede dingen te weten. Het meest gebruikelijke was dat het meisje van mijn dromen een relatie had. Dat betekende dus dat we maar gewoon vrienden konden zijn. Waar ik mij direct bij neer legde. Want ik ben een fan van 'liever 10 vogels in de lucht, dan 1 in de hand'. Het feit dat een relatie er niet in zat, maakte mij niet triest. Het duurde geen seconde, voor ik er vrede mee had. Meteen ging ik dan ook voort met het gene waar ik mee bezig was. Autistisch zijn en doen.

Niet veel later kwamen we toe bij een spel om elkaar beter te leren kennen - en waarbij je positieve dingen over elkaar schrijft. Ook daar kon ik het niet laten om speciaal te doen. Zo waren mijn positieve dingen voor het meisje: 'Afspreken?', 'Slim' en nog een hele reeks andere dingen over haar leuke persoonlijkheid.

Tot slot spraken we nog even met elkaar, tot het meisje met dezelfde initialen als mij vertrok.

Bol.com

Ze leefde nog lang en gelukkig...

Direct na de ontmoeting met het meisje zag ik al dat ze mij had toegevoegd op snapchat en op facebook. Daar was ik blij om, dat was al een goed begin van een goeie vriendschap. Redelijk snel daarna begonnen we al te praten en ik werd zelfs getagd in berichten door haar. We waren door het dolle heen, met onze sterke vriendschap die we juist hadden gelegd. Later werden er zelfs plannen gemaakt om af te spreken. Helaas hebben we elkaar nog niet terug ontmoet door ziekte, maar een van de weken gaan we sowieso terug afspreken - en dan geef ik haar het boekje terug af, waar we inschreven. Wanneer we elkaar terug gaan zien, dan zal het een groot feest zijn - en zeker als ik de chat conversaties al zie als een kleine party.

Bol.com

Ben jij ooit je vrouwelijke/mannelijke versie tegengekomen? 

"Oh, wat ben ik blij met mijn Sneeuwwitje, mijn zus, mijn droomvrouw - die samen met mij door het leven gaat". We zijn op enkele uren naar elkaar toe gegroeid als beste vrienden.

• Bro, bedankt voor het leuke feestje. Ik was vereerd dat ik aanwezig mocht zijn.
• Vriendin van bro, bedankt om mij niet neer te steken met een speelgoed mes.
• Sneeuwwitje, bedankt dat ik in je gezelschap mocht vertoeven. 

Samen gaan we nog voor een lange vriendschap staan, tot in de eeuwigheid...

"Het sprookjesbos..."

Vandaag ga ik jullie meenemen naar de wonderbaarlijke wereld van sprookjes. Maar ook ga ik een geweldige serie over sprookjes beoordelen. 

Waarom interesseren sprookjes mij?

Sprookjes zijn heel interessant omdat ze zijn gebaseerd op eeuwenoude verhalen. Of er echt waarheid achter de sprookjes zit, dat kan niemand bevestigen. Maar er werd wel gezegd dat sprookjes zijn verzonnen des tijds om kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Dat lijkt me wel een theorie die zou kunnen kloppen, maar ook dat is niet honderd procent verklaarbaar - en dat maakt het zo mysterieus. Je hebt eigenlijk helemaal geen benul van waarop de sprookjes zijn gebaseerd. Maar daarnaast is het ook erg interessant om een verhaal te zien evolueren. Het lijkt wel een beetje op het 'roddel-effect', je zegt iets tegen iemand anders en die gaat het dan weer eens door bazuinen - en uiteindelijk is je verhaal helemaal anders. Maar langs sommige versies van de sprookjes hebben ze de normen van vandaag de dag gehanteerd, maar dat is niet bij elke versie zo. Want je hebt nu eenmaal ook sprookjes waar ze absoluut het originele verhaal willen vertonen. Beide opties zijn goede manieren van een sprookje te brengen, maar zelf hou ik ervan om alle kanten van een verhaal te leren kennen. Want dat is heel interessant - en ook de weerspiegelingen van indrukken die worden nagelaten zijn heel boeiend. Daarom vindt ik het soms zelfs een meerwaarde om een sprookje meerdere keren te bekijken. Zo kan je visie plots veranderen, ook al kijk je dan naar hetzelfde sprookje. Maar er zijn zoveel varianten waar je nooit van zult ontdekken wat de echte verhalen zijn, maar dat is niet erg. Want voor mij is de hele speurtocht het leukste aspect aan sprookjes. Maar sprookjes zijn op nog zoveel andere manieren heel leuk om te bekijken. Zo zijn andere kenmerken van een kwaliteitssprookje een goed verhaal en goed gecaste karakters. Maar daarnaast ben ik iemand die veel belang hecht aan de kleinste details van de sprookjes. Zo mag bijvoorbeeld de giftige appel van sneeuwwitje niet groen zijn, maar de appel moet rood zijn met een zekere glans erop. Die elementen zijn voor mij al van kleinst af aan belangrijk aan sprookjes. Want ik vond het als piepkleine jongen al belangrijk - dat het verhaal van de boeken - die mama me voorbracht - overeen kwamen met de tekenfilms. Die visie ben ik blijven behouden, maar dat laat zich nu eerder merken door de Netflix-serie die ik onlangs ben begonnen - of door de vele films van Sneeuwwitje. Hoe dan ook: "Waarschijnlijk is het mijn perfectionisme - dat veroorzaakt wordt door mijn autisme - wat er voor zorgt dat ik zoveel belang hecht aan de details"

Wikipedia 

"Het verhaal van Once upon a time..."

Het verhaal van deze sprookjesserie draait om een bijzonder stadje, dat Storybrooke noemt. Het stadje is absoluut niet normaal, want iedereen in de stad heeft een dubbelganger ergens in de sprookjeswereld - of is van de sprookjeswereld in de normale wereld beland. In het begin leefde iedereen in de stad op een normale manier, maar na 28 jaar werd de vloek verbroken - en ontstonden er velen conflicten tussen bepaalde personages. Elke aflevering op nieuw krijg je een nieuwe blik van een bepaalt sprookje - en ook laat dit zich dan voordoen in de 'echte wereld'. Maar het is niet omdat er sprookjes in komen, dat ze ook zijn zoals de sprookjes van 'van Grimm'. De sprookjes in de serie zijn helemaal andere koek, want zo beleven alle personages een verhaal - en dat verhaal sluit aan op de andere sprookjes. Dus alle sprookjes die je maar kunt bedenken worden samen gebundeld - om zo een erg lang verhaal te maken van 7 seizoenen van telkens 22 of 23 afleveringen. De serie heeft vele personages, aangezien er vele sprookjes zijn, maar in de hoofdrol spelen: 'de Sheriff Emma Swan', 'het jongetje Henry', 'Repelsteeltje' (mr. Gold) en 'de grote boze koningin' (Regina) die ook burgemeester is. Maar uiteindelijk zijn er nog wel meer hoofdrolspelers. Enkele voorbeelden hiervan zijn: 'Sneeuwwitje' en de 'prins', want zij doen ook elke aflevering mee. Maar ook heb je hoofdrolspelers die maar in één of een paar seizoenen hoofdrolspeler zijn, hierbij denk ik bijvoorbeeld aan: 'Captain Haak'. De serie bestaat al vanaf 2011 en is verder uitgebreid tot 2018. Puik werk dus van de bedenkers Edward Kitsis en Adam Horowitz die deze fantastische fantasy, drama, mystery-serie hebben bedacht.

"Mijn mening over de serie..." 

Naar mijn mening is dit een geweldige serie - met een geweldig verhaal, dat ook nog eens goed is gebracht. Maar ook zijn alle personages stuk voor stuk goed gecast - en de acteurs zijn goed gekleed. Het scenario is goed geschreven. Voor mijn part is deze serie heel goed gemaakt, want de verhalen van de sprookjes zijn anders, maar ergens dan toch weer niet. De serie kan me doorheen het verhaal telkens opnieuw aangenaam verassen. Maar ook is de serie zeer verslavend, want eenmaal begonnen met kijken. Dan is het moeilijk om te kunnen stoppen, want je zit helemaal in het sprookjesachtige verhaal - en dat voelt goed. Je zinkt gewoon even weg van de realiteit, zonder dat je er iets voor moet doen (buiten kijken dan). Naar mijn mening is het een van de beste Netflix-series ooit, want ik heb niks meer dan lof over deze serie te vertellen.

HLN

Zijn jullie fan van sprookjes?

Deze blog schreef ik om jullie deze goede serie aan te bevelen. Maar natuurlijk is dit geen verplichting. Daarnaast vond ik het ook wel gewoon leuk om me even verder in het verhaal te verdiepen. Want zo ga je toch even harder malen over de dingen die zijn gebeurd in de serie.