donderdag 25 november 2021

Praktijk examen met de heftruck...

De afgelopen weken, waren weken van oefening en kunt. Allemaal ter voorbereiding van het praktijkexamen met de heftruck. Het waren weken vol onverwachte wendingen en uiterste concentratie - of ik er ook het gewenste resultaat mee behaald heb op het examen. Dat is een vraag die ik op tafel laat liggen voor iets verder in de blog...                                                                                                                          

Theorie

Net zoals bij een autorijbewijs heb je ook theoretische kennis nodig voor een vorkheftruck te mogen besturen. De kennis is helemaal anders. Want normaal rij je niet of weinig met een heftruck op de openbare weg. Het voertuig is in de eerste plaats ontwikkeld om op werven, magazijnen en andere werkplaatsen gebruikt te worden. Dus logischerwijs zal het dan ook meer gaan over hoe je in een magazijn rijdt met zo'n ding.  

De dingen die ik leerde, waren heel uiteenlopend. Zo leerde ik hoe een batterij van de heftruck in elkaar stak. Dat leek wel op een les chemie. Er moest een juiste verhouding zijn in het zwavelzuur en gedistilleerd water waarmee je de batterij vulde. De volgorde van het vullen was ook van cruciaal belang. Want als je het verkeerd deed, dan zou het elektrolyt (verdund zwavelzuur) weglopen langs de vuldoppen. Ook moest je al de onderdeeltjes van de batterij kennen en je moest weten hoe je de batterij aan de stekker hing.

Naast de batterij, had je ook nog de wielen. Bij de wielen was het belangrijk dat je gewoon wist welke soorten er waren en waarvoor ze diende, meer niet.

Bij een auto ben je gebonden aan bepaalde snelheden. Bij een heftruck is het niet anders, alleen gaat het om andere snelheden. Je kan uiteraard niet tegen 50 km/h door een magazijn cruisen met zo'n ding. Daarom heb je een maximum snelheid binnen een magazijn en een maximum snelheid op de piste.

Voor je kan starten met zo'n toestel, moet je ook een controle uitvoeren van enkele onderdelen. Op die manier kan je verdere beschadigingen vermijden en je zorgt ook voor meer veiligheid. 

Over veiligheid gesproken. Je moest ook de 7-hoofdzonden kennen van een heftruck. Dat waren dingen zoals duld geen passagiers op je heftruck - en het ging ook over de rijdrichting (vooruit of achteruit). In de 7-hoofdzonden kwamen ook controles aanbod. Maar hier ging het niet om een voorgaande controle van het toestel in zijn geheel. Het ging meer over: 'Is die vrachtwagen wel sterk genoeg om in te rijden?', 'Staan mijn vorken goed?', 'Kan mijn heftruck kantelen door het gewicht of de snelheid?', 'Waar ligt mijn zwaartepunt?',...

Eigenlijk moest ik gewoon weten: hoe een heftruck in elkaar stak, de verkeersregels en hoe ik een laaddiagram lees. Een laaddiagram is; een diagram dat zegt hoeveel je kan dragen - op welke hoogte - en op welke afstand van de vorken.

Die kennis heb geleerd met behulp van een PowerPoint (van honderden dia's), filmpjes en een cursus. De beelden die in het lesmateriaal stonden, waren niet altijd even appetijtelijk. Er stonden veel afbeeldingen in van dingen die mis konden gaan. Zo waren er rekken ingestort, lichaamsdelen verbrijzeld en heftrucks die ontplofte. Dat soort beeldmateriaal steken ze erin om mensen er op attent te maken dat een heftruck geen speelgoed is. Wellicht worden veel mensen van zo'n beelden angstig, maar mij deed het vreemd genoeg niet zoveel. Ik had nog altijd evenveel zin om eraan te beginnen. Dus ik studeerde de cursus uit mijn hoofd en ik deed een 2-delig theoretisch examen.

Het examen was niet echt heel moeilijk qua leerstof, maar er was een strenge giscorrectie. Als je niks invulde, dan had je 0 op die vraag. Vulde je het juiste in, dan kreeg je 2 punten. Mocht je iets invullen en het was verkeerd, dan had je pech, dat was direct -2. Er waren 15 vragen en 15 x 2 = 30 punten. Je moest op zijn minst 18 op 30 halen of je kon niet slagen. Wie kan rekenen, weet dus dat je maar 3 vragen fout mag hebben. Dus ik dacht goed na over de dingen die ik gestudeerd had, en ik berekende uit of ik een gokje zou kunnen wagen. Al snel wist ik dat een gokje geen kwaad kon, en met succes. Mijn gokjes waren ook nog eens goed. Dus ik kon niet anders als geslaagd zijn. Wat goed nieuws was. Want alleen zo zou ik aan de praktische kant van de opleiding mogen beginnen.


YouTube


Het leren rijden met een heftruck...

Na de herfstvakantie werd mijn klas (7 logistiek) samen met nog 3 klassen uit een andere school onderworpen aan een praktische opleiding om een heftruck te besturen.

Het begon met een eerste oefening op te stellen. Dat was een oefening die bestond uit een constructie van 2 paaltjes aan de linker- en rechterkant van het gangpad. Tussen die paaltjes moesten we paletten afzetten. Naast de paaltjes bevonden zich dan weer gitterboxen (boxen van 80 cm x 120 cm x 100 cm). Op die boxen lagen de paletten die we moesten verplaatsen. Eigenlijk moesten we op die manier oefenen op S- en U-bochten. Die manoevers herhaalde we heel de dag door. Wat niet onbelangrijk was, en zeker als je weet dat het basis vaardigheden waren. Vanaf het moment dat je dat kon, dan kon het echte rijden en stapelen pas beginnen. We waren allemaal onervaren chauffeurs, dus er waren de eerste dag al enkele bijna ongelukken gebeurd. Er was een heftruck die op de hoogste stand stond en er gaf iemand gas achteruit. Uiteraard ging de truck aan een spoedig tempo achteruit, en de remmen deden ook niet wat ze moesten doen. De beginnende bestuurder die er mee reedt, kon de truck op het nippertje doen stoppen. Er zat haast maar 1 meter tussen de op hol geschoten heftruck en het grote rek, dat zich uitstrekte tot bijna aan het plafond. Al snel vloog dag 1 voorbij.

Na dag 1, werd er al met smalle gangen gewerkt en met paaltjes waar je moest ronddraaien. Ook kregen we al de kans om bakken en gitterboxen op elkaar te stapelen. De oefeningen waren al pakken moeilijker, maar dat gevoel had ik er niet van. Want ik had al goed geoefend op de basisvaardigheden. Dat wilde dus zeggen; dat ik al ongeveer, slordig een idee had van hoe mij te positioneren - bij het rijden tussen en rond obstakels. Daarnaast kwam ik ook al tot stapelen. Die oefeningen bleven we verder, en verder uitbouwen. Eerst was het vooral met paletten in de korte zijde, later namen we ze op aan de lange zijden. De laatste paar dagen van de opleiding oefende we met 1 gitterbox, en de laatste dag voor het examen deden we het zelfs met 2 stuks per keer.

Gedurende heel de opleiding was ik (te) precies in mijn werk. Zo precies dat het mij veel tijd vroeg om oefeningen te doen, maar ik raakte nooit iets en ik zette mijn last altijd af tot op de millimeter. Al snel vertelde mijn leraar, die ook een ervaren heftruckbestuurder was, dat ik te traag was. Dus ik begon meteen te denken: "Op welke dingen kan ik tijd besparen?" Al snel ging er een lichtje branden in mijn apenbrein. Ik moest gewoon genoegen nemen met hoe mijn vorken stonden/staan. Daarnaast stelde ik het werktempo ook iets meer op prijs, dan mijn zicht. Normaal is dat geen goede houding, maar ik was te gefocust. Dus moest daarin minderen. Na een paar keer aangesproken te worden over mijn snelheid. Kwam ik tot het besef: "last erop, is last erop. Klaar!" Door te minderen in die dingen, ging het al pakken sneller, en door de tijd die ik daarmee won. Was er plots tijd om alles wat te finetunen. Na een poosje leek het allemaal vanzelf te gaan, maar toch had ik nog een kleine vrees voor het examen.

Naast het harde werk, was er ook tijd voor ontspanning in de pauzes. De pauzes waren een moment om wat concentratie te tanken. Dat deed ik samen met de vrienden die ik daar gemaakt had. We dronken samen een theetje, koffie of soep. Zalig was dat, en zeker omdat het gratis was. In combinatie met ons drinken, zaten we wat te lullen over marginale feestjes, gekke uitjes en nog andere vreemde onderwerpen. Het was lachen tot de laatste seconde met die gasten van mijn groep. We konden het echt heel goed vinden met elkaar. Het leek wel of we elkaar al jaren kenden.


Ergonomie site


Het grote examen...

Na 3 weken intensief oefenen op heftruck rijden, was het eindelijk zover. Het examen stond voor de deur. Ik was goed uitgerust, - had mijn kennis nog eventjes opgefrist - en had vertrouwen opgebouwd met de trucks. Ik was er helemaal klaar voor. Helaas kreeg ik nog wel even een stressje, toen ik hoorde van mijn nieuwe vrienden: "De mevrouw en ... hebben corona". Meteen vreesde ik ervoor dat het examen niet door zou gaan, maar dat zou de leraar te stom vinden. Daarom werden we direct voor de leeuwen gegooid - en het examen dat we normaal gezien in de namiddag kregen. Kregen we wel meteen. Eerst gingen de 2 vrienden (die nog op de opleiding waren) naar het examen. Nadien volgde ik. Doordat mijn vrienden om de beurt moesten. Had ik heel de tijd de gelegenheid om te praten. Wat zalig was. Er was ook geen tijd om te stressen. Ik had mijn theetje en ik had praat tot het laatste moment. Alles wat ik moest doen; was rustig naar het examen gaan en het afleggen.

Het was mijn beurt en ik was in de loods van het examen. Het examen kon starten, maar ik besloot toch om eerst alles grondig te ontsmetten. Je weet maar nooit. :P Wel meteen na de grondige poetsbeurt, stak ik de ontsmettingsdoekjes in mijn werkbroek. Vervolgens kroop ik zelfverzekerd in de cabine, startte het contact, deed de handrem en bedrijfsrem omlaag. Ik keek even rond mij, om mij er zeker van te vergewissen dat er geen onverwachte dingen in de omgeving zijn. Daarna plaatste ik mijn vorken goed. De leraar vroeg: "Ben je klaar?". Mijn antwoord was: "Ja!!!". De tijd ging in, en pakte zo snel als ik kon de eerste gitter met een deel van de vorken vast, en reed naar achter. Juist vergenoeg. Zo kon ik de box volledig in mijn vorken nemen - en op de juiste hoogte brengen - en de mast goed zetten. De box lag perfect. Meteen reedt ik de oefening binnen, met een bocht om U tegen te zeggen. De bocht was genomen, en ik kon gewoon eventjes tegen een snelheid rechtdoor rijden. Ik reed zo snel dat ik al rap aan een bocht kwam. Wat geen probleem hoefde te zijn. Ik reed gewoon zoal ik het geleerd had, en het ging vlot. Het leek zelfs alsof de heftruck vanzelf de perfecte bocht maakte - en zich al spontaan corrigeerde voor de volgende. Ook die ging vanzelf. De laatste gang passeerde als sneeuw voor de zon en ik breide er een denkbeeldige schuine gang aan vast. Door de denkbeeldige gang te volgen, kwamen mijn wielen precies gelijk te staan met de gitterbox en ik kon volledig afzetten. Na het afzetten stond de heftruck lootrecht tegenover de afzetplaats. Het enigste dat ik moest doen; was het op hoogte brengen en lossen. De box klikte perfect vast in de box eronder. Dus ik deed precies dezelfde oefening, alleen teruggespoeld. Wanneer ik dat gedaan had. Toen was het tijd om op dezelfde wijze een tweede gitter op te pakken en te transporteren. Ook de 2de keer leek het heel vlot te gaan. Alleen moest ik nog een kleine correctie uitvoeren om hem te kunnen lossen, 'in de lucht'. Dat was wel niet de bedoeling. Dus dat was een middelmatige fout. Hoe dan ook, de box stond er goed op en dat was het enigste wat voor mij telde op dat moment. Wanneer het oké was volgens de examinator/leerkracht, mocht ik 2 gitterboxen in één keer optillen en terugbrengen naar de start. Helaas raakte ik wel 1 keer onderweg een pallet, maar zag het zelf. Dat was een kleine fout. Nadien verplaatste ik per ongeluk een pallet, zonder het door te hebben. Dat was een grote fout. Ik zoefde er maar door en ik plaatste de gitterboxen terug zoals ze stonden tegen een muur. Erna ree ik eruit, en parkeerde mij, met de vorken omlaag en volledig tegen de grond.

Het examen was gedaan, maar zou ik erdoor zijn? Dat was voor mij een raadsel. De leraar was dan ook nog zo'n treiteraar, om aan mij te vragen of ik erdoor was. Ik had geen flauw benul of ik nu geslaagd was of niet. Daarna vroeg hij: "Hoelang denk je erover gedaan te hebben?" Ik dacht dat het rond de 16 minuten ging zijn, wat de maximum tijd was, maar het bleken er maar 11 te zijn. Ook de fouten vielen nog mee. Dus ik was met veel overschot tegen mijn eigen verwachtingen in geslaagd.


Marktplaats



Ongelofelijk blij ben ik met mijn resultaat, en met de tijd die ik heb mogen doormaken met mijn nieuwe vrienden. Ik ben dan ook iedereen (familie, vrienden, kennissen, leerkrachten, lezers,...) heel dankbaar, die mij heeft gesteund, en die heeft kunnen bijdragen tot mijn succes.

Ik kan niet wachten om mijn certificaat in handen te krijgen, en om met een heftruck te rijden op stage. :D

zondag 21 november 2021

"Oma haar gedrag wisselt met de wind..."

Ondertussen is het weer even geleden, dat ik nog iets schreef over de vrouw die de familie deed ontstaan. Wat vrij vreemd is, aangezien er weer heel wat water naar de zee is gestroomd. Daarom nog eens een korte blog over mijn oma.


2de operatie

Oma werd in augustus geopereerd. Later ging ze naar een rusthuis. Daar deden ze hun best om haar te doen stappen, maar iemand met dementie terug leren stappen is heel moeilijk. Haar dementie zorgde er ook voor dat ze moeilijk kon aangeven, of ze al dan niet pijn ervaarde. Na een poosje moest ze toch terug naar het ziekenhuis, om de vooruitgang vast te stellen - en er werd ook gekeken naar de beenderen. Al snel was het de dokters heel duidelijk dat haar beenderen nog altijd niet mooi aan elkaar waren gegroeid. Logischerwijs duurde het dan ook niet lang voor ze weer op de operatietafel belande.    De operatie verliep best goed. Voor zover een operatie nog goed kan verlopen, bij iemand die niet lang meer te leven heeft. Er deden zich geen onverwachte omstandigheden voor, en na enkele uurtjes kwam ze terug in haar ziekenhuiskamer te liggen.     Daar dode ze haar komende 3 dagen al slapend. Wat niet raar is voor iemand die weinig voeding binnenkrijgt, en die medicatie krijgt, waar je haast een paart mee lam legt - in de letterlijke betekenis. Ze sliep zo standvastig, dat het ook geen zin had om haar normaal eten te geven. Ze hebben er dan ook aan gedacht; om haar sondevoeding te geven, maar tegens die beslissing viel. Was ze toch al wakker, en het had geen zin meer. Erna konden ze haar wat yoghurtjes geven, die als sneeuw voor de zon verdwenen in haar uitgehongerde buikje. Ze at in het ziekenhuis goed. Wat als een goed teken ervaart werd. Ze zagen dat de operatie haar situatie ligt had beïnvloed, naar het positieve. Het was dus tijd om terug naar haar kortverblijf te gaan (het rusthuis waar ze toen verbleef).


Chirurgenoperatie.nl


Revalidatie...

Het was gedaan met haar dagen te doden, op een plaats waar iedereen er platjes uitzag. Al goed. Helaas dacht zij er iets anders over. Zij was kwaad en wilde naar huis. Ook al had ze totaal geen idee meer van waar thuis was.     'Een enge gedachte'.   Vindt ik wel.     'Maar het zei zo'.     Haar herstel in het verblijf kon weer volop beginnen, en met succes. Papa zag al snel dat ze minder; hallucineerde, fezelde en meer besef had van wat er rond haar gebeurde. Nu niet dat het wonderen waren, maar het was toch een klein lichtpuntje, dat hoop gaf/geeft. Ze zal nooit van haar dementie kunnen genezen, maar misschien wel van haar delier, die veroorzaakt werd door constipatie, en later door haar pijnen. We waren hoopvol, maar uiteindelijk kwam ze terug in het agressieve stadium van voor de val. Alleen dan met; minder besef van de wereld, hallucinaties, afasie en nog een hele waslijst aan mankementjes. Ook het stappen ging al beter, toch volgens de verpleging. Ze ging er gedurende haar laatste 2 weken, in het kortverblijf, op voorruit. Het was volgens papa ongelofelijk. Helaas heb ik haar al 1,5 maanden niet meer kunnen zien door verschillende omstandigheden. Maar tamens kan ik haar voorruitgang afleiden, aan de verhalen van papa, die wel gaat naar haar.


De specialist 


"Ze is gekomen tot haar laatste verhuis"

Mooi aansluitend op haar kortverblijf, kon ze vertrekken naar een rusthuis dat in ons dorp is gelegen. Ongetwijfeld is dat voor haar een must. Ze kent wellicht nog wel wat mensen daar in haar diepste onderbewuste. Dat denk ik toch. Enigszins begon ze wel meteen tegen mensen te praten die ook een afasie (een gebrabbel) hebben. We merkte al snel dat ze het goed met elkaar konden vinden, en ze begrepen elkaar.     'Hoe mooi is dat?'    Het horen van zulke zaken is voor ons dan ook geruststellend. Dat ze op een plaats is, waar ze kan omgaan met mensen - en nog belangrijker, waar ervoor haar gezorgd wordt. We hadden al snel door dat ze het heel nauw namen met de verzorging van de patiënt. In het rusthuis hadden ze bij haar aankomst, nog net niet de rode loper uitgerold. Echter hadden ze wel een mooie kaart voor haar en een deken. Ik ben er wel van overtuigd, dat ze zeker geen functioneler cadeau konden geven. Met een dekentje, kan je elk oudje blij maken. Het feit dat ze op die manier hun kennis ook optimaal inzette. Geeft een rustgevend gevoel in onze hoofden. Dat dekentje is een klein gebaar voor het rusthuis, maar voor ons is het een serieuze blijk van vertrouwen. Eerlijk gezegd heb ik nog altijd hetzelfde gevoel over hun, maar het is ergens wel jammer dat ze haar niet leren stappen. Stappen moet een recht zijn, maar als ze op wandel kan. Dan kan ze ook voor gevaar zorgen. Ze wordt nu eenmaal nog altijd agressief naar mensen toe. Dus ik kan veiligheid overwegend wel snappen dat ze het niet zien zitten - en zeker omdat ze al naar verzorgers (en misschien wel bewoners) heeft gemept.    Verder lijkt ze het wel goed te hebben en ze wordt ook nooit opgesloten. Ze proberen haar zoveel mogelijk in de gemeenschappelijke ruimte te houden. Op die manier is ze onder de mensen en er kan een oogje in het zeil worden gehouden bij haar.


HLN


Ben jij al geconfronteerd geweest met deze verschrikkelijke ziekte?

Weten dat je oma de laatste keer in haar leven zal verhuizen, is tamelijk moeilijk. Daarom is het ook een van die dingen die je moet luchten van je hart, en wat uitgebreid moet gebeuren. Uiteraard is er dan ook geen betere manier voor, dan er snel even over te schrijven. Zo moet ik de mensen in mijn dichte omgeving er toch niet ongewild mee op zadelen. 


vrijdag 5 november 2021

Ik ben mijzelf tegengekomen op een verjaardagsfeestje...

Al heel lang ben ik opzoek naar een meisje dat als twee druppels water op mij lijkt. Of ik dat ooit ging vinden, dat was tot een kleine 2 weken ondenkbaar. Grappig genoeg heeft het lot mij getart. Ik heb haar gezien. We maakte plezier. Vandaag de dag ben ik nog altijd fier. Ik lijk wel een gier. Zoveel gelach, gegiechel en getier.

Het verjaardagsfeest...

Een van mijn beste vrienden nodigde mij uit voor zijn verjaardagsfeestje. Dat was heel leuk en zeker omdat het een zwaar autistisch feestje ging worden. Grenzen waren er niet te vinden. Dus het was gewoon je meest autistische kant laten zien en genieten, met volle teugen. Dat het feest autistisch ging worden, dat wist echt iedereen. 
Daarom besloot ik om als cadeau een T-shirt te kopen met 'Autisme 4 life' op. Het was een sportief shirt in een blauwe kleur. Ideaal voor een wit-blauw contrast. De tekst was dan ook heel duidelijk te lezen. Voor de reactie van mijn goede vriend had ik geen enkel drupje angstzweet. Want ik wist als geen ander dat hij het leuk zou vinden. Ja, hoor. Hij was door het dolle heen toen hij zijn autistische T-shirt kreeg. Ik zag zijn ongeruste denkblik plots veranderen in een lach van plezier, waardering en een tikkeltje autisme. Naast het T-shirt kreeg hij nog andere leuke cadeaus van zijn vriendin en van een 'vriend'(in). Ook daar was hij zo fier 
als een gieter mee.
Na de cadeaus werden we met zijn allen de dansvloer op gesmeten. Mijn bro is een erg goede hobby-producer, en kon het dus ook niet laten om even de spits af te snijden met zijn goeie muziek. De muziek die hij speelde was heel uiteenlopend, maar dat maakte het juist zo fijn. Op die manier kreeg iedereen de kans om eens zot te dansen. Ook ik lied die kans niet aan me voorbijgaan, en begon met iedereen te walsen, shaken en te twerken. Nou ja, als je dat al twerken kunt noemen. Het was meer de Marie-Louise dan een twerk. 
Na de vele flaters van mij tijdens het dansen en de artistieke kunsten van de anderen. Begon de karaoke. Meteen werd ik voor de leeuwen gegooid of betergezegd; voor de kabouters. Ik nam zelf het initiatief om 'Sinterklaaskapoentje' te zingen van kabouterplop - en dat met de afstandsbediening van de tv in de hand. Dat was dan mijn microfoon. De buren en de ouders van mijn goede auti-vriend vonden het vast oorverdovend. Echter wierp het wel zijn vruchten af bij de andere feestvierders, of dat dacht ik toch op het moment. Al gauw was mijn tijd om te performen afgelopen, maar dat was niet erg. 'Een mens mag toch ook eens rusten he'. Nu was het de tijd aan mijn semi-autistische-vriend en zijn vriendin. Het was een mooi duet, en om het duet nog wat aan te wakkeren; speelde ik (zogezegd) gitaar, drum en triangel. Het was echt mooi om hun samen te zien. Daarom was een applausje op het einde ook wel op zijn plaats.
Na het gezweet van het dansen en zingen waren we toe aan een spelletje - en dat in combinatie met popcorn en (zogezegde) alcohol vrije frisdrank. Volgens het spel moesten we rondlopen op muziek en als de muziek stopte. Dan moesten we 5 positieve staakwoorden opschrijven over de persoon waar we stopte. Zo zouden we dan uiteindelijk heel wat positieve dingen over elkaar opschrijven en het was ook een goed kennismakingsspel. Dat spel was wel leuk, want ook daardoor werd er hard gelachen.    Uiteindelijk hebben we het einde van het feestje nog opgevuld met wat gepraat en voor we het wisten was het al gedaan.


mamaliefde



Ik was NIET aan het daygamen op het feest...

Geloof het of niet, maar ik was op mijn (niet familiaire) broer zijn verjaardagsfeestje niet aan het daygamen. Wat niet wil zeggen dat ik aan het flirten was met een meisje, dat als twee druppels water op mij lijkt.
Het meisje stopte nog maar juist op de oprit met haar propere en opgeblonken auto, of ik zag al dat ik het meisje van m'n dromen zag. Ze had strak bruin haar, ogen met weerspiegeling, een gelaat om 'u' tegen te zeggen. Haar gelaat schitterde. Het leken wel sterren bij donkere hemel.
Voorzichtig zag ik haar de laatste stappen overlopen om haar auto af te sluiten. Daarna wandelde ze superelegant naar de deur - waar wij als gekken, stomverbaasd, geen woord kunnen zeggend, zaten te wuiven. Zo hard waren we in de wolken van haar. 
Na enkele seconden van bezinning schoot er een waterval van domme opmerkingen aan, bij mij (ik was weer mijzelf). Wel meteen begon ik 'hey' te zeggen en begon haar vragen te stellen. Ook lanceerde ik een lach. Het was een lach die nog sterker aanwezig was als mijn normale overdreven lach.
Al snel had ik heel veel vreemde dingen gezegd, die vreemd genoeg tot diepgang in onze gesprekken leden. Zij kon er om lachen en ik ook. Laaiend enthousiast was ik met het meisje dat zelfs dezelfde initialen heeft als mij.
Het duurde dan ook niet lang voor ik mijn prille flirtmoves aan de kant schoof voor wat ruwere moves. Mijn goede vriend begon te draaien, niet alleen met zijn virtuele draaitafel. Ook met zijn vriendin. Op dat moment kon ik toekijken met respect of ook mijn kansje wagen. Ik koos het tweede. Het gekste plan dus. Dat hield concreet in: ik wierp mijn hand onder haar ogen - vroeg; "Wil je dansen" - op mijn meest charmante manier. Nadien dacht ik er pas over na, van hoe ik het zou aanpakken. Na 1,2 tellen viel mijn frank en begon wat met haar te draaien. Die beyblate tollen uit een oude rage waren mijn inspiratie. Niet veel belovend, maar ik deed het en keek haar in de ogen. Zij was het leukste en knapste meisje dat ik ooit zag. Plots was ik ook al aan het denken: "Vandaag stopt het daygame-avontuur en ik ga de ware liefde vinden".
Na het swingen, walste ik me snel door de karaoke, en probeerde toen pas echt bij haar te scoren. Allereerst voor ik dat deed, moest ik nog wel mijn trukendoos of betergezegd zak bovenhalen. Uit mijn rugzak pakte ik mijn snap-, positieve energiekaartjes. Naast de kaartjes haalde ik ook een boekje tevoorschijn. Dat boekje noemde ik het "Frietboekje". Waarom die naam? Ik had enorm veel zin in frietjes toen ik dat boekje maakte en het was het eerste waar ik opkwam. Dus ik kwam op het idee om het er op te stickeren. Anyway, even teruggaan naar het verhaal... 'Het frietboekje' draaide ik zo snel als ik kon om, zodat niemand al kon zien wat er opstond. Vervolgens liep ik naar het meisje met een dikke, dikke glimlach en vroeg of ze van frietjes hield. Ongerust vroeg ze "waarom???" en zei al snel: "ja". Na de 'ja' ging ik vliegensvlug over tot een overhandiging. Ze was er blij mee. Ook al viel ik er mee uit de lucht. Ze lachte op elk geval wel, of het door geluk of verbazing was? Geen idee. Haar lach betekende genoeg voor mij om het te doen. Na de stunt met het boekje. Vond ik; dat ik nog vruchten op of van de taart kon gooien. Als kers op de taart versierde ik haar letterlijk met een rode slinger. Dat was iets wat ik altijd bij had. 'Je weet maar nooit als je de ware tegen het lijf loopt...'. Wat later gaf ik ook nog positieve energie aan de moeder van mijn goede vriend, door middel van zo'n kaartje. Ook zij was er blij mee.
Na heel wat vreemde kuren te verkopen. Was er nog wel ruimte voor nog meer. Natuurlijk kon ik die ruimte niet onbenut laten liggen. Het hoeft je dan ook niet te verbazen dat ik met heel aparte vragen over de brug kwam, tijdens het spel: 'Waarheid, durven of doen'. De vragen maakte het vreemd en soms misschien ongemakkelijk (op een leuke manier), maar ik kwam wel goede dingen te weten. Het meest gebruikelijke was dat het meisje van mijn dromen een relatie had. Dat betekende dus dat we maar gewoon vrienden konden zijn. Waar ik mij direct bij neer legde. Want ik ben een fan van 'liever 10 vogels in de lucht, dan 1 in de hand'. Het feit dat een relatie er niet in zat, maakte mij niet triest. Het duurde geen seconde, voor ik er vrede mee had. Meteen ging ik dan ook voort met het gene waar ik mee bezig was. Autistisch zijn en doen.
Niet veel later kwamen we toe bij een spel om elkaar beter te leren kennen - en waarbij je positieve dingen over elkaar schrijft. Ook daar kon ik het niet laten om speciaal te doen. Zo waren mijn positieve dingen voor het meisje: 'Afspreken?', 'Slim' en nog een hele reeks andere dingen over haar leuke persoonlijkheid.
Tot slot spraken we nog even met elkaar, tot het meisje met dezelfde initialen als mij vertrok.


Bol.com



Ze leefde nog lang en gelukkig...

Direct na de ontmoeting met het meisje zag ik al dat ze mij had toegevoegd op snapchat en op facebook. Daar was ik blij om, dat was al een goed begin van een goeie vriendschap. Redelijk snel daarna begonnen we al te praten en ik werd zelfs getagd in berichten door haar. We waren door het dolle heen, met onze sterke vriendschap die we juist hadden gelegd. Later werden er zelfs plannen gemaakt om af te spreken. Helaas hebben we elkaar nog niet terug ontmoet door ziekte, maar een van de weken gaan we sowieso terug afspreken - en dan geef ik haar het boekje terug af, waar we inschreven. Wanneer we elkaar terug gaan zien, dan zal het een groot feest zijn - en zeker als ik de chat conversaties al zie als een kleine party.


Bol.com


Ben jij ooit je vrouwelijke/mannelijke versie tegengekomen? 

"Oh, wat ben ik blij met mijn Sneeuwwitje, mijn zus, mijn droomvrouw - die samen met mij door het leven gaat". We zijn op enkele uren naar elkaar toe gegroeid als beste vrienden.

  • Bro, bedankt voor het leuke feestje. Ik was vereerd dat ik aanwezig mocht zijn.
  • Vriendin van bro, bedankt om mij niet neer te steken met een speelgoed mes.
  • Sneeuwwitje, bedankt dat ik in je gezelschap mocht vertoeven. 

Samen gaan we nog voor een lange vriendschap staan, tot in de eeuwigheid...


woensdag 3 november 2021

Kleur is wat betekenis kent...

Je merkt het of niet, maar er is weer een golf aan zieke mensen. Corona, verkoudheden en griep nemen weer de hand. Dat is vervelend, maar deze periode is niet alleen maar slecht. Het heeft ook zijn kleine geschenkjes en dat kan voor kleur zorgen. Niet alleen in de figuurlijke zin, maar ook in de letterlijke.


Hierboven kan je de betekenis van kleuren zien.


Corona is back!

Het feit dat corona en andere ziektes terug zijn, is geen goed teken, maar we leren er wel mee te leven. 'Ach, dat denk ik toch'. 

Onlangs werden door de overheid nieuwe maatregelen aangekondigd. Na onze maand volledige vrijheid, werden we met zijn allen terug op het matje geroepen. Herhaaldelijk wordt er weer van ons verwacht een mondmasker te dragen. Als extraatje mogen we nog wel naar evenementen en dat zonder mondmasker; onder voorwaarden van een covid-safe ticket. Is het dan allemaal zo erg? 'Nee', ik vindt van niet. We krijgen de kans om te 'leven' en dat met drastische opflakkeringen van corona. We kunnen zelfs iedereen zien die ons nauw bij het hart ligt. Dat is toch wel een mooier beeld als die grijze muren die we wellicht allemaal al grijs gekeken zijn. 


NAR-CNT


Wat er onder onze voeten is...

Wat er onder onze voeten ligt, is meestal niet het vrolijkste om naar te kijken of is er misschien iets veranderd? Ja, zeker en vast. Kom eens uit je kot en ga eens de straten op of het bos in. Je zal snel ervaren dat er een heel pak bladeren de ondergrond bedekt. Er is geen enkel moment doorheen het jaar dat je zo vrolijk kan worden door naar de grond te kijken als in de herfst. Niet alleen de grond is bedekt met kleur. Ook de bomen dragen nog de laatste blaadjes van hun kruin - die nu als enkelingen de aandacht kunnen vestigen van ieder die het bos lief is. Want eenzelfde blaadje van een boom in de herfst. Is niet hetzelfde als datzelfde blaadje in de zomer. In de herfst moeten we niet ver van uit onze zetel om een beetje kleur te zien. In de zomer gaan we eerder figuurlijk opzoek naar de kleur van het leven. Na al die kleuren komen we helaas in de maanden januari, februari (en misschien een stukje van maart) in het donkere terecht. We zien dan geen of weinig kleur meer in de realiteit en we zien weinig planten het hoofdje boven de grond steken. Dat zijn dan bij uitstek ook de maanden dat mensen het ongelukkigst zijn. Na de maanden van grauw en duisternis, worden onze harten weer verwarmd door de zon en krijgen we weer hoop, door de aanwezigheid van nieuw leven. Dat noemen we de lente en na de lente is onze cirkel weer rond.


Het Nieuwsblad


Op stap in het bos...

Zojuist vertelde ik al over de velen die ziek zijn geworden deze periode. Ook ik ben niet kunnen ontsnappen aan de velen beestjes die mij per se moesten hebben. Dus ik mocht het ook ontgelden. Dat wil zeggen niet naar school, geen stage en ook niet werken in de vakantie. Veel sociaal contact dat wegvalt dus, maar ik had wel veel tijd met mijn gezin. Want zij waren ook al de dupe van het virus. Zij moesten veiligheidsoverwegen hun ziektedagen thuis of in het bos doorbrengen. Voor we het bos ingingen keken we eerst heel veel films, maar uiteindelijk wordt je dat snel beu. Al snel maakte we het plan om elke dag een deugddoende wandeling te maken in de bossen. Een superidee! Het bos is een goed medicijn om je laatste symptomen weg te werken. De door de bomen gezuiverde lucht die je kan inademen. Het rustgevende -en mooie geluid van de vogeltjes die fluiten. Om nog maar te zwijgen over al die prachtige kleuren die je opzadelen met positieve energie- en gevoelens. Niet alleen de kleuren dragen bij tot de verbeelding. Ook de krakende bladeren onder je schoenen spelen een rol. Zij geven je het gevoel dat je op de wolken loopt. De lasten die je draagt op je schouders vallen op 1,2,3 weg. Ook krijg je een ligt gevoel. Je gaat je precies een pluimpje voelen dat heen en weer beweegt, met de zachte wind. Naast al deze filosofische praat over het bos, zijn er daarentegen duizenden paddenstoelensoorten die allemaal gevonden willen worden. Ik noem ze ook wel eens 'de parels van de herfst'. Dat zijn ze ook en zeker als je ziet hoe hard het rood van de vliegenzwam kan schitteren. :P


Belgisch Antigifcentrum 


'Kleur doet leven'

Er wordt wel eens gezegd dat 'kleur doet leven', maar is dat wel zo? Bij mij in ieder geval wel. Als ik droevig ben, dan zal ik eerder kijken naar donkere kleuren. Als ik dan weer blij ben, dan zal ik eerder de lichtere kleuren opzoeken. Eigenlijk zijn mensen wezens die hun innerlijke persoon overal gaan proberen terug te zoeken. Dat doen ze vaak in films, boeken, activiteiten, maar ze zijn ook automatisch geneigd om te kijken naar de kleuren die iets te maken hebben met hun emoties. Naast donkere en lichte kleuren, zijn kleuren ook wel te verdelen in koude en warme kleuren. Koude kleuren zijn meer de droevige kleuren en warme kleuren weerspiegelen passie- en geluk.


Style Consulting

Kan jij kracht uit kleur halen?

Na het lezen van deze blog hoop ik dat jullie de kracht van kleur kunnen gebruiken in jullie levens. Dat zou echt fijn zijn, want we leven nog altijd in lastige tijden.

zondag 17 oktober 2021

Positieve energie

Sinds kort heb ik mijzelf weer eens een nieuwe missie opgelegd. Het doel van de missie is om mensen positieve energie te geven. Waarom ik dat juist doe en hoe ik het probeer. Daar vertel ik je graag wat meer over in deze blog.


Waarom geef ik mensen graag positieve energie?

Enkele maanden geleden ontwikkelde ik een nieuwe daygaming-strategie. Mijn nieuwe strategie bestaat uit kaartjes verstoppen met 'positieve energie' erop. Door middel van die kaartjes wou ik specifiek meisjes een goed gevoel geven, waardoor er makkelijker een gesprek kon ontstaan. De strategie werkte behoorlijk. Al snel kreeg ik bevestiging dat m'n plan werkte. Een meisje in de boekenwinkel glimlachte heel vriendelijk naar me en al snel begonnen we wat te grappen. De mimiek van haar smiley face was wonderbaarlijk mooi. Zo schoon zelfs dat ik even een visuele tentoonstelling kreeg van wat 'leven' is en waarom we er allemaal zijn. Al snel koos ik een volgend slachtoffer om 'positieve energie' te geven. Ook die poging bracht het gewenste resultaat naar boven. Later volgde er nog zoveel andere meisjes, die kaartjes kregen met positieve energie op. In een mum van tijd bleek dat de strategie vrij doeltreffend is op grote schaal. Bij de grote meerderheid helpt het dus. Omdat 'positieve energie' mensen zo blij maakt - en hun gelaat doet mij shinen. Kwam ik op het plan om echt harder mijn best te doen voor elk individu te laten stralen door de kracht van positieve energie. Natuurlijk is het niet mogelijk om met mijn kaartjes iedereen een geluksgevoel te geven, maar het is wel mogelijk om naar iedereen te glimlachen die ik zie. Want uiteindelijk is dat het mooiste gebaar dat er bestaat. De kaartjes met 'positieve energie' zal ik alleen maar gebruiken in het daygamen.





Hoe zien mijn kaartjes eruit?

De kaartjes die ik heb gemaakt bevatten een lachende smiley, maar ook een quote die ik zelf verzonnen heb of die in mij opkwam. Verder staat er ook een titel: "Positieve energie". De kaartjes hebben een witte achtergrond die rust en professionaliteit doet uitstralen. De smiley is in het geel. Dat is al sowieso de kleur van smileys, maar geel is ook een warme kleur. Misschien dat het mensen wel kan doen denken aan een lekker warm kampvuurtje of aan een zomerse dag. Wie wordt daar nu niet gelukkig van? Voor de quote werd het de kleur zwart. Niet omdat er betekenis achter schuilt, maar wel omdat het contrast van zwart op wit uitstekend is. Ook is het mogelijk voor meisjes die kleurenblind zijn om het te lezen. Want wat zou je anders aan een kaartje hebben als het niet te lezen viel? :) Tot slot koos ik voor de kleur rood in de titel. Die kleur straalt net zoals geel warmte uit, maar deze kleur staat voor zoveel meer. Zo wil ik met de kleur 'rood' een omarmend en liefdevol gevoel reflecteren op de dames. "Oei, hopelijk smelten de meisjes niet zoals ijsjes". Oké, die was flauw van mij. :)





Vinden sommige mensen die kaartjes niet vreemd?

Ja, tuurlijk vinden mensen het vaak vreemd. Het is iets waar mensen vandaag de dag normaal niet mee geconfronteerd worden. Maar is het dan erg om mensen uit hun comfortzone te halen?     "Nee, absoluut niet. Mensen zijn al veel te hard aan hun smartphone gekluisterd. Eigenlijk zou het goed zijn als mensen op een andere manier beginnen te leven. Die smartphone maakt je alleen maar eenzamer."    Echter ben ik mij ervan bewust dat mensen het 20 jaar geleden normaler zouden vinden als ze plots geconfronteerd werden met een papier kaartje. Dus mijn mening:     "Laten we gewoon leven los van tijdsfases. Als je zin hebt om kaartjes te geven aan meisjes. Dan moet je dat gewoon doen. Als jij zin hebt om per post te communiceren met mens, dan moet je dat ook gewoon doen. Doe gewoon waar jij zin in hebt, maar hou het netjes en schaad niemand."




Wat is voor jou positieve energie?


Vandaag zette ik 'positieve energie' in de schrijnwerper. Dat was toch de bedoeling, maar op de een of andere manier was ook dit bij mij een beetje gelinkt aan daygamen. Voor mij is daygamen dan ook ergens een vorm van geluk. 

Stiekem hoop ik een beetje dat deze blog jou eens even doet nadenken over hoe jij positieve energie wilt creëren...



woensdag 29 september 2021

Feestje gaat fout!

Onlangs was er een fuif in mijn dorp, waar ik als Auti-Man zijnde niet mocht ontbreken. Dus ik had het plan om samen met een goede vriend eens goed door te zakken, maar al snel werden de plannen van tafel geveegd of er toch een deel van. In deze blog ga ik jullie proberen een inkijk te geven op een foute en uit de hand gelopen avond.


Hoe het begon?

Al enkele maanden keek ik uit naar een fuif dat wel eens de fuif van mijn leven kon worden - en zeker omdat het in eigen dorp te doen was. Dus ik vroeg aan m'n bro (beste vriend) of hij zin had om mee te gaan. Dat wilde hij wel. Hij had ook de goesting om eens uit zijn dak te gaan na 1,5 jaar covid. Dus we spraken af om 20 uur, maar om 20 uur zag ik nog steeds mijn bro niet. Daarna wachtte ik nog enkele ogenblikken, maar al snel sloeg de klok 20:15 uur en ik was nog altijd even hard aan het wachten. Dus ik besloot om te bellen. Helaas kreeg ik geen antwoord, tot mijn frustratie toe, maar ik bleef hopen op een telefoontje dat hij gewoon nog onderweg is. Nog eens 5 minuten later belde ik herhaaldelijk. Ook toen nam er niemand op. Ik kreeg enkel een vervelende vrouwenstem te horen over in welke taal ik graag een boodschap zou willen inspreken. Dat wou ik niet. Ik wilde enkel iets vernemen van mijn bro. Nog wat minuutjes later belde ik nog eens - en weer kreeg ik die irriterende stem te horen - van het antwoordapparaat, maar deze keer hield ik voet bij stuk en belde hem nog eens een keer of 2. Ook die pogingen leken geen enkel effect te hebben en ondertussen was er al een halfuurtje verstreken. Ik gaf het laatste stukje hoop op en had zin om te stoppen met wachten. Plots kreeg ik uit het niets een sms van m'n bro dat hij niet meer kon. Het was frustrerend en onrustwekkend en ik bleef enkele seconden stokstijf staan, met helemaal geen idee wat te doen. Al gauw wierp ik mijn gezicht naar m'n horloge. Verbazingwekkend nam ik waar dat er al weer een minuut verstrak. Dat deed me tot inzien komen dat ik wel snel een keuze moest maken. Want ik stond nog steeds naast de drukke baan zo stijf als een kandelaar. Plots kwam er licht in mijn hoofd. "Ik kan naar huis gaan en een filmpje zien, maar wat levert het op??? Anderzijds kan ik ook gewoon naar die fuif gaan en daar mijn stoute schoenen aantrekken en de tijd van mijn leven hebben. 'Fuck it' riep ik overluid. Ik liep naar de tent en ik deed alsof ik geen seconde te verliezen had.


NC Training


Let the party begin...

Na het rennen werd ik verwelkomt door 2 jongens die me een ticket verkochten. Nadien liep ik verder door tot ik bij een meisje kwam van dezelfde jeugdbeweging als de jongens. Zij verkocht me bonnetjes. Ik kocht er 2. Dat was juist genoeg voor 1 drankje. Toen ik bijna de transactie achter me had gelaten hoorde ik de jongens schreeuwen: "vandaag bij aankoop van 2 bonnetjes krijg je een kus van haar". Ik trok zonder nadenken mijn mond open en zei: "laat maar komen". Het meisje wierp een vreemde blik en bleef enkele tellen in positie staan. Het was gênant, daarom gaf ik m'n kaak. Het meisje gaf me een kus en ik liep de tent binnen. Wel meteen wou ik mijn bonnetjes gaan inruilen voor 1 cola. Dus ik vroeg zonder na te denken een cola met als aanspreking 'hey, beautiful'. Gepaard met een grote lach kreeg ik mijn cola van het meisje. Nadien draaide ik me om en keek heel eventjes achterover. Het meisje was nog altijd aan het nagenieten van de aanspreking. Toch besloot ik wel meteen om verder te wandelen. Naar waar concreet. Dat wierp vraagtekens op, maar ik wist wel dat ik gewoon wou vertoeven bij leuke meisjes. Wel meteen dacht ik terug aan mijn flirttechniek. Ik ging opzoek naar 2 meisjes bij elkaar. Het duurde niet lang voor ik er zag. Na het zien ging ik over tot het scannen. Het leek wel alsof ik een barcode las, die me vertelde dat ik erop af moest gaan. Dus waarom ook niet luisteren naar de code? Marcherend liep ik met rechte rug naar de meisjes toe en grijnsde. "Zijn jullie van hier in de buurt?" zei ik met een onschuldige glimlach. Ik wou de tijd tellen die tussen de vraag en het antwoord zat, maar ze lieten me niet tot 1 tellen. Direct was het antwoord: "Ja, we zijn van ...". "Dat is toeval" lachte ik. Het geluid werd terug gebotst door 2 bloedmooie stemmen die wel leken op die van een zanglijster. Hun ogen glansde en hun wangen kregen kuiltjes van het lachen. De eerste stap was al gezet. Daarom ging ik spontaan door naar ronde 2. "Mag ik hier zitten?" -"Ja, doe maar!" Onhandig schoof ik door op de bank tot ik zachtjes een van hun raakte. Haar warmte was goed genoeg om een ei op te bakken en haar haren deden me denken aan een wol gebreide trui. Ik genoot met volle teugen van hun gezelschap. Daarom wou ik al snel doorgaan tot wat grapjes. Zo snel zelfs, dat ik vergeten was om mij voor te stellen. Wat niet erg is, want dat maakte het ook spontaan. We konden gewoon zeggen wat in ons op kwam. Met het nodige gegiechel kwam ik te weten hoe ze noemde. Zonder na te denken vertelde ik ze over 2 meisjes met dezelfde namen die ik ooit kende en die ook hartsvriendinnen waren. Toen ik het vertelde, toen kwam ik pas tot naderinzien dat ik hun al had gezien. Zij waren net voor mij en ze speelde die kaart ook direct uit. Het leek juist een spel. Ze waren er trots op dat ze me voor waren. Vanaf dat moment was het ijs gebroken - en spraken we nog uren aan een stuk met elkaar, haalde herinneringen op en grapte. Na een paar uur te babbelen kreeg ik de drang om me op de dansvloer te begeven. Dus ik begon onhandig te klungelen op de dansvloer. Het leek juist alsof ik kookte en ik verzon de ene dansmove na de andere. Het duurde niet lang voor ik in de aandacht viel van andere feestgangers. Al snel begonnen mensen met me te praten en ze maakte foto's/filmpjes. Het was hilarisch. Na wat gepraat burgerde ik me goed in de groepjes en had dus de macht om met de meisjes te dansen. Waar ik van profiteerde. Na het eerste meisje, kwam het tweede meisje en na het tweede, het derde,... Zo bleef het maar doorgaan. Na enkele uurtjes dansen had ik met elk meisje gedanst die er was. Het was zelfs zo, dat ik niet meer precies wist wie al aan de beurt was en wie niet. Ook heb ik de leukste meisjes op de fuif mijn snapkaartje gegeven. Wat verrassend snel indruk op hun maakt. Uiteindelijk kwamen er heel laat nog wat oudere meisjes aan. Ook dat ging ik helemaal niet uit de weg. Ik deed exact hetzelfde bij hun als bij mijn leeftijdsgenoten. Dat was dus random met hun beginnen te dansen en kaartjes geven. Dat werkte bij de meeste pijlsnel, maar bij een groep dertigers had ik meer moeite. Die vertelde me: "We zijn nog niet dronken genoeg om te dansen". Ik vertelde hun dat ik een beter middeltje had. Dus ik gaf hun kaartjes met daarop spreuken van positieve energie. Bij de overhandiging was hoorde ik overdonderd gelach van hun - en al snel zei er eentje: "Wel, het is goed. Ik dans wel met je". Dat deed ze ook. We danste, danste en danste en uiteindelijk keek ze mij in de ogen - en gingen uiteindelijk voor een kus. Haar adem rook hard naar wijn, maar het was goeie wijn blijkbaar. Dus er was absoluut helemaal geen probleem. Het was echt genieten. Hoe kort het ook maar duurde. Niet ver na de kus besloot ik iets te gaan zeggen tegen m'n nichten die er toevallig ook waren en besloot te vertrekken. Ik had nu toch eenmaal al alles beleefd wat ik wou beleven op de fuif. Ik had gedanst met elk meisje dat er rondliep, goed gepraat, kreeg wat kusjes en ben uiteindelijk overgegaan tot een echte tongzoen met iemand van 38. Ook waren er veel mensen die over me begonnen te praten. Dus het doel dat voor ogen lag was zonder enige twijfel bereikt en dat op mijn ukje. :P



Dit nummer is gewoon zo toepasselijk bij de avond die ik beleefde, 

dat ik het zeker niet zou kunnen weglaten.


Foto's gelekt?

En of er foto's gelekt zijn, maar het maakt niet zoveel uit. Het was grappig om foto's van jezelf te zien met een hoop meisjes erop op de gsm van je broer en moeder. Die stelde me wel veel vragen zoals: "wie zijn die meisjes?" en "waar ken je ze van?". Ik heb hun verschillende keren uitgelegd dat ik hun gewoon tegen kwam en dat ik met hun begon te dansen, praten en samen met hun op de foto ging. Mijn broer en mama waren hard verschoten, want die hadden geen idee dat ik zo zou flirten met meisjes. Het was wel even gênant aan tafel, maar het was echt wel lachen.


Het Nieuwsblad


Ben jij ooit eens alleen op een feestje aangekomen?


Wow, wat was het lachen om dit te schrijven. Ik herbeleefde de avond gewoon terug opnieuw vanachter mijn computer.

Die avond heeft niet enkel een hilarisch verhaal achtergelaten, maar ook heb ik superveel nieuwe mensen leren kennen. Waar ik zeker nog eens mee ga proberen af te spreken en uiteindelijk bleek mijn bro ook een goede reden te hebben om er niet te zijn.

zaterdag 18 september 2021

"Penvrienden hebben is terug modern"

Sinds ongeveer 6 maanden terug heb ik mij ingeschreven op een heel erg leuke app. Het is een app om digitaal brieven te schrijven naar mensen die je niet kent. Op die manier kan je makkelijk brieven schrijven naar random mensen, zonder dat je er hopen geld aan uit moet geven. Is dat niet leuk?


Wat is het doel van de app?

De app die ik gebruik noemt Slowly, wat traag betekend in het Engels. De app heeft zijn naam absoluut niet gestolen. Want de app dient om brieven te sturen digitaal - en net zoals een fysieke brief, duurt het ook wel even tot dat jou brief aankomt bij de bestemmeling. Daarom noemt de app Slowly.


Google Play


Je hebt het waarschijnlijk al door. De app lijkt veel van het traditionele pennevrienden weg te hebben, maar dan heb je het beste nog niet gehoord. In de echte wereld heb je veel postzegelverzamelaars, maar ook dit is mogelijk op de app. Ook is het mogelijk om foto's door te sturen via je virtuele brief, maar let wel op. Dat is niet direct mogelijk. Je zult wel eerst om toestemming moeten vragen bij je schrijfpartner. Als je eindelijk de toestemming hebt gekregen, dan is het eindelijk het uitgelezen moment om erachter te komen hoe je gesprekspartner er uitziet.     Via de meeste communicatieplatformen heb je een profielfoto waardoor mensen direct weten wie je bent, maar bij Slowly wordt er gewerkt met een avatar. Wat wel leuk is. Want eerlijkgezegd vindt ik het altijd een plezier om je eigen avatar te kunnen ontwerpen. Dat zorgt er voor dat je eens goed naar jezelf gaat kijken. Je zal nadenken over hoe je eruitziet en wat je wilt uitstralen naar je omgeving. Op de app heb je nog andere manieren om jezelf persoonlijkheid te geven. Dat zou je ook kunnen doen door onderwerpen aan te duiden op de app. Op basis van die onderwerpen kan je gesprekken beginnen met mensen die in dezelfde dingen zijn geïnteresseerd als jou. Ook is het mogelijk om op locatie te filteren. Zo kan je met mensen schrijven uit de regio.    Nu vindt je het wellicht al goed klinken, maar ergens gaat er misschien in je hoofd een lampje branden dat zegt: "Wat moet je ervoor betalen en proberen ze echt hard geld uit je zakken te jagen?".  Het antwoord op die vragen is 'nee'. Op de app kan je heel veel plezier hebben zonder dat je geld uitgeeft, maar het is wel mogelijk om bepaalde dingen te kopen. Alleen zal de app je er nooit op wijzen, in tegenstelling tot de meeste apps. Eerlijk is eerlijk, de app verkoopt ook abonnementen, maar die abonnementen zijn eigenlijk niet echt nodig. Tenzij je graag echt op stad zoekt of je wil graag extra postzegels kopen - met munten die je kunt krijgen door een abonnement.



Via deze video kan je de app beter leren kennen.

Wat voor soort relaties zoek je op de app?

De mensen die op Slowly zitten, zijn mensen die graag schrijven en mensen willen leren kennen. Er is meestal niks meer wat hun bezighoud. De app is dus ook absoluut niet bedoelt om te daten of voor commerciële doeleinden. Op de app heb je ook geen last van mensen met erg verkeerde ideeën (dit is toch mijn ervaring). De app is wel heel goed als je sterke (penne)vrienden wilt maken. Dan is de app echt een aanrader. Want je hebt heel snel een hele selectie voor ogen met mensen die dezelfde interesses delen als jou.


Viking Blog


Wat zijn mijn ervaringen op de app?

Tot nu toe heb ik op de app heel wat leuke korte brief conversaties gehad, maar daarnaast heb ik ook lange briefconversaties gehad - die soms zelfs tot vriendschappen hebben geleid. Wat heel leuk is. Voor mij zorgen die vriendschappen voor een veilige omgeving waar ik altijd te recht kan met wat mij bezighoud. Ik kan heel open zijn tegen hun over hoe mijn dag geweest was of wat ik denk van een bepaalt onderwerp. Ook speel ik soms wel eens spelletjes (van in plagen)  met hun of we geven elkaar opdrachten. Eigenlijk is elk bezoek aan de app voor mij puur plezier en genot.


Slowly

Gebruik jij apps om vrienden te maken?

Ik hoop dat dit onderwerp sommigen onder jullie wel gesmaakt heeft. Want dit is weer eens iets helemaal anders als normaal, maar ik had echt zin om erover te schrijven. Het is gewoon iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig was - en dat zijn nu juist de dingen die ik persoonlijk leuk vindt om op mijn blog te plaatsen. :D