Kleur is wat betekenis kent...

Je merkt het of niet, maar er is weer een golf aan zieke mensen. Corona, verkoudheden en griep nemen weer de hand. Dat is vervelend, maar deze periode is niet alleen maar slecht. Het heeft ook zijn kleine geschenkjes en dat kan voor kleur zorgen. Niet alleen in de figuurlijke zin, maar ook in de letterlijke.

Hierboven kan je de betekenis van kleuren zien.

Corona is back!

Het feit dat corona en andere ziektes terug zijn, is geen goed teken, maar we leren er wel mee te leven. 'Ach, dat denk ik toch'. 

Onlangs werden door de overheid nieuwe maatregelen aangekondigd. Na onze maand volledige vrijheid, werden we met zijn allen terug op het matje geroepen. Herhaaldelijk wordt er weer van ons verwacht een mondmasker te dragen. Als extraatje mogen we nog wel naar evenementen en dat zonder mondmasker; onder voorwaarden van een covid-safe ticket. Is het dan allemaal zo erg? 'Nee', ik vindt van niet. We krijgen de kans om te 'leven' en dat met drastische opflakkeringen van corona. We kunnen zelfs iedereen zien die ons nauw bij het hart ligt. Dat is toch wel een mooier beeld als die grijze muren die we wellicht allemaal al grijs gekeken zijn. 

NAR-CNT

Wat er onder onze voeten is...

Wat er onder onze voeten ligt, is meestal niet het vrolijkste om naar te kijken of is er misschien iets veranderd? Ja, zeker en vast. Kom eens uit je kot en ga eens de straten op of het bos in. Je zal snel ervaren dat er een heel pak bladeren de ondergrond bedekt. Er is geen enkel moment doorheen het jaar dat je zo vrolijk kan worden door naar de grond te kijken als in de herfst. Niet alleen de grond is bedekt met kleur. Ook de bomen dragen nog de laatste blaadjes van hun kruin - die nu als enkelingen de aandacht kunnen vestigen van ieder die het bos lief is. Want eenzelfde blaadje van een boom in de herfst. Is niet hetzelfde als datzelfde blaadje in de zomer. In de herfst moeten we niet ver van uit onze zetel om een beetje kleur te zien. In de zomer gaan we eerder figuurlijk opzoek naar de kleur van het leven. Na al die kleuren komen we helaas in de maanden januari, februari (en misschien een stukje van maart) in het donkere terecht. We zien dan geen of weinig kleur meer in de realiteit en we zien weinig planten het hoofdje boven de grond steken. Dat zijn dan bij uitstek ook de maanden dat mensen het ongelukkigst zijn. Na de maanden van grauw en duisternis, worden onze harten weer verwarmd door de zon en krijgen we weer hoop, door de aanwezigheid van nieuw leven. Dat noemen we de lente en na de lente is onze cirkel weer rond.

Het Nieuwsblad

Op stap in het bos...

Zojuist vertelde ik al over de velen die ziek zijn geworden deze periode. Ook ik ben niet kunnen ontsnappen aan de velen beestjes die mij per se moesten hebben. Dus ik mocht het ook ontgelden. Dat wil zeggen niet naar school, geen stage en ook niet werken in de vakantie. Veel sociaal contact dat wegvalt dus, maar ik had wel veel tijd met mijn gezin. Want zij waren ook al de dupe van het virus. Zij moesten veiligheidsoverwegen hun ziektedagen thuis of in het bos doorbrengen. Voor we het bos ingingen keken we eerst heel veel films, maar uiteindelijk wordt je dat snel beu. Al snel maakte we het plan om elke dag een deugddoende wandeling te maken in de bossen. Een superidee! Het bos is een goed medicijn om je laatste symptomen weg te werken. De door de bomen gezuiverde lucht die je kan inademen. Het rustgevende -en mooie geluid van de vogeltjes die fluiten. Om nog maar te zwijgen over al die prachtige kleuren die je opzadelen met positieve energie- en gevoelens. Niet alleen de kleuren dragen bij tot de verbeelding. Ook de krakende bladeren onder je schoenen spelen een rol. Zij geven je het gevoel dat je op de wolken loopt. De lasten die je draagt op je schouders vallen op 1,2,3 weg. Ook krijg je een ligt gevoel. Je gaat je precies een pluimpje voelen dat heen en weer beweegt, met de zachte wind. Naast al deze filosofische praat over het bos, zijn er daarentegen duizenden paddenstoelensoorten die allemaal gevonden willen worden. Ik noem ze ook wel eens 'de parels van de herfst'. Dat zijn ze ook en zeker als je ziet hoe hard het rood van de vliegenzwam kan schitteren. :P

Belgisch Antigifcentrum 

'Kleur doet leven'

Er wordt wel eens gezegd dat 'kleur doet leven', maar is dat wel zo? Bij mij in ieder geval wel. Als ik droevig ben, dan zal ik eerder kijken naar donkere kleuren. Als ik dan weer blij ben, dan zal ik eerder de lichtere kleuren opzoeken. Eigenlijk zijn mensen wezens die hun innerlijke persoon overal gaan proberen terug te zoeken. Dat doen ze vaak in films, boeken, activiteiten, maar ze zijn ook automatisch geneigd om te kijken naar de kleuren die iets te maken hebben met hun emoties. Naast donkere en lichte kleuren, zijn kleuren ook wel te verdelen in koude en warme kleuren. Koude kleuren zijn meer de droevige kleuren en warme kleuren weerspiegelen passie- en geluk.

Style Consulting

Kan jij kracht uit kleur halen?

Na het lezen van deze blog hoop ik dat jullie de kracht van kleur kunnen gebruiken in jullie levens. Dat zou echt fijn zijn, want we leven nog altijd in lastige tijden.

"Met een leeg hoofd de vakantie in"

Ondertussen is het schooljaar al even voorbij, maar toch kan ik het niet laten om er een blog over te schrijven. Want de afgelopen periode zijn er gewoon zoveel dingen gebeurt. Om eerlijk te zijn, bijna alleen maar leuke dingen. Alleen werd ik afgewezen door een meisje, maar daar kom ik later eens op terug in een nieuwe blog.

Feestartikelen.be

Corona 

Dit schooljaar was alles behalve normaal. Want het was een jaar met mondmaskers en de handen moesten continue ontsmet worden. Ook mochten heel wat leerlingen van scholen niet of heel weinig naar school. Bij mij was dat niet het geval, wat ergens wel tof is, maar het blijft oneerlijk. De school is het ganse jaar open geweest, maar toch zijn er redelijk weinig corona-opstanden geweest. Er was eens 1 keer een kleine uitbraak. Waardoor we 2 weken thuisonderwijs kregen. Die 2 weken waren voor mij eenvoudig te doorstaan. Want eigenlijk leer ik al jaren zelfstandig op school. Wat de gevolgen zijn van alleen in de klas te zitten - en soms met leerlingen uit het 5de jaar.

Technopolis

De klasgroep

Naast de corona, heb ik ook het schooljaar met een bijzondere klasgroep moeten doorbrengen. Het waren allemaal heel diverse leerlingen, maar de ene miste toch een vijs meer als de ander. Zo had je een jongen die altijd flauwe grapjes maakte - en die er eigenlijk ook vaak overging. Hij maakte superveel grapjes met iedereen. Ook met de leerkrachten. Zijn grappen waren veel, maar ze waren absoluut niet gedoseerd. Hij begon soms te grappen over seks in het midden van de les. Wat soms de les vertraagde. Naast hem zat een van mijn beste vrienden. Die ik ook wel eens bro durf te noemen. Hij is zo een beetje de computernerd en de gene die veel met de beurs bezig is. Hij kan dan ook vaak niet zwijgen over de markt, maar daar maak ik geen probleem van, want ik hou wel van zulke gesprekken. De plek naast mijn bro wordt opgevuld door mij. De Auti-Man. Voor mij zat (heel af en toe) een meisje, maar zij was precies heel vaak het noorden kwijt. Want ze kwam meer niet naar school als wel naar school. Het was ligt uitgedrukt een specialleke. Want het ook zo iemand die in haar vrijetijd rondliep met elfenvleugels en die geesten opriep. Heel apart dus??? Naast de fee/elf zat nog een ander meisje. Dat meisje was zo het meisje dat altijd bezig was met dingen waar ze niet mee bezig moest zijn. Zij was vooral bezig met berichtjes te sturen naar haar vriendje en met het bekijken van facebook-video's, maar anderzijds was ze ook de persoon die iedereen onderbrak in de les. Je kon geen woord zeggen voor ze er tussen kwam met verhalen van personen waar we nog nooit van gehoord hadden. Tot slot hadden we de portier die altijd vanop zijn stoel de deur loeihard dichtsmeed. Hij was zo het stille en brutale type. Hij deed wat hij moest doen, maar wel met weinig enthousiasme - en hij moest er toch elke keer eens voor zuchten. 

Aan het begin van het schooljaar zag ik er tegenop om met hun in de klas te zitten. Maar na een tijdje wist ik iedereen wel te waarderen - en we kregen ergens zelfs een soort van band. Niet echt zoals ik met mijn bro uit de klas, maar ik begon sommige grappen van de grapjas wel te waarderen. Ook kreeg ik meer sympathie voor de brutale-stille gozer - en zeker omdat hij heel de week door op internaat zit. Wat me niet zo gemakkelijk lijkt. Ook stelde ik me open om de twee meisjes te leren kennen, maar de fee heb ik niet meer gezien sinds de paasvakantie. Het meisje dat altijd andere dingen zat te doen. Heb ik weten te waarderen door het feit dat ze ergens op de een of de andere manier interesse kan tonen in anderen. Uiteindelijk zijn we dus toch een redelijke hechte klas kunnen worden, maar eerlijkgezegd heb ik wel nog niet de behoefte om met hun af te spreken in mijn vrijetijd.

Didactief

Stages

Dit schooljaar had ik als uitzondering een administratieve- en logistieke stage. Dat kwam doordat ik maar alleen in de klas zat, ze zagen het dus ook niet zitten om een leerkracht voor mij te voorzien voor de logistieke stage. Dus dan ging ik maar bij een logistiek bedrijf 1 keer om de twee weken op woensdag voormiddag stage doen - en elke dinsdag deed ik dan administratieve stage bij een dienstenchequebedrijf. Naast die 2 stages ging ik ook samen met het 5de jaar op werkplekleren. Ook dat was logistiek.  

CV.nl

Administratief

Deze stage behoorde het meeste tot mijn interessegebied. Want ik kan er voldoening uithalen om anderen te helpen met hun problemen. Ook al is dat normaal niet het hoofdding, maar ik mocht op mijn stage veel telefoononthaal doen. Wat leuk was, want zo leer je het bedrijf echt kennen. Je hebt contact met werknemers/klanten - en je leert al doende met het oplossen van problemen waar het bedrijf concreet voorstaat. Dat is voor mij een hele must - en zeker als ik iemand zijn problemen kan oplossen. Dat geeft me echt een gevoel van voldoening. Naast het telefoon onthaal was ik ook veel bezig met het echte administratieve werk. Dat deed ik eigenlijk heel de dag door en goed. Want al snel kreeg ik meer en meer verantwoordelijkheid. Zoveel zelfs, dat ik zelfs taken mocht doen waar heel wat geld tegenover stond. Het telefoneren was eigenlijk maar iets wat ik tussen de soep en de patatten deed. Het was niet dat ik gevraagd werd om heel de dag door te bellen en om verder niks te doen. Naast het werken kreeg ik ook de kans om mee sollicitatie- en evaluatiegesprekken te volgen. Wat ik ook wel te gek vond.

Naast het werk, kon ik het ook goed vinden met mijn stagementor. We hadden elke middag wel een leuke babbel, maar ook de andere collega's waren heel leuk. Ook met hun kon ik wel uren praten. Het was echt leuk - en zeker omdat hun interesses dicht bij mijn interesses lagen. 

Exact

Logistiek 

De logistieke stage interesseerde mij ook heel erg, maar op termijn zie ik mij toch eerder werken in de administratie. Ook verliep mijn werk in de logistiek heel vlot. Daar moest ik vooral orderpicken en inpakken. Die taken zijn eigenlijk niet zo heel gevarieerd, maar je bent wel regelmatig met andere producten bezig. Dus die producten moeten ook anders behandeld worden. Je moet dus ook soms eens andere materialen, labels of handleidingen gebruiken om in te pakken. Ook moest ik soms kleine materialen picken met een kar, maar soms pickte ik ook grote materialen met een transpallet.

Ook in de logistiek had ik leuke collega's - en het waren er ook meer. Maar de sfeer was toch lichtjes anders. In de logistiek maakte we soms al eens vuile grappen over elkaar. Terwijl dat totaal niet gepast zou zijn op de administratie. Maar die vuile grappen kunnen ook wel hun charmes hebben. Daar valt wel het meeste om te lachen - en ook blijven de grappen nog juist tussen de lijntjes. Dus prima zo!

Chain Cargo

Werkplekleren 

Het werkplekleren was niet echt helemaal zoals stage. Want bij het werkplekleren gingen we eigenlijk met de klas eens 1 keer op een maand naar een logistiekbedrijf om daar gaan in te pakken. Dat was qua mij betreft wel het minste interessant - en zeker omdat ik vorig schooljaar ook al naar datzelfde bedrijf moest - en dezelfde taken uitvoerde. Ook was ik daar dit jaar met een groep die zich als kinderen gedroegen (buiten mijn bro dan). Ze stonden daar dus ook af en toe te dansen op de muziek die goed luid stond. Waar we dus ook uiteraard vreemd door werden aangekeken, maar de mensen konden het gelukkig wel een beetje relativeren.

De mensen daar waren eigenlijk wel heel aardig, ze begonnen soms gesprekken als we aan het werk waren. Helaas namen we onze pauzes wel niet gelijk met hun, want dat had een meerwaarde kunnen zijn. "Ach ja, dat heb je dan met covid".

I-Diverso

Blokstages

Tijdens de blokstages moest ik twee keer één weekje stage gaan doen. De eerste week deed ik 2 dagen stage in mijn vertrouwde kantoor van de administratieve stage - en een dag stage in een ander kantoor. In dat ander kantoor kreeg ik toen de kans om te helpen op de boekhouding. Wat heel interessant was om te zien, want ik zou na mijn middelbaar accounting gaan studeren aan de hogeschool. Ook zorgde die dagen administratieve stage ervoor dat ik heel wat werk kon verzetten van verschillende kantoren. Na drie dagen administratieve stage te doen, kwam ik toe aan nog twee dagen logistieke stage. Daar deed ik eigenlijk hetzelfde werk als anders, maar ik kreeg ook nog een opleiding om met gevaarlijke goederen te mogen werken. Dat kwam dus dit jaar zeker nog van pas.

Een paar maanden later kon ik weer op blokstage gaan. Alleen werd het de tweede week anders aangepakt. Tijdens die week deed ik gewoon de ganse week administratieve stage, maar wel op 3 verschillende kantoren. Zo kreeg ik dan weer eens de kans om te helpen op de boekhouding en mocht ook een opleiding volgen rond veiligheid bij het poetsen. Die opleiding was wel eens tof om te volgen. Want het was alles behalve saai. Er waren veel interactieve opdrachten en er werd met veel visueel materiaal gewerkt.

SJI Wetteren

Afronden stages

Na één schooljaar hard te werken op de stages, was het tijd voor de eindevaluaties. Van beide stageplaatsen kreeg ik alleen maar lof te horen. Mijn stages waren zelfs zo positief dat ik een vergoeding heb gekregen van mijn logistieke stage - en dat ik er zelfs vast mag gaan werken. Ook kreeg ik van hun nog een doos met pralines en een bedankkaart. Bij mijn administratieve stage zat het ook allemaal heel goed. Daar kreeg ik ook een kaartje, een cadeau en werd getrakteerd op een broodje op kosten van de firma - en zo hebben we nog op een leuke manier afgesloten. Afgesloten is misschien een groot woord. Want volgend schooljaar ga ik nog een schooljaar logistieke stage doen bij hetzelfde bedrijf - en bij mijn administratieve stage heb ik ook te horen gekregen dat ik nog eens terug stage zou mogen doen als ik accounting doe.

Visit Almere

GeIntegreerde Proef

Dit schooljaar heb ik samen met een van mijn vrienden die één jaar hoger zat als mij een GIP-project gedaan. We kozen ervoor om een auti-vriendelijk evenement te organiseren, maar dat verliep door corona niet altijd even gemakkelijk. Maar toch zijn we er geraakt - en hebben we een leuk evenement kunnen verwezenlijken. Het was helaas niet met het gekozen publiek, maar we hebben toch heel wat mensen kunnen samenbrengen. Dus naar onze mening hebben we er een succes van kunnen maken.

Later was het ook de bedoeling dat we het voorbrachten aan de GIP-jury door een presentatie van ons jaarproject. Ook dat liep gesmeerd, want we hadden beiden een goede presentatie gemaakt. De presentatie van de ene was wat anders als de andere, maar toch kwam het allemaal op hetzelfde neer. Ook geraakte we goed uit onze woorden - en we kwamen beiden heel mooi voor. Ik in een kostuum en mijn goede vriend in een chique hemd. Aan het einde van de presentatie volgde er een applaus en er kwamen weinig vragen. We behaalde dus ook zonder verbazing alle doelen die we moesten halen.

Telenet

Portfolio: Project Algemene Vakken

Doorheen het afgelopen schooljaar hebben we in de klas verschillende jaaropdrachten gemaakt. Bij de eerste opdracht moest er een brochure gemaakt worden van een zelfgekozen stad. Ik koos voor de stad Antwerpen, dus ik maakte er ook een brochure van. Later gaf ik aan de hand van een PowerPoint ook nog even een rondleiding doorheen mijn stad op een corona-prove manier.

Tijdens de tweede opdracht moesten we aan een groepswerk doen over arbeid. We moesten bepaalde begrippen uitgebreid beschrijven in samenwerking met anderen - en het was dus ook belangrijk dat iedereen goed weet wat ermee bedoelt wordt. Ik moest samenwerken met mijn bro voor een opdracht, maar ik werkte ook nog samen met het afgeleide meisje van mijn klas. Die samenwerking ging naar mijn mening wat moeizamer, maar het was niet zo erg. Dat was zo'n moment dat er voor zorgde dat we als klas echt een band konden opbouwen. Het maakte me dus niet zoveel uit dat het lang duurde alvorens we onze opdracht klaar kregen. We namen er onze tijd voor - en we kozen voor de meest gemakkelijke wegen om te belopen. Toen de opdracht klaar was. Toen moest iemand van de klas het nog verwerken tot een mooi verslag. Dus we besloten dat de portier die taak op zich mocht nemen. Want hij had nu eenmaal nog niet al te veel gedaan, maar door hem die taak te geven kwam hij toch al in de buurt van wat de rest had gedaan.

Als laatste opdracht moesten we werken rond de zwartepietendiscussie en daar moesten we een monoloog en debat over voeren. (Hier heb ik al eens een blog over geschreven)

Tot slot werden de jaaropdrachten verwerkt tot een portfolio. In het portfolio moesten met opsommingen uitleggen wat de bedoeling was van de opdracht - en de opdracht moest er instaan. Maar ook moesten we er iets extra inzetten. Er waren dus mensen die er voor kozen om foto's van iets te gaan nemen, maar ik koos ervoor om uitgebreide teksten bij de opdrachten te schrijven. Ook het portfolio werd even nauwkeurig als de andere opdrachten afgewerkt. Uiteindelijk had ik een mooi boekje van wat ik dit jaar voor PAV had gedaan.

(Dit is een stukje van een brochure die ik maakte voor mijn portfolio) 

A-attest is binnen!

Ook dit jaar was mijn rapport weer veel belovend, eigenlijk zelfs beter als verwacht. Dit jaar dacht ik dat ik 1 doel van de zoveel honderden doelen niet zou behaalt hebben aan het einde van het schooljaar, maar het bleken er dus 0 te zijn. Kwam dat goed uit, want ik dacht dat mijn resultaten van Engels wat minder zouden zijn - en zeker omdat ik er minder voor had gedaan als gewoonlijk. Maar schijn bedriegt. Al goed. Naast de goede resultaten vroegen mijn klastitularissen zich af hoe ik met een afgang zou omgaan. Aangezien ik tot nu toe alles al bereikt heb wat op mijn pad kwam. Zo bedoelde ze mijn theorie, praktijk halen voor de eerste keer, stages doen en al direct verzoeken krijgen om aangeworven te worden, goede scores halen op het rapport. Ze stelde zich er allemaal vragen over, maar ik had gezegd dat ik dan wel opnieuw zou proberen als er iets mij niet lukte.

Keep calm and posters

"Een gevaar op de weg erbij se"

Aangezien ik op school geen examens heb, was het behalen van mijn praktijkexamen van rijbewijs-B wel mijn grootste prestatie van dit jaar. Waar ik ook serieus heb voor moeten werken, maar het is binnen - en dat is het belangrijkste. Dat is letterlijk en figuurlijk mijn kaartje naar de vrijheid. Gedaan dus met het vragen aan mijn ouders om mij eens snel weg te doen als het regent.

Hoe Moet Je

"Het allerbelangrijkste van dit schooljaar"

Dit schooljaar had niet zo mooi geweest zonder mijn beste makkers, zij zorgde ervoor dat dit schooljaar ondanks de corona een feestje was. Want we hebben dit jaar wel wat afgelachen met de domme stoten die we uithaalde. We hebben voor de grap moves gemaakt op leerkrachten, veel flauwe grappen gemaakt, extraveel op avontuur getrokken en gewoon geleefd alsof het onze laatste dagen waren. Daarom gewoon een heel erg grote dank jullie wel aan al mijn drerries, vrienden, bro's, familie, lezers,...

Assertief.nl

Wow, dit schooljaar was echt onvergetelijk, maar toch is het ergens wel leuk dat het vakantie is. Ik weet één ding zeker; volgend schooljaar gaan we er op dezelfde manier tegen aan knallen of misschien gaan we het zelfs nog beter doen. 

Bedankt voor alles iedereen!

"Hopelijk mijn laatste blog over corona..."

Het afgelopen jaar heb ik al heel wat blogs over covid geschreven, helaas. Daarom hoop ik dat dit mijn laatste blog over dit onderwerp mag zijn. Deze blog zal vooral gaan over de (valse)hoop die we als Belgen kregen van Marc Van Ranst.

GS1

De Paaspauze 

Een poosje geleden werd er beslist door de regering om een paaspauze in te lassen. Dat was te wijten aan de superslechte coronacijfers. Daarom besloten ze om een pauze in te lassen gedurende de paasvakantie en een verlengstuk. De paaspauze zorgde ervoor dat niet essentiële zaken de deuren moesten sluiten of ze mochten klanten ontvangen op afspraak. Daarnaast werd het samenkomen van 10 mensen buiten teruggeschroefd naar 4 mensen; wat eigenlijk amper haalbaar is. Naast de haalbaarheid waren de regels ook per interpretatie vatbaar. Want je mocht met 4 mensen buiten samenscholen. Maar wil dat dan zeggen dat je elke dag met een ander groepje van 4 mag samenkomen? Dat is me vrij onduidelijk.

PAL NWS

Hoe beleefde ik de paaspauze? 

Aan het begin van de paaspauze wist ik me geen houding aan te nemen. Want er werd gezegd dat je je contacten moest indijken. Maar dat is nu eenmaal makkelijker gezegd dan gedaan. Toen de paaspauze werd aangekondigd, was mijn eerste idee dat het saai zou zijn - en dat ik niet zou kunnen afspreken. Maar al snel haalde ik in m'n hoofd om toch maar eens uit mijn kot te gaan met vrienden. Dus dat deed ik ook. Ik legde al direct wat afspraken vast om te fietsen, wandelen of geocachen met vrienden. Want ik zat al erg op mijn honger om af te spreken. Maar voor ik ging afspreken, was het nog tijd om mijn verjaardag met mijn ouders te vieren. Dat deden we door een dagje te gaan geocachen ergens ver van de deur - daarna gingen we een frietje steken in een frituur onderweg - op onze slippers - als echte marginalen. Maar wat moet je nu anders doen in deze situatie? Na een weekendje feesten met mijn ouders. Begon ik effectief af te spreken. Ik begon de reeks van afspreken bij een vriend die een eindje van mij woonde. Ik fietste naar hem toe - om dan daarna een wandeling te maken. De volgende dag had ik afgesproken met een meisje uit mijn klas die ook wel op een afstandje woonde. Daar ging ik met geocachen - en onderweg deden we een picknick met verse fruitsla en Coca Cola. Op de derde dag van de reeks was het tijd om nog eens een wandeling te maken. Maar ook deze keer sprak ik met iemand anders af. Maar ik ging wel terug naar hetzelfde bos waar ik al de vorige dag had afgesproken. Na de afspraak ging ik samen met mijn grootouders en ouders BBQ 'en terwijl het 25 °C warm was. De volgende 2 dagen maakte ik vooral ritjes met de auto. Nadien ging ik nog eens op avontuur met een erg goede vriend - waarmee ik gesprekken heb, die met superveel enthousiasme telkens verdergezet kunnen worden. Met diezelfde vriend ging ik nog wat keren op avontuur tijdens de pauze. Helaas kwam er wel snel een einde aan het mooie weer, daardoor besloot ik om mijn kamer nog eens te schilderen. Met succes, want de kamer heeft nu een mooie laag verf gekregen. Na enkele dagen schilderen ging ik terug even heel wat dingen doen. Ik ging afspreken met vrienden en familie -, vierde Pasen - en reedt nog wat met de auto. Al snel was ook die week afgelopen - en toen had mijn mama vakantie. Dat betekent dus veel dingen doen met de mama. Dus we gingen al enkele keren geocachen -, we maakte cupcakes - en deden nog veel meer. Ook heb ik de laatste weken erg veel series en films bekeken - en tot slot heb ik een nieuwe communicatie app ontdekt. De naam van de app is: Slowly. De app is superleuk. Want de app brengt het penvrienden-concept terug; dus je gaat brieven sturen naar mensen die je niet kent - met je smartphone - en je hoeft niet eens je fysieke adres door te geven - en het is in principe gratis. Voor mij dus de ideale app.

Twitter

Corona is bijna gedaan...

De afgelopen maanden heb ik al heel wat keren gehoord dat corona bijna gedaan zou zijn. Alleen klinkt het allemaal niet zo geloofwaardig. Aangezien we regelmatig harde stijgingen hebben van alle soorten covid-cijfers. Dus eigenlijk krijgen we te horen: "oei, oei, oei, de cijfers zijn echt niet goed, maar we gaan wel versoepelen". Naar mijn mening klinkt het niet zo logisch. Want door op die momenten te versoepelen, wordt het alleen maar erger - en zeggen doordat er maar een fractie van de bevolking is ingeënt dat het bijna achter de rug is. Is ook maar naïef naar mijn mening. Want ze zeggen zelf dat er minstens 7/10 van de bevolking moet ingeënt worden. Maar in de praktijk zijn er nog maar 15 % van de mensen ingeënt. Vandaar dat ik speeches van de premier en Marc Van Ranst de laatste tijd erg in twijfel trek. En dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende varianten die opduiken.

DVHN

Wat ben ik blij, dat ik eindelijk nog eens een blog kon schrijven. Want had de laatste weken al veel te vol gepland, waardoor er voor bloggen niet veel tijd meer was. Maar ben tenminste weer goed aan het geocachen. Wat ook wel belangrijk is.

Bedankt voor het lezen van mijn blog, hoop alleen dat ik niet te negatief was over corona.   :)  

"Corona komt weer eens dichterbij"

In deze blog ga ik weer eens even wat dingen over corona zeggen (wat ik al vaak heb gedaan). Vandaag zal het in het bijzonder gaan over het feit dat er een grote uitbraak ontstond op mijn school, over de nieuwe corona varianten, de rellen en de vaccinaties.

"De Britse coronavariant..."

Ik weet nog dat er een tijdje geleden spraken was van een "Britse coronavariant", die variant was hier sinds kort nog niet echt bekend. Maar sinds de laatste weken kwam hij langzaam dichter, wat ons allen al bang maakte. Maar zo is hij langzaam beginnen opdagen in het land, het begon met twee scholen waar besmettingen werden vastgesteld. Al snel moesten die scholen sluiten. Nog een paar dagen later konden er nog meer scholen vanuit die regio sluiten - en op die manier is het blijven doorgaan. Vorige week kwam er op zondag in het nieuws dat er al zestig scholen moesten sluiten vanwege de Britse variant. Dat kwam bij ons al direct als een hele schok binnen, het leek zelfs alsof we een enorme aardbeving onder onze voeten konden voelen. Maar dat was gelukkig in de praktijk niet zo. Al goed, maar toch ging ik met mijn vrienden met een bang hart naar school voor het gene dat nog komen zou. We waren enorm op onze hoeden voor het virus: we trokken veel in twijfel en stelde vragen aan de leerkrachten over wat de gevolgen zouden zijn voor school en stages. Maar op dat moment deden de leerkrachten vrij ontkennend over de hele situatie. Ze zeiden dat we ons geen zorgen hoefde te maken en dat we gewoon naar school zouden kunnen gaan en naar stage, maar wij wisten diep in ons hoofd wel beter. Daarom dat we toch maar extra voorzichtig waren de laatste dagen. Maar een paar dagen later kreeg ik al via snapchat te horen dat een vriend van mij in quarantaine zat, al weer kreeg ik een schok. Het was eng en ik hield m'n hart alvast voor als ik op school zou arriveren. En ja hoor, het was al zover. Ik kwam nog maar net aan op school - en iemand die normaal stil is zei direct: "Er is al een uitbraak op school van de Britse variant!!!". Zelf zuchtte ik op dat moment eens langzaam aan in mijn chirurgisch-masker, waar weinig zuurstof door kon met gedacht: "Zien jullie nu wel". Maar daarnaast was ik heel verbaast dat de school nog niet dicht was. Iedereen kon nu eenmaal zien dat er gewoon een supergroot risico was op besmetting - en later op school werd dat gevoel alleen maar bevestigd. Want op school hoorde ik veel geroddel over welke leerlingen wel niet allemaal in quarantaine zaten, dat waren er heel wat. Waarbij ook heel wat van mijn vrienden en halve klasgenoten. Sinds die ochtend liep ik al rond met een gevoel van onrust, maar ik liet het niet of nauwelijks merken. Maar toen mijn schooldag bijna gedaan was, werd er gezegd: "vanaf morgen gaat de school dicht en het wordt alleen nog maar online les voor al zeker een week". Dus met een dubbelgevoel stapte ik in de auto om terug naar huis te rijden - en al rijdend vertelde ik tegen mijn grootvader dat ik niet meer naar school zou gaan, omdat de helft van mijn school in quarantaine zat. Het was ergens een opluchting, maar ergens ook iets wat de moed in de schoenen laat zinken. Want de sluiting van de school betekent niet enkel dat we niet naar school mogen. maar dat betekende uiteraard ook dat ik niet meer met mijn vrienden zou mogen afspreken om te gaan sporten. Terwijl het gaan fietsen of wandelen met vrienden me even het hele 'coronagebeuren' kan laten vergeten. Dat is heel jammer. Zelf had ik ook nog iets: "Ik heb nog naast die vrienden gestaan, dan kan het toch geen kwaad om ook eens met iemand uit de kring te gaan fietsen". Maar helaas kregen we strenge instructies vanuit het school en het CLB om gewoon thuis te blijven en om niet af te spreken. Dat was echt heel jammer, maar gelukkig weet ik me wel gelukkig te maken zonder het sociale gebeuren. Ook al is dat geen gemakkelijke opgaven.

De Tijd

"Rellen?"

Naast de uitbraak op school waren er ook al geruchten in de media gekomen dat er over heel het land rellen zouden uitbreken die overgewaaid zouden zijn vanuit Nederland. Dat was nog eens een ongemakkelijk gevoel erbij. Want er werd al gezegd dat er etalages zouden gesloopt worden en dat er fysieke agressie zou ontstaan. Dat is standaard al onrustwekkend nieuws, maar zeker als je hoort dat het zich niet ver van je deur zal afspelen. Ook ben ik zulke dingen niet zo gewend, want ik woon tenslotte maar in een 'boerendorpje'. Ik hoop alleen dat de rellen niet te veel schade met zich zullen meebrengen -en dat de rellen tegen de huidige coronamaatregelen niet nog hogere cijfers veroorzaken. Zelf kan ik niet begrijpen waarom mensen daar perse tegen moeten protesteren met bijhorende rellen. Maar ook weet ik wel al te goed, dat veel van die mensen gewoon een excuus zoeken om op de vuist te gaan. Wat voor mensen dat dan of wel niet zijn, dat weet ik niet - en daar wil ik ook geen uitspraken over doen. Maar volgens mij zijn het dezelfde mensen, die altijd keet maken in de voetbalstadions - of de mensen die bijvoorbeeld haatdragend zijn naar mensen met een andere nationaliteit. 

HBVL

"De vaccinaties..."

En als dat nog niet genoeg is, dan zijn er nog altijd de vele problemen rond de vaccinaties. Zo levert Pfizer-biontech (te) laat vaccinaties, wat echt niet oké is - en zeker omdat ze er hopen geld voor krijgen. Maar helaas gaat Pfizer-biontech zoveel contracten aan met landen dat ze niet tijdig kunnen leveren, dat is absoluut niet oké. Zo kunnen we nog lang wachten op ons vaccin, maar gelukkig word er ook met andere producenten gewerkt. Zo zijn we gelukkig niet gebonden aan één privéfirma. Maar het trage vaccineren is niet alleen de schuld van de producent, ook heeft de overheid er schuld aan. Want de overheid beslist bijvoorbeeld om eerst iemand van 102 en van 96 te vaccineren voor het zorgpersoneel of de kinderen die superziek zijn. Dat vind ik ook al een misplaatste beslissing. Want een kind heeft nog een heel leven voor zich - en zorgpersoneel zorgt er nog een beetje voor dat de boel blijft draaien. Maar daarnaast is hun vaccinatieschema ook niet bepaald logisch en ze geven mensen valse hoop. Er worden nu eenmaal ook dingen vertoont in de media door de politiek van zaken die helemaal nog niet eens wetenschappelijk bewezen zijn. Zo krijgen mensen een vals gevoel van veiligheid. Maar anderzijds ben ik wel blij dat er zoveel firma's een vaccin hebben gemaakt. Zo kan er tenminste afgewogen worden per moment en per leeftijdsgroep welk vaccin geschikt is, maar ook zal de aanlevering groter zijn.

CD&V

Bedankt voor het lezen van deze blog. Ik hoop dat jullie deze blog die helaas niet zo positief is, leuk vonden. In deze blog stond ik vooral stil over de vaccinaties, de rellen en de privésituatie waar ik me in begeef. 

   Wat is jou mening over de situatie nu?

"DIT WORDT DE DONKERSTE KERST OOIT"

 Normaal is de kerstperiode de mooiste tijd van het hele jaar, maar dit jaar zal helemaal anders zijn door het hele corona gebeuren. In deze blog zal je lezen hoe mijn feestdagen zijn in tijden van corona.

Heb ik mijn kerstboom gezet?

Dit jaar was een zwaar jaar met heel veel afzondering van sociale contacten, daarom besloot ik met het gezin om dit jaar extra vroeg de kerstboom te zetten. Op die manier willen we toch nog een soort van sociaal gevoel evenaren, maar helemaal hetzelfde is het helaas niet. Maar het opstellen van de boom was wel een moment waarop we als gezin niet aan de pandemie moesten denken. Het was een gevoel dat we de laatste tijd steeds minder hebben omwille van corona. Maar het opstellen van de kerstboom gaf ons toch gedurende een paar uur hoop. Ook is de kerstboom van het zolder halen een ritueel dat ieder jaar plaatsvind, normaal gebeurd het bij ons pas na Sinterklaas, maar dit jaar konden we absoluut niet wachten tot dat moment. We hadden gewoon te veel noot aan de kerstperiode. Het was een moment van zaligheid toen we de zware doos met de kerstboom in naar beneden tilden tot het plaatsen van de laatste kerstbal. Het plaatsen van de boom gebeurde aan een heel traag tempo zodat we van elke seconde konden genieten. We plaatste heel rustig de voet van de boom en staken nadien de stam erin. Vervolgens pakte we de eerste takjes voor vanonder vast alsof ze bij het minste zouden breken. Daarna plooide we zeer zorgvuldig de eerste takjes open. Na een hele tijd waren alle takjes opengedaan en in de kerstboom geklikt. Daarna konden we met de lichtjes beginnen, maar voor we dat deden werd eerst onze houtenster helemaal vanboven op de boom geplaatst alsof hij van glas was. Nadien konden we dan langzaam de lichtjes vastmaken aan de ster om ze dan verder af te rollen tot de lichtjes lagen op de eerste laag, daarna konden we de lichtjes niet snel genoeg in het stopcontact steken. Ook dat was puur genieten, het leek alsof de lampjes warmte afscheden, maar dat was natuurlijk niet echt zo. Dat was puur de noot aan kerst. Na een paar minuutjes van de denkbeeldige warmte van de lampjes was het tijd om over te gaan naar de kerstballen. Tijdens deze stap gingen we zeer geconcentreerd aan het werk om balletje per balletje heel de kerstboom te vullen genietend van iedere seconde. Het leek alsof de 'tijd' nooit was uitgevonden en dat er geen verplichtingen waren, maar dat alles mocht, niks moest. Het was een moment van genot en gewoon terug onze kindertijd herbeleven. Alleen jammer dat de kerstballen er weer veel te snel inhingen, maar al goed dat er ook nog een kerststal was. Tot slot plaatste we als een gezin vol liefde de kerststal onder de boom. Daarna genoten we nog een half uurtje na van het zetten van de kerstboom met de nodige kerstmuziek.

Libelle

Nieuwjaarsbrieven schrijven...

Het schrijven van nieuwjaarsbrieven was nog nooit zo moeilijk als dit jaar, niet om te zeggen van hoeveel ik wel van hun hou. Maar wel omdat ik een betere tijd in twijfel trek. Op dit moment lijkt de hele coronasituatie op een donkere tunnel met licht achteraan, maar je hebt alleen geen idee of het licht het einde van de tunnel is of dat het gewoon een zeldzame lamp in de tunnel is. Want telkens als er iets goed wordt gezegd zoals de vaccins, dan is het nog niet zeker dat genoeg mensen zich willen inenten zodat we terug ons oude leven kunnen oppikken. Volgens mij had ik mij wat minder objectief moeten opstellen bij het schrijven van nieuwjaarsbrieven, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want mijn autisme maakt het er ook niet makkelijker op. Maar ook had ik niet zoveel speciale momenten als andere jaren om even in de kijker te zetten, daardoor ben ik serieus moeten gaan graven doorheen het jaar achter kleine momenten die me doorheen het jaar enorm gelukkig hebben gemaakt. Door deze strategie heb ik toch nog wel wat positieve dingen kunnen schrijven over 2020, wat echt wel een moeilijke opgave was. Maar met het nodige doorgezet heb ik toch nog een mooie uitgebreide brief kunnen schrijven die recht uit mijn hart komt. Alleen is het verschil van deze brief wel duidelijk te zien met de brieven van de voorbije jaren, want de voorbije jaren leek alles op een dromerige manier voorgesteld. Dit jaar lag de nadruk eerder op het realistische. Maar ik ben toch blij dat ik een brief heb kunnen schrijven waar mijn grootouders tranen van in hun ogen zouden krijgen. Ook voor mij was het schrijven van die brieven vrij emotioneel confronterend aangezien je altijd je ziel in zo'n brief stopt. Maar dit jaar ging het vooral over corona en dat we van alles niet kunnen doen volgens de maatregelen, dat drukte me nog maar eens met mijn neus op de feiten. Maar na lang doorzetten en verschillende dingen te proberen heb ik alle negativiteit kunnen ombogen naar positiviteit. Waardoor ik toch maar een mooie brief heb kunnen samenstellen waar ik zelf ook trots op kan zijn.

Kaarsje.nl

Cadeaus inkopen...

Normaal zijn er overal kerstmarkten te doen, helaas is dat dit jaar anders. Dit jaar zijn er helaas geen kerstmarkten. Dat wil helaas zeggen dat je niet gezellig met je vrienden een warme choco kunt gaan drinken en daarna nog wat kerstcadeautjes kunt gaan inkopen, helaas besliste corona er anders over. Daarom heb ik besloten om een van de dagen eens eerlijke cadeaus te gaan halen van de wereldwinkel. Die winkel is open en daarmee loop ik waarschijnlijk het kleinste risico om besmet te worden met corona. Het handige aan de wereldwinkel is dat ze er allemaal leuke kleine dingen hebben, maar anderzijds hebben ze bij Oxfam ook etenswaren die erg lekker zijn. Maar dat is nog niet het allerbelangrijkste. Het allerbelangrijkste aan de wereldwinkel is dat de producenten van de artikelen een eerlijke prijs zullen krijgen. Op die manier doe ik een dubbele goede daad. Zo voorzie ik voor mijn familie cadeautjes en ik kan een goeddoel steunen. Normaal doet de wereldwinkel ook een cadeau beurs, maar ook dat mag niet doorgaan. Maar gelukkig biedt hun winkel wel een goede oplossing voor het probleem, zo kunnen we toch nog een paar cadeaus onder de kerstboom leggen. Want een kerstboom zonder cadeautjes is ook maar zielig vindt ik.

Libelle

Mijn kerstplannen...

Dit jaar hebben we met de familie beslist om kerst over te slaan, dat komt omdat we niemand willen buitensluiten en omdat de situatie het absoluut niet toelaat. Het wordt dus niet gezellig op restaurant gaan of gezellig in de woonkamer zitten met vele hapjes. Daarom heb ik besloten om te gaan werken op de feestdagen, dan kan ik nog tenminste op een legale manier mensen zien en dan krijg ik een feestmaaltijd. Op die manier kan ik dan toch nog een beetje Kerst vieren, het is beter als niets. Maar uiteraard ga ik wel mijn nieuwjaarsbrieven voorlezen, alleen zal dat dit jaar aan de voordeur moeten doorgaan of via Skype/Teams. Alleen gaat het niet evident zijn om een Teams-gesprek te doen met mijn grootouders "die al zoveel weten van technologie". Maar als dat de enige mogelijkheid is, dan moet dat maar zo. Voor de cadeaus kunnen we later nog altijd eens tot bij hun aan de voordeur gaan om die af te geven. Alsnog zal ik wel het feestgebeuren missen, maar het zal gewoon zo zijn. Dan vier ik een van de volgende jaren maar harder kerst.

Quest

Mijn Nieuwjaar plannen...

Ook mijn nieuwjaar plannen stellen niet zoveel voor, daarom ga ik maar werken. Maar waarschijnlijk gaan we dan wel wat hapjes voorzien om van te smullen op oudejaarsavond, ook al zal ik dan vroeg moeten gaan slapen. Want ik moet met Nieuwjaar opstaan om 5 uur, maar ook dan zal ik nog een beetje kunnen vieren op het werk, ook dat is beter als niks. Ook dat is een heel verschil met de vorige jaren, want de vorige jaren kon ik Nieuwjaar goed vieren met mijn vrienden. Dat zal dit jaar niet het geval zijn, maar het is nog altijd wel toegelaten om met vier mensen te gaan wandelen. Van die gelegenheid zal ik dan ook gebruik maken, want dat is toch wel iets wat ik nodig heb om de feestdagen toch nog een beetje te kunnen vieren.

Nieuwjaarswensen 2021

Kerstfilms

Tijdens deze periode kijken we als gezin enorm veel kerstfilms, dat is ook iets wat ons hoop geeft. Wie kerstfilms zegt, zegt kerstmagie en dat is juist wat we nodig hebben in deze tijden. We moeten gewoon hopen dat de dingen in de films ook in het echte leven gebeuren, dat geeft ons voor een korte tijd een goedgevoel. Maar anderzijds is het ook een goede manier om de tijd te doden, want wat moet je anders doen tijden een periode dat er bijna niets mag. In deze periode is er gewoon niets beter dan even weg te dromen in een film over kerstmis. In je fantasie is nu eenmaal toch alles mogelijk en in je fantasie is er ook waarschijnlijk geen sprake van corona.

Flair.be

Mijn gevoel bij de situatie...

Voor mij gaat het heel zwaar zijn om de feestdagen niet te vieren zoals anders, maar ik ga wel mijn best doen om uit alle kleine dingen voldoening te halen. Zo ga ik voldoende kracht halen uit de feestdagen om er nog een jaar tegen aan te gaan in tijden van corona. Hopelijk zal ik dan nog een jaartje later wel goed Kerstmis en Nieuwjaar kunnen vieren. Maar toch zal het deze kerstperiode eenzaam zijn, niks aan te doen. We kunnen alleen maar proberen om creatief met de situatie om te springen en hopen op iets beter volgend jaar, meer is er voor de moment niet mogelijk.

Libelle

Ik vond het leuk dat ik deze blog even kon schrijven om het toch eens over mijn zielige Kerst te hebben. Maar ik hoop dat jullie als lezer het ook een beetje interessant vonden om mijn verhaal over Kerst te horen. 

Prettige feestdagen!

Het loopt weer eens mis...

Ondertussen heb ik al enkele blogs over de coronatoestand geschreven en ik dacht dat de vorige misschien wel eens de laatste kon zijn, wat helaas niet het geval is. Daarom schrijf ik vandaag nog maar eens een blog over de corona met mijn meningen en gevoelens. Maar ook wat er zich allemaal aan het afspelen is. 

"De tweede golf is aangebroken..."

Er is al wel eventjes een tweede golf opkomst, maar nu is hij pas echt groot. Zelfs nog groter als de eerste golf. De cijfers zijn enorm onrustwekkend. Ik weet nog dat ze al in juli aan de alarmbel hebben getrokken omdat ze het toen al zagen aankomen, wat uiteraard een goede beslissing was om aan de alarmbel te trekken. Zo werd er toen een avondklok gelanceerd en we moesten al weer onze contacten inperken. Persoonlijk had ik veel begrip voor de keuzes die werden gemaakt door de regering (die er toen nog niet was). Maar ook was het wel goed dat de regels er kwamen, dat maakte het voor mij ook makkelijker om niet essentiële contacten te mijden. Want in die periode moest ik vakantiewerk doen en zij hadden al een mail gestuurd van dat ze eisten van het personeel dat ze hun contacten in toom zouden houden om een veilige situatie te garanderen. Dus ik luisterde heel goed naar wat ze hadden gevraagd en ik vermeed elk niet noodzakelijk contact. Zo heb ik dus ongeveer de helft van de vakantie moeten leven, het was heel moeilijk, maar het lukte. Na een tijdje kwam er een hittegolf aan, die golf zorgde voor een versoepeling van de maatregelen. Wat ik ergens voor mij als individu wel prima vond, maar op langere termijn is het dat helemaal niet en ik vond het ook niet echt verantwoord. Ook zijn er die periode veel te veel bepaalde groepen geviseerd, iedereen begon elkaar te beschuldigen. Oudere mensen gaven de schuld aan de jeugd, de jeugd gaf de schuld aan de ouderen, de dorpsmensen gaven de schuld aan de stadsmensen en omgekeerd en op die manier bleef de cirkel rondgaan. Het kwam er op neer dat iedereen geviseerd werd: op ras, geloof, cultuur, woonplaats, leeftijdsklasse,... . Ik werd er niet goed van, het viseren is juist het gene dat we niet hoeven te doen. Op die manier gaan we ons mentaal nog dieper in de put duwen. Ook sprak ik mensen er op aan om er mee te stoppen met mensen te viseren. En na die lange vakantie was het eindelijk terug mogelijk om naar school te gaan, waar ik superblij om ben. Maar ergens speelde er wel al in mijn hoofd: "is dit wel slim?". Ik was er van overtuigd dat het niet slim was, maar wie ben ik om me daar over uit te spreken. Dus ik ging gewoon na mijn laatste werkdag terug direct naar school, om de dag na mijn eerste schooldag weer direct op stage te gaan. Ook dat deed ik maar, ook al wist ik dat het absoluut niet verstandig zou zijn, maar ik moet stages doen voor mijn opleiding. Dus ook dat deed ik maar. Maar het bleef niet bij een stageplaats, het zijn er wel drie. Ik kom dus eigenlijk met veel te veel mensen in contact, want uiteraard zijn drie stages, drie verschillende bedrijven. Het ene bedrijf is al wat groter als het ander, maar toch is het misschien niet de beste beslissing. Maar ook werden de maatregelen omlaag getrokken om het schooljaar nog op een redelijke manier te laten verlopen. Daarom besloot de regering om het school te starten onder een code geel, maar onze school verkoos bij de start van het nieuwe schooljaar al direct een code oranje. Wat ik een heel goede keuze vindt, want het was eigenlijk toch maar een kwestie van tijd voor de cijfers in de hoogte zouden schieten. Dus ik nam me voor om alle regels op de voet op te volgen, hoe moeilijk het ook was. Maar helaas denkt niet iedereen er hetzelfde over, wat logische is eigenlijk als ik er zo over nadenk. Maar het feit dat mensen gewoon met groepen van 20 of meer zitten te feesten gaat er bij mij niet in. Terwijl ik op school al niet meer in de refter mocht eten wegens de dreiging en er werd een verplichte wandelrichting ingevoerd en dat voor een school van amper 100 leerlingen. En dan hoor ik verhalen van andere scholen waar ze gewoon overal mogen lopen en waar ze wel in de refter mogen. Ook heb je dan nog een enorm verschil in het aantal leerlingen, zo heb je scholen van meer dan 1 000 leerlingen die gewoon redelijk normaal te werk gaan mits mondmaskers en alcoholgel. Maar meer ook niet, ook dat begrijp ik niet. Zoals ik al lang zag aankomen, gingen de cijfers in rechte lijnen omhoog. Maar nog steeds was er voor de overheid niks aan de hand, integendeel: ze versoepelde nog maar eens. Wat volgens mij maar gewoon een politieke stunt was, want waarschijnlijk werden de beslissingen toen genomen op basis van de verkeerde reden. Ze zagen gewoon allemaal nieuwe verkiezingen gebeuren, wat ik ook wel zag aankomen. Wat helemaal niet oké is, want op dat moment hebben ze gewoon naar zichzelf gekeken. Om toch maar niet te hoeven zeggen dat ze er mee eens hebben gestemd om het volk vrijheid te ontnemen. Zo hebben ze keuzes gemaakt zodat de contacten nog breder werden terwijl de cijfers als een pijl omhoog schoten. Dan nog iets later toen er eindelijk een regering was werden de maatregelen dan maar toch verstrengt, wat ze eigenlijk al lang hadden moeten doen. Ze hadden eigenlijk zelfs beter de maatregelen van juli/augustus behouden, dan was de situatie wellicht niet zodanig geëscaleerd dat er meer als 10 000 besmettingen per dag waren. Maar ik ben wel blij dat ze eindelijk tot het verstand zijn gekomen om te verstrengen, wat voor niemand leuk is. Maar mensen zien sterven en overvolle ziekenhuizen zijn ook niet leuk. Ik ben blij met de maatregelen, maar ik heb toch mijn twijfels erover dat het wel een goed idee is om nog een extra week herfstvakantie te doen. Naar mijn mening zouden alle leerlingen (inclusief ik) hier ook weer eens leerachterstand krijgen. Bovendien is het zelf mogelijk dat er door de vakantie meer besmettingen komen omdat mensen toch zullen afspreken. Dat zal altijd zo zijn, welke maatregelen je ook oproept. Al goed dat de vakantie ook nog een voordeel heeft: mensen kunnen nog even uitrusten voor ze weer druk van start gaan met school en zonder dat ze eens echt mogen ontspannen. 

Het Nieuwsblad

Wat is mijn gevoel?  

De laatste maanden waren heel vreemd op alle mogelijk vlakken, maar toch probeer ik er altijd het beste van te maken. Zo besteed ik nu heel veel tijd met mijn gezin, wat zonder enige twijfel wel een must is. Maar zoveel bij elkaar zijn brengt ook wel bepaalde spanningen met zich mee, want je zit bijna altijd bij elkaar en begint je kringen buiten het gezin enorm te missen. Daardoor reageren sommige wel redelijk emotioneel, wat steeds maar beter en beter te begrijpen is. Maar ook heb ik mij de afgelopen maanden enorm opgewonden aan alle dingen die de regering heeft besloten. Altijd dacht ik in mijzelf: "Waarom hebben jullie experten als er niet naar geluisterd wordt, dan kan je toch beter niemand uitnodigen en alles in je eentje beslissen?". Die gedachten zijn de afgelopen maanden bijna elke dag door mijn hoofd gegaan. Voor mij is het gewoon respectloos, de experten steken tijd in iets waar niet naar geluisterd wordt. Dat is hetzelfde als je een evenement organiseert en mensen uitnodigt om hun visie te geven, maar je zegt telkens: "Nee, we gaan het op mijn manier aanpakken". Dat is precies hetzelfde wat zich op nationaal en federaal niveau afspeelt. Voor mij is dit onverstaanbaar. Ook ben ik wel tot het besef gekomen dat mensen gewoon moeten afspreken met vrienden, want we zijn nog altijd sociale wezens. Niet afspreken met mensen is niet realistische en we zouden ons zelf verwaarlozen tot op het bot, daarom snap ik meer dan ooit in de quarantaine waarom mensen toch eens de regels overtreden. Het is gewoon een kwestie van zwemmen of verdrinken. Ook ik heb de regels eens moeten overtreden, maar dat was in geval van nood met het hele gebeuren van mijn opa en oma. Ik zeg altijd: "nood breekt wet". Maar ook dat is een relatief begrip, voor sommigen is er eens tussen uit gaan met vrienden ook noodzakelijk. Wat normaal is en zeker in een tijd dat je vrienden belangrijker zijn dan ooit in je leven. Ook ik heb al een paar keer afgesproken om te sporten, maar van het een komt het ander en je zult uiteindelijk bewust of onbewust wel eens de regels moeten breken. Maar het is wel van levensbelang dat we ons nog altijd inzetten voor de veiligheid van ons zelf en anderen, naar mijn mening vooral voor iemand anders.

Volkskrant

Hoe moet het verder?

Hoe het verder zal gaan weet niemand, maar we kunnen alleen maar hopen op het beste. Maar vrijdag zal er wel een belangrijke vergadering van de veiligheidsraad plaatsvinden op het vlak van het onderwijs. Waar ik met de nodige spanning op aan het wachten ben, want ik wil weten of ik al dan niet naar school zal kunnen gaan na deze week. Ik hoop van wel natuurlijk. Maar naast politiek vlak is er ook wel een mogelijk vaccin dat 90% van de bevolking immuun zou kunnen maken, het is alleen nog de vraag welke bijwerkingen het zou hebben. Want misschien vertonen de 40 000 geteste personen wel ergere bijwerkingen dan het covid-virus zelf is. Ik hoop alleen met de grond van mijn hart dat het vaccin wel optimaal zal werken en dat België het vaccin van Pfizer kan kopen en dit aan een betaalbare prijs. Maar misschien lanceert er ook wel nog een firma een vaccinatie tegen corona, elke piste blijft voor de moment nog open.

CD&V

Ik ben blij dat ik toch nog eens mijn gevoel over de hele coronacrisis heb kunnen uitschrijven, maar het is wel zo jammer dat corona zo'n groot onderwerp van onze levens moet zijn voor de moment. Het bepaald heel veel, misschien zelf de dood van de bekende youtuber Kastiop. Maar ik hoop dat de volgende blogs van mij toch wat positiever mogen zijn, want het is natuurlijk veel leuker om een leuk verhaal neer te schrijven met een goede afloop.

Nu worden we pas echt eenzaam...

Ondertussen zijn er nieuwe maatregelen van kracht in mijn land en zelfs nog strengere in mijn provincie. Sinds een week geleden heb ik het gevoel dat ik opgesloten zit, het is vreselijk. In deze blog vertel ik er meer over.

Afgezonderd van de wereld

Een week geleden besloot de gouverneur om de bubbels te verkleinen, we zouden maar 10 mensen mogen zien per gezin in de plaats van 15 mensen per persoon. Ik snap helemaal dat het nodig was om snel nieuwe maatregelen af te kondigen, maar had het toch eerder gedaan. Er was al lang een stijging van de corona-cijfers. Als de veiligheidsraad beter naar de experten had geluisterd dan konden er minder zware maatregelen genomen worden, want dan konden er niet zoveel extra besmetten bijkomen. Ik verschoot enorm dat we nog maar 10 mensen per gezin mochten zien, ook mijn familie en vrienden verschoten enorm. Mijn broer keek al super lang uit naar een feestje met 2 van zijn vrienden met slapen, helaas gooide de beslissing van de gouverneur roet in het eten. We moesten uiteraard voorzichtig zijn voor wie we in onze bubbel op opnamen, want je hebt al snel meer als 10 mensen in je bubbel. Wij wisten al zeker dat we onze grootouders in onze bubbel wouden, dat bracht onze bubbel al op 4 mensen. Maar ook mijn broer wou nog een paar van zijn vrienden zien, mijn broer was niet de enigste. Ik, mijn mama en papa wouden ook nog graag een paar vrienden zien. Helaas is dat niet gemakkelijk als er nog maar 6 plaatsen over zijn en dan moet je nog hopen dat jouw vrienden ook jouw in hun bubbel willen, dat is nu eenmaal niet zo gemakkelijk want sommige van mijn vrienden hebben een grotere familie. Al gauw bleek dat ze het niet meer zagen zitten om af te spreken wegens corona-veiligheid.

Bol.com

Een emotionele beslissing...

Vorige week zaterdag had mijn broer al een tijdje afgesproken om een feestje te geven. Helaas moesten we bekijken of het nog wel veilig kon. Daar hadden we onze twijfels over, want het was tenslotte een slaapfeestje. We dachten er dagen over na of we het zouden kunnen doen, op de dag zelf (zaterdag) zei mijn mama: 'we kunnen het risico toch niet nemen dat zij of hun familie ziek worden'. Dus al gauw waren we aan het denken om het af te zeggen, daar was mijn 16 jarige broer niet blij mee. Hij was kwaad op alles en iedereen, hij bleef maar kwaad. Mijn moeder werd er steeds meer en meer verdrietig van om zijn plezier te moeten ontzeggen en omdat hij kwaad was. Ze vroeg hem of ze hem mocht knuffelen, dat mocht mijn mama niet. Daardoor werd het haar even veel te veel, ze ging naar boven en begon te huilen. Ze wou natuurlijk niet dat wij haar zo zagen, maar na een paar minuten ging ik toch even achterna naar boven. Ik moest haar gaan troosten, het kon niet anders. Ik legde mijn arm op haar schouder en ik zei dat het niet haar schuld was, maar dat ze niet anders kon door de corona. Ook vertelde ik haar dat het niet haar schuld was, maar dat het allemaal door die stomme corona komt. Al gauw kon ze toch troost vinden in mijn woorden, gelukkig. Ik moest er ook bijna van huilen, ik kan mijn moeder nu eenmaal niet ongelukkig aanzien. Dan hebben we toch maar besloten dat ze mochten afspreken maar dan wel zonder het slapen. Mijn broer was nog altijd kwaad, maar toch al wel minder als aan het begin.

Mijn broer is niet de enige bij wie het feestje dreigde te mislukken. Ook ik wilde graag een feestje geven, dat wilde ik nog graag doen voor mijn 18de verjaardag. Die ik nog altijd niet uitgebreid heb kunnen vieren met vrienden, dat vind ik jammer. Ik had allang de datum van 31 juli geprikt voor dat feest, maar ondertussen zijn de maatregelen nog eens strenger geworden. Ik stuurde de afgelopen week dat het wel kon doorgaan, maar een dag later zei ik dan weer: 'sorry, het is te gevaarlijk'. Zo bleef het maar doorgaan, maar ondertussen heb ik gezegd dat we het echt niet kunnen maken om het te laten doorgaan. Mijn vrienden voelden ook de ongerustheid van het feestje dat mogelijks in het water kon vallen. Ze hadden nog zo gezegd dat ze er naar uitkeken en ik keek er ook zo naar uit. Mijn vrienden begrepen wel dat het niet door kon gaan, maar ze waren toch hard bedroefd.

Colourful Rebel Blog

Nu worden we nog eens eenzamer... 

Na de beslissing van de gouverneur volgde er maandag een veiligheidsraad, de veiligheidsraad heeft bepaalde dingen nog strenger gemaakt. Zo werden die 10 mensen per gezin verzet naar 5 mensen per gezin en nog eens 10 die je met de nodige maatregelen buiten mocht zien. Dat is jammer genoeg niet het enigste, ook werd er besloten om mondmaskers in mijn provincie overal op straat te verplichten en ook werd er een avondklok ingevoerd. De café's moeten sluiten om 23:00 uur en je moet thuis zijn om 23:30 uur. Het is verschrikkelijk om te horen dat je je huis niet mag verlaten zonder masker en dat je gebonden bent aan een uur van thuiskomst, het is verschrikkelijk. Als ik de oprit verlaad voelt het alsof ik mij in oorlogsgebied begeef, al die maatregelen zijn zeer beangstigend en zeker het feit dat er misschien nog corona-golven zullen ontstaan. Vroeger dacht ik dat het heel erg was om met een mondmasker op te leven, maar nu is het ook gewoon realiteit in België. Ook heb ik intussen tijd mijn grootouders langs mijn vaderskant moeten vertellen dat ik niet meer zoveel kan langskomen door de huidige maatregelen en omdat ik ga werken. Dat was enorm moeilijk voor mij, gewoon het feit dat ik hun moest vertellen dat ze mij al zeker de volgende 4 weken bijna of niet gaan zien. Heel dit gebeuren is gewoon een van mijn grootste nachtmerries, de situatie word ook alleen maar erger. Elke dag komen er meer besmettingen bij en dan zullen er ook nog enorm veel doden volgen. Ik noem heel deze periode: 'oorlog tegen een onzichtbare vijand'. Maar het allerergste vind ik dat ik geen idéé heb van hoelang deze oorlog zal duren en of we ooit terug een normaal leven kunnen lijden.

De Morgen

Wie is schuldig?

De media en de politiek hebben al veel mensen de schuld gegeven van heel deze gebeurtenis, maar het valt me erg op dat er veel culturen worden geviseerd. Zo is de joodse, Marokkaanse, Chinese, Turkse gemeenschap geviseerd door de media en de politiek. Zoals ik in mijn vorige blog schreef vind ik dit echt niet kunnen, nog altijd blijf ik bij mijn standpunt dat het de schuld is van de mensen die het nodig vinden om nu op vakantie te gaan voor de lol. Dat vind ik echt schandalig dat je nu op vakantie moet gaan terwijl er mensen op sterven liggen, vaak zijn die mensen ook nog de genen die nog extra gaan viseren op al die gemeenschappen. Ik zou zo graag mensen er op aanspreken dat ze gewoon thuis moeten blijven, maar helaas ben ik daar niet bevoegd voor.

Paragnost Eddie

De laatste week was een erge week voor mij, maar ik ben er van overtuigd dat het ooit weer beter zal gaan. Maar we moeten gewoon braaf in ons kot blijven, misschien dat we zo eindelijk terug een vrolijk leven kunnen leiden waar veel kan en waar veel mag.