Kerstmis vieren met een stoel minder...

Ik heb de afgelopen kerstdagen goed Kerstmis kunnen vieren, maar het was toch niet hetzelfde als anders (t.e.m. 2019). Niet wegens covid, maar het speelt er onrechtstreeks wel een rol in. Om er toch een leuke blog van te maken, ga ik ook zeker de positieve zaken van mijn Kerst benoemen.

Kerstmis in kleine kring

Op Kerstavond vieren wij altijd samen met de grootouders van mama Kerst, dat doen we al vanaf het begin zo. Gewoonlijk wordt het feestje gestart rond 13 uur. Dit jaar was het iets later. We waren vergeten om te controleren of we genoeg covid-testen hadden. Daarom moesten er nog enkele bijgehaald worden. Het duurde dan ook iets langer om ons te kunnen testen, maar al gauw hadden we voldoende covid-testen, en niemand bleek positief te testen. Dat was goed nieuws, en het feest kon toen pas echt van start gaan. 

14 uur was het toen ik met een auto vol pakjes - samen met mijn broer - aankwam bij hun. Mama en papa fietsten naar hun huis. De baan door het dorp was opvallend rustig. Het is dan ook niets om verbaasd over te zijn, dat ik en mijn broer eerder, dan de fietsers arriveerden, bij grootouders lief. Wel meteen bij aankomst sleurden we (ik en mijn broer) alle pakjes uit de kofferbak en van de achterste zetels. Er zaten 2 grote bakken vol kleine cadeaus in de auto. Daarnaast hadden we nog enkele hele grote cadeaus in de auto zitten. In een mum van tijd, lagen alle pakjes op een enorme stapel onder de boom. Mijn grootvader vroeg mij zelfs om ze even te tellen. Ik telde de pakjes heel slordig, en constateerden dat er op zijn minst 50 pakjes onderlagen. Dat is redelijk veel, en zeker voor een feestje van maar 6 personen. Ook mama en papa waren inmiddels gearriveerd. Ook zij stonden met verbazing naar de kerstboom te kijken, of betergezegd; naar wat eronder lag. 

Iedereen was benieuwd naar wat er toch in die pakjes zou kunnen zitten. Ook al had iedereen wel geniepig aan elk pakje eens gevoeld. Al snel werden er massaal véél hapjes in de oven geduwd en er werden joekels van kommen chips op tafel geplaatst. Ook de champagne werd aan een snel tempo gekraakt - of in mijn geval een cola. Het feest kon dus officieel van start gaan. 

Mondeling werd besloten dat eerst de nieuwjaarsbrieven werden voorgebracht. Mijn broer begon met zijn nieuwjaarsbrief voor zijn Peter. Het was een kort papiertje met een achttal korte regels op. Grootvader was in zijn nopjes en gaf hem een klein envelopje, dat hij nog niet meteen mocht openen. Na mijn broer was ik aan de beurt om mijn nieuwjaarswensen op te sommen. Ik haalde mijn volgeschreven A4tje boven, en begon het met de nodige pauzes, lachjes en oogcontacten voor te lezen. Mijn nieuwjaarsbrief was net zoals die van mijn broer geschreven op basis van humor en feiten. Mijn Meter was ook blij met de brief die ze voorgeschoteld kreeg. Net zoals mijn broer, kreeg ook ik een enveloppe. Gelijk overstekend, gaven we cadeaus aan beiden grootouders. In hun cadeaus zaten 2 mokken, met een print van ons op. In onze enveloppes zat cashgeld. 

De cadeau-ruil in samenhang van de nieuwjaarsbrieven, was het startschot van het openen van de pakjes. De geschenken werden doorgegeven op maat van de muziek, en waar de muziek stopte, die kreeg het cadeau. Het was een goed systeem, dat ons al snel tot de laatste pakjes bracht. Voor we aan de laatste 10 pakjes begonnen, lasten we een dartpauze in. 

Ook dat was een cadeau. Al snel was het bekend wie het beste van ons in darten was. Mama gooide in haar eerste worp al een pijltje knal in de roos - en nog eentje in trippel 18 - het laatste pijltje kwam juist onder het midden van de roos terecht. De rest was al blij als ze 3 keer in de roos konden spelen per beurt. Het darten heeft niet lang geduurd. Er was geen strijd. Dus al snel kwamen we terug bij het pakjes openen. 

Pakje na pakje werd keurig opengemaakt, in combinatie van biscuit of ijsstronk. 

Na al dat gesnoep en uitgepak, kwamen we toe aan een heerlijke maaltijd. Er stond als voorgerecht paprikasoep op het menu. Dat ging vlot naar binnen. Het was al snel tijd voor wat konijn met kroketten. Het leek wel alsof het konijn van op mijn bord, recht in mijn maag sprong. Zo snel ging het naar binnen. Na het afhandelen van gang 2, was er nog een plaatsje voor een dessert. Er was witte rijstpap. Op de rijstpap legde ik aardbeien. Dat was voor mij een zeer goede combinatie. 

De rest van de avond eindigde in een kolossaal gesprek, dat bleef duren tot 22:30. Er werden heel veel onderwerpen aangehaald. Zoveel, dat haast niemand nog kon volgen, maar dat maakt uiteindelijk niet uit. Het was gezellig en er werd veel afgelachen.

Geschenkwensen 

 Kerstmis in grote kring

Het was zover. Het was Kerstdag. Een dag die leuk hoort te zijn, maar dit jaar was het ook een dag van gemis. Oma kon er dit jaar niet bijzijn. Het vrouwtje zit in een heel ver gevorderd stadium dementie in het rusthuis, en geraakt heel snel overprikkeld. Ook is het niet netjes om haar mee te nemen naar een restaurant waar honderden mensen zaten. Het zou gewoon vragen om problemen. Ze heeft dus Kerst moeten doormaken in een rusthuis, en ze was vaak alleen. 

Toch toen we met zijn allen in een duur restaurant zaten, waar we dingen kregen voorgeschoteld, die we soms zelfs niet lekker vonden. Het eten was vaak al koud, toen het bij ons aankwam, en ze hadden gezegd dat de hele maaltijd maar circa 3 uur in beslag zou nemen. Dat bleek al gauw anders. We mochten er nog eens 1,5 uur bijtellen. Er werd gewoon zo traag gewerkt en ze beloofden meer dan dat ze waar maakten. Wat er te kiezen viel; was niets om over naar huis te schrijven. Eerst kwamen ze aan met bloemkoolsaus in een klein potje en daarboven lagen garnalen en een stukje spek. Voor dat gerecht paste ik al meteen. Vervolgens kregen we dan toch een keuze tussen vlees of vis. Het gerecht met vis was weer iets met garnalen. Het gerecht met vlees waren verschillende onderdelen van een eend, en wat sausjes/moesjes. Ook dat gerecht was niet zo warm. Na de eend, kregen we wortelsoep. Dat was wel lekker, en zeker met de broodjes en pistolets die we erbij kregen. Na uren te hoeven wachten, kregen we ons hoofdgerecht. Sommigen onder ons hadden gevulde kwartel besteld en de rest iets van vis. Persoonlijk vond ik de kwartel nog niet zo slecht, maar het was ook niet zo heel warm. Ik was de enigste met die mening. De rest liet het aan zich voorbijgaan. Ook de viseters waren niet tevreden. Als kers op de bouché brachten ze het dessert en de koffie niet gelijktijdig. Iedereen had al lang zijn kaasplank of bouché op vooraleer de koffie kwam. We irriteerden ons er blauw aan. Na 4,5 uur was iedereen stram van het zitten en we gingen naar opa zijn huis. 

Vandaaruit vertrokken er enkele naar het rusthuis om oma te bezoeken. De rest besloot te gaan wandelen. De wandeling deed ons allen goed. We hadden frisse lucht nodig na zo'n lang restaurant bezoek. Na de wandeling had iedereen wel wat stoom afgeblazen. De genen die oma gingen bezoeken hadden uiteindelijk nog meer stress.

Samen vlogen we in de ovenhapjes die in een wip waren bereid. Daarna waren er nog pistolets met kaas en paté, maar bijna niemand kon dat nog opeten na het bezoek aan het restaurant. 

Ook werd er niet zoveel gepraat. Opa zag er enorm van af om Kerst zonder oma te hoeven vieren, en ze was zojuist in het rusthuis in tranen uitgebarsten. Hij had het er heel moeilijk mee en had doorheen de dag niet zo heel veel te vertellen. Hij gaf ons onze cadeaus en we brachten onze nieuwjaarsbrief dit jaar niet voor. Want dat zou sowieso de druppel zijn geweest, om zelf ook in tranen uit te barsten. Ik had voor de zekerheid een brief geschreven voor hem en had hem ook bij. De anderen hadden er nog geen voorzien. Hoeveel pijn het ook zou doen. Hij wilde de brief heel graag lezen. Ook al zei ik;     "Voor mij moet je het niet doen hoor. Het is oké". Hij wilde het toch gelezen hebben wat er instond. Dus ik gunde hem dat. Verbazingwekkend kwam de eerste lach gedurende het feestje op zijn gezicht. Was het uit miserie of niet? Ik weet het niet. Hij was even stil, maar zei: "Het is de mooiste brief die ik ooit gekregen heb". Ergens leek het alsof hij er troost in kon vinden, maar waarschijnlijk is dat gewoon een illusie. Kort nadat ik de brief voorbracht, gingen we met zijn allen huiswaarts. Opa was doodop en hij was blij dat Kerstmis gedaan was. 

Manify

Hoe was jou Kerst?

Dit jaar was Kerstmis een tijd van gemengde gevoelens. We keken helemaal anders naar Kerst, als alle jaren die al voorbij zijn gestreken. Het was een verwarrende tijd. Het ene moment waren we heel blij en het anderen waren we bedroeft.

Fijne feestdagen!

Feestje gaat fout!

Onlangs was er een fuif in mijn dorp, waar ik als Auti-Man zijnde niet mocht ontbreken. Dus ik had het plan om samen met een goede vriend eens goed door te zakken, maar al snel werden de plannen van tafel geveegd of er toch een deel van. In deze blog ga ik jullie proberen een inkijk te geven op een foute en uit de hand gelopen avond.

Hoe het begon?

Al enkele maanden keek ik uit naar een fuif dat wel eens de fuif van mijn leven kon worden - en zeker omdat het in eigen dorp te doen was. Dus ik vroeg aan m'n bro (beste vriend) of hij zin had om mee te gaan. Dat wilde hij wel. Hij had ook de goesting om eens uit zijn dak te gaan na 1,5 jaar covid. Dus we spraken af om 20 uur, maar om 20 uur zag ik nog steeds mijn bro niet. Daarna wachtte ik nog enkele ogenblikken, maar al snel sloeg de klok 20:15 uur en ik was nog altijd even hard aan het wachten. Dus ik besloot om te bellen. Helaas kreeg ik geen antwoord, tot mijn frustratie toe, maar ik bleef hopen op een telefoontje dat hij gewoon nog onderweg is. Nog eens 5 minuten later belde ik herhaaldelijk. Ook toen nam er niemand op. Ik kreeg enkel een vervelende vrouwenstem te horen over in welke taal ik graag een boodschap zou willen inspreken. Dat wou ik niet. Ik wilde enkel iets vernemen van mijn bro. Nog wat minuutjes later belde ik nog eens - en weer kreeg ik die irriterende stem te horen - van het antwoordapparaat, maar deze keer hield ik voet bij stuk en belde hem nog eens een keer of 2. Ook die pogingen leken geen enkel effect te hebben en ondertussen was er al een halfuurtje verstreken. Ik gaf het laatste stukje hoop op en had zin om te stoppen met wachten. Plots kreeg ik uit het niets een sms van m'n bro dat hij niet meer kon. Het was frustrerend en onrustwekkend en ik bleef enkele seconden stokstijf staan, met helemaal geen idee wat te doen. Al gauw wierp ik mijn gezicht naar m'n horloge. Verbazingwekkend nam ik waar dat er al weer een minuut verstrak. Dat deed me tot inzien komen dat ik wel snel een keuze moest maken. Want ik stond nog steeds naast de drukke baan zo stijf als een kandelaar. Plots kwam er licht in mijn hoofd. "Ik kan naar huis gaan en een filmpje zien, maar wat levert het op??? Anderzijds kan ik ook gewoon naar die fuif gaan en daar mijn stoute schoenen aantrekken en de tijd van mijn leven hebben. 'Fuck it' riep ik overluid. Ik liep naar de tent en ik deed alsof ik geen seconde te verliezen had.

NC Training

Let the party begin...

Na het rennen werd ik verwelkomt door 2 jongens die me een ticket verkochten. Nadien liep ik verder door tot ik bij een meisje kwam van dezelfde jeugdbeweging als de jongens. Zij verkocht me bonnetjes. Ik kocht er 2. Dat was juist genoeg voor 1 drankje. Toen ik bijna de transactie achter me had gelaten hoorde ik de jongens schreeuwen: "vandaag bij aankoop van 2 bonnetjes krijg je een kus van haar". Ik trok zonder nadenken mijn mond open en zei: "laat maar komen". Het meisje wierp een vreemde blik en bleef enkele tellen in positie staan. Het was gênant, daarom gaf ik m'n kaak. Het meisje gaf me een kus en ik liep de tent binnen. Wel meteen wou ik mijn bonnetjes gaan inruilen voor 1 cola. Dus ik vroeg zonder na te denken een cola met als aanspreking 'hey, beautiful'. Gepaard met een grote lach kreeg ik mijn cola van het meisje. Nadien draaide ik me om en keek heel eventjes achterover. Het meisje was nog altijd aan het nagenieten van de aanspreking. Toch besloot ik wel meteen om verder te wandelen. Naar waar concreet. Dat wierp vraagtekens op, maar ik wist wel dat ik gewoon wou vertoeven bij leuke meisjes. Wel meteen dacht ik terug aan mijn flirttechniek. Ik ging opzoek naar 2 meisjes bij elkaar. Het duurde niet lang voor ik er zag. Na het zien ging ik over tot het scannen. Het leek wel alsof ik een barcode las, die me vertelde dat ik erop af moest gaan. Dus waarom ook niet luisteren naar de code? Marcherend liep ik met rechte rug naar de meisjes toe en grijnsde. "Zijn jullie van hier in de buurt?" zei ik met een onschuldige glimlach. Ik wou de tijd tellen die tussen de vraag en het antwoord zat, maar ze lieten me niet tot 1 tellen. Direct was het antwoord: "Ja, we zijn van ...". "Dat is toeval" lachte ik. Het geluid werd terug gebotst door 2 bloedmooie stemmen die wel leken op die van een zanglijster. Hun ogen glansde en hun wangen kregen kuiltjes van het lachen. De eerste stap was al gezet. Daarom ging ik spontaan door naar ronde 2. "Mag ik hier zitten?" -"Ja, doe maar!" Onhandig schoof ik door op de bank tot ik zachtjes een van hun raakte. Haar warmte was goed genoeg om een ei op te bakken en haar haren deden me denken aan een wol gebreide trui. Ik genoot met volle teugen van hun gezelschap. Daarom wou ik al snel doorgaan tot wat grapjes. Zo snel zelfs, dat ik vergeten was om mij voor te stellen. Wat niet erg is, want dat maakte het ook spontaan. We konden gewoon zeggen wat in ons op kwam. Met het nodige gegiechel kwam ik te weten hoe ze noemde. Zonder na te denken vertelde ik ze over 2 meisjes met dezelfde namen die ik ooit kende en die ook hartsvriendinnen waren. Toen ik het vertelde, toen kwam ik pas tot naderinzien dat ik hun al had gezien. Zij waren net voor mij en ze speelde die kaart ook direct uit. Het leek juist een spel. Ze waren er trots op dat ze me voor waren. Vanaf dat moment was het ijs gebroken - en spraken we nog uren aan een stuk met elkaar, haalde herinneringen op en grapte. Na een paar uur te babbelen kreeg ik de drang om me op de dansvloer te begeven. Dus ik begon onhandig te klungelen op de dansvloer. Het leek juist alsof ik kookte en ik verzon de ene dansmove na de andere. Het duurde niet lang voor ik in de aandacht viel van andere feestgangers. Al snel begonnen mensen met me te praten en ze maakte foto's/filmpjes. Het was hilarisch. Na wat gepraat burgerde ik me goed in de groepjes en had dus de macht om met de meisjes te dansen. Waar ik van profiteerde. Na het eerste meisje, kwam het tweede meisje en na het tweede, het derde,... Zo bleef het maar doorgaan. Na enkele uurtjes dansen had ik met elk meisje gedanst die er was. Het was zelfs zo, dat ik niet meer precies wist wie al aan de beurt was en wie niet. Ook heb ik de leukste meisjes op de fuif mijn snapkaartje gegeven. Wat verrassend snel indruk op hun maakt. Uiteindelijk kwamen er heel laat nog wat oudere meisjes aan. Ook dat ging ik helemaal niet uit de weg. Ik deed exact hetzelfde bij hun als bij mijn leeftijdsgenoten. Dat was dus random met hun beginnen te dansen en kaartjes geven. Dat werkte bij de meeste pijlsnel, maar bij een groep dertigers had ik meer moeite. Die vertelde me: "We zijn nog niet dronken genoeg om te dansen". Ik vertelde hun dat ik een beter middeltje had. Dus ik gaf hun kaartjes met daarop spreuken van positieve energie. Bij de overhandiging was hoorde ik overdonderd gelach van hun - en al snel zei er eentje: "Wel, het is goed. Ik dans wel met je". Dat deed ze ook. We danste, danste en danste en uiteindelijk keek ze mij in de ogen - en gingen uiteindelijk voor een kus. Haar adem rook hard naar wijn, maar het was goeie wijn blijkbaar. Dus er was absoluut helemaal geen probleem. Het was echt genieten. Hoe kort het ook maar duurde. Niet ver na de kus besloot ik iets te gaan zeggen tegen m'n nichten die er toevallig ook waren en besloot te vertrekken. Ik had nu toch eenmaal al alles beleefd wat ik wou beleven op de fuif. Ik had gedanst met elk meisje dat er rondliep, goed gepraat, kreeg wat kusjes en ben uiteindelijk overgegaan tot een echte tongzoen met iemand van 38. Ook waren er veel mensen die over me begonnen te praten. Dus het doel dat voor ogen lag was zonder enige twijfel bereikt en dat op mijn ukje. :P

Dit nummer is gewoon zo toepasselijk bij de avond die ik beleefde, 

dat ik het zeker niet zou kunnen weglaten.

Foto's gelekt?

En of er foto's gelekt zijn, maar het maakt niet zoveel uit. Het was grappig om foto's van jezelf te zien met een hoop meisjes erop op de gsm van je broer en moeder. Die stelde me wel veel vragen zoals: "wie zijn die meisjes?" en "waar ken je ze van?". Ik heb hun verschillende keren uitgelegd dat ik hun gewoon tegen kwam en dat ik met hun begon te dansen, praten en samen met hun op de foto ging. Mijn broer en mama waren hard verschoten, want die hadden geen idee dat ik zo zou flirten met meisjes. Het was wel even gênant aan tafel, maar het was echt wel lachen.

Het Nieuwsblad

Ben jij ooit eens alleen op een feestje aangekomen?

Wow, wat was het lachen om dit te schrijven. Ik herbeleefde de avond gewoon terug opnieuw vanachter mijn computer.

Die avond heeft niet enkel een hilarisch verhaal achtergelaten, maar ook heb ik superveel nieuwe mensen leren kennen. Waar ik zeker nog eens mee ga proberen af te spreken en uiteindelijk bleek mijn bro ook een goede reden te hebben om er niet te zijn.

"Penvrienden hebben is terug modern"

Sinds ongeveer 6 maanden terug heb ik mij ingeschreven op een heel erg leuke app. Het is een app om digitaal brieven te schrijven naar mensen die je niet kent. Op die manier kan je makkelijk brieven schrijven naar random mensen, zonder dat je er hopen geld aan uit moet geven. Is dat niet leuk?

Wat is het doel van de app?

De app die ik gebruik noemt Slowly, wat traag betekend in het Engels. De app heeft zijn naam absoluut niet gestolen. Want de app dient om brieven te sturen digitaal - en net zoals een fysieke brief, duurt het ook wel even tot dat jou brief aankomt bij de bestemmeling. Daarom noemt de app Slowly.

Google Play

Je hebt het waarschijnlijk al door. De app lijkt veel van het traditionele pennevrienden weg te hebben, maar dan heb je het beste nog niet gehoord. In de echte wereld heb je veel postzegelverzamelaars, maar ook dit is mogelijk op de app. Ook is het mogelijk om foto's door te sturen via je virtuele brief, maar let wel op. Dat is niet direct mogelijk. Je zult wel eerst om toestemming moeten vragen bij je schrijfpartner. Als je eindelijk de toestemming hebt gekregen, dan is het eindelijk het uitgelezen moment om erachter te komen hoe je gesprekspartner er uitziet.     Via de meeste communicatieplatformen heb je een profielfoto waardoor mensen direct weten wie je bent, maar bij Slowly wordt er gewerkt met een avatar. Wat wel leuk is. Want eerlijkgezegd vindt ik het altijd een plezier om je eigen avatar te kunnen ontwerpen. Dat zorgt er voor dat je eens goed naar jezelf gaat kijken. Je zal nadenken over hoe je eruitziet en wat je wilt uitstralen naar je omgeving. Op de app heb je nog andere manieren om jezelf persoonlijkheid te geven. Dat zou je ook kunnen doen door onderwerpen aan te duiden op de app. Op basis van die onderwerpen kan je gesprekken beginnen met mensen die in dezelfde dingen zijn geïnteresseerd als jou. Ook is het mogelijk om op locatie te filteren. Zo kan je met mensen schrijven uit de regio.    Nu vindt je het wellicht al goed klinken, maar ergens gaat er misschien in je hoofd een lampje branden dat zegt: "Wat moet je ervoor betalen en proberen ze echt hard geld uit je zakken te jagen?".  Het antwoord op die vragen is 'nee'. Op de app kan je heel veel plezier hebben zonder dat je geld uitgeeft, maar het is wel mogelijk om bepaalde dingen te kopen. Alleen zal de app je er nooit op wijzen, in tegenstelling tot de meeste apps. Eerlijk is eerlijk, de app verkoopt ook abonnementen, maar die abonnementen zijn eigenlijk niet echt nodig. Tenzij je graag echt op stad zoekt of je wil graag extra postzegels kopen - met munten die je kunt krijgen door een abonnement.

Via deze video kan je de app beter leren kennen.

Wat voor soort relaties zoek je op de app?

De mensen die op Slowly zitten, zijn mensen die graag schrijven en mensen willen leren kennen. Er is meestal niks meer wat hun bezighoud. De app is dus ook absoluut niet bedoelt om te daten of voor commerciële doeleinden. Op de app heb je ook geen last van mensen met erg verkeerde ideeën (dit is toch mijn ervaring). De app is wel heel goed als je sterke (penne)vrienden wilt maken. Dan is de app echt een aanrader. Want je hebt heel snel een hele selectie voor ogen met mensen die dezelfde interesses delen als jou.

Viking Blog

Wat zijn mijn ervaringen op de app?

Tot nu toe heb ik op de app heel wat leuke korte brief conversaties gehad, maar daarnaast heb ik ook lange briefconversaties gehad - die soms zelfs tot vriendschappen hebben geleid. Wat heel leuk is. Voor mij zorgen die vriendschappen voor een veilige omgeving waar ik altijd te recht kan met wat mij bezighoud. Ik kan heel open zijn tegen hun over hoe mijn dag geweest was of wat ik denk van een bepaalt onderwerp. Ook speel ik soms wel eens spelletjes (van in plagen)  met hun of we geven elkaar opdrachten. Eigenlijk is elk bezoek aan de app voor mij puur plezier en genot.

Slowly

Gebruik jij apps om vrienden te maken?

Ik hoop dat dit onderwerp sommigen onder jullie wel gesmaakt heeft. Want dit is weer eens iets helemaal anders als normaal, maar ik had echt zin om erover te schrijven. Het is gewoon iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig was - en dat zijn nu juist de dingen die ik persoonlijk leuk vindt om op mijn blog te plaatsen. :D

"Hopelijk mijn laatste blog over corona..."

Het afgelopen jaar heb ik al heel wat blogs over covid geschreven, helaas. Daarom hoop ik dat dit mijn laatste blog over dit onderwerp mag zijn. Deze blog zal vooral gaan over de (valse)hoop die we als Belgen kregen van Marc Van Ranst.

GS1

De Paaspauze 

Een poosje geleden werd er beslist door de regering om een paaspauze in te lassen. Dat was te wijten aan de superslechte coronacijfers. Daarom besloten ze om een pauze in te lassen gedurende de paasvakantie en een verlengstuk. De paaspauze zorgde ervoor dat niet essentiële zaken de deuren moesten sluiten of ze mochten klanten ontvangen op afspraak. Daarnaast werd het samenkomen van 10 mensen buiten teruggeschroefd naar 4 mensen; wat eigenlijk amper haalbaar is. Naast de haalbaarheid waren de regels ook per interpretatie vatbaar. Want je mocht met 4 mensen buiten samenscholen. Maar wil dat dan zeggen dat je elke dag met een ander groepje van 4 mag samenkomen? Dat is me vrij onduidelijk.

PAL NWS

Hoe beleefde ik de paaspauze? 

Aan het begin van de paaspauze wist ik me geen houding aan te nemen. Want er werd gezegd dat je je contacten moest indijken. Maar dat is nu eenmaal makkelijker gezegd dan gedaan. Toen de paaspauze werd aangekondigd, was mijn eerste idee dat het saai zou zijn - en dat ik niet zou kunnen afspreken. Maar al snel haalde ik in m'n hoofd om toch maar eens uit mijn kot te gaan met vrienden. Dus dat deed ik ook. Ik legde al direct wat afspraken vast om te fietsen, wandelen of geocachen met vrienden. Want ik zat al erg op mijn honger om af te spreken. Maar voor ik ging afspreken, was het nog tijd om mijn verjaardag met mijn ouders te vieren. Dat deden we door een dagje te gaan geocachen ergens ver van de deur - daarna gingen we een frietje steken in een frituur onderweg - op onze slippers - als echte marginalen. Maar wat moet je nu anders doen in deze situatie? Na een weekendje feesten met mijn ouders. Begon ik effectief af te spreken. Ik begon de reeks van afspreken bij een vriend die een eindje van mij woonde. Ik fietste naar hem toe - om dan daarna een wandeling te maken. De volgende dag had ik afgesproken met een meisje uit mijn klas die ook wel op een afstandje woonde. Daar ging ik met geocachen - en onderweg deden we een picknick met verse fruitsla en Coca Cola. Op de derde dag van de reeks was het tijd om nog eens een wandeling te maken. Maar ook deze keer sprak ik met iemand anders af. Maar ik ging wel terug naar hetzelfde bos waar ik al de vorige dag had afgesproken. Na de afspraak ging ik samen met mijn grootouders en ouders BBQ 'en terwijl het 25 °C warm was. De volgende 2 dagen maakte ik vooral ritjes met de auto. Nadien ging ik nog eens op avontuur met een erg goede vriend - waarmee ik gesprekken heb, die met superveel enthousiasme telkens verdergezet kunnen worden. Met diezelfde vriend ging ik nog wat keren op avontuur tijdens de pauze. Helaas kwam er wel snel een einde aan het mooie weer, daardoor besloot ik om mijn kamer nog eens te schilderen. Met succes, want de kamer heeft nu een mooie laag verf gekregen. Na enkele dagen schilderen ging ik terug even heel wat dingen doen. Ik ging afspreken met vrienden en familie -, vierde Pasen - en reedt nog wat met de auto. Al snel was ook die week afgelopen - en toen had mijn mama vakantie. Dat betekent dus veel dingen doen met de mama. Dus we gingen al enkele keren geocachen -, we maakte cupcakes - en deden nog veel meer. Ook heb ik de laatste weken erg veel series en films bekeken - en tot slot heb ik een nieuwe communicatie app ontdekt. De naam van de app is: Slowly. De app is superleuk. Want de app brengt het penvrienden-concept terug; dus je gaat brieven sturen naar mensen die je niet kent - met je smartphone - en je hoeft niet eens je fysieke adres door te geven - en het is in principe gratis. Voor mij dus de ideale app.

Twitter

Corona is bijna gedaan...

De afgelopen maanden heb ik al heel wat keren gehoord dat corona bijna gedaan zou zijn. Alleen klinkt het allemaal niet zo geloofwaardig. Aangezien we regelmatig harde stijgingen hebben van alle soorten covid-cijfers. Dus eigenlijk krijgen we te horen: "oei, oei, oei, de cijfers zijn echt niet goed, maar we gaan wel versoepelen". Naar mijn mening klinkt het niet zo logisch. Want door op die momenten te versoepelen, wordt het alleen maar erger - en zeggen doordat er maar een fractie van de bevolking is ingeënt dat het bijna achter de rug is. Is ook maar naïef naar mijn mening. Want ze zeggen zelf dat er minstens 7/10 van de bevolking moet ingeënt worden. Maar in de praktijk zijn er nog maar 15 % van de mensen ingeënt. Vandaar dat ik speeches van de premier en Marc Van Ranst de laatste tijd erg in twijfel trek. En dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende varianten die opduiken.

DVHN

Wat ben ik blij, dat ik eindelijk nog eens een blog kon schrijven. Want had de laatste weken al veel te vol gepland, waardoor er voor bloggen niet veel tijd meer was. Maar ben tenminste weer goed aan het geocachen. Wat ook wel belangrijk is.

Bedankt voor het lezen van mijn blog, hoop alleen dat ik niet te negatief was over corona.   :)  

"Vreugde in de sneeuw..."

Vandaag ga ik het hebben over de sneeuw die de afgelopen week is gevallen. In het bijzonder over 'het spelen in de sneeuw' en de andere ervaringen die ik heb gehad met het witte sneeuwtapijt.

Wat is mijn mening over sneeuw?

Normaal ben ik niet bepaald een voorstander van sneeuwval. Want het zorgt voor véél overlast, vooral dan op straat - en dat is natuurlijk nooit leuk. Want het brengt de nodige frustraties met zich mee, zoals: "dat je gemakkelijk te laat op je locatie komt", "je glijd uit op het gladde ijs terwijl je één deugddoende wandeling maakt/één noodzakelijke fietstocht naar de winkel, omdat je voorraat eten er bijna door is" of "je moet weer eens één van je afspraken met vrienden annuleren omdat de weg er te glad bijligt". Deze voorbeelden uit mijn dagelijkse leven zeggen al dat ik niet bepaald één voorstander ben van zo'n typisch dik sneeuwtapijt. Maar toch bekijk ik de sneeuw toch iets positiever - en dan praat ik vooral over het weekend. Want als de sneeuw in het weekend valt, dan voel ik me plots weer eeuwig kind - en dan kan ik niet snel genoeg mijn dikke winterschoenen aantrekken - om buiten een sneeuwballengevecht te houden met mijn broer - of om eens vlug één overdreven grote sneeuwman te maken. Je hoort het goed, ik ben bij sneeuw niet binnen te houden, maar toch ben ik doorheen de week één enorme tegenstander van de sneeuw. Omdat m'n mogelijkheden dan weer eens beperkt zijn, net zoals bij iedereen. Wat echt jammer is - en waar ik wel eens van in mijn hoofd ga vloeken.

Max vandaag

"Mijn invulling tijdens de sneeuwvolle-dagen..."

Vorig weekend heb ik zoals bovenvermeld mijn schoenen aangetrokken - en me héél warm aangekleed om naar buiten te gaan. Want je hebt tegenwoordig niet meer elk jaar zo'n dik pak sneeuw. Daarom maar besloten om het kind in mij eens volledig zijn gang te laten gaan. Om te starten begon ik met m'n broer (die normaal altijd aan zijn Playstation gekluisterd is) sneeuwballen te gooien. Het begon met één enkele sneeuwbal, maar na een tijdje volgde er al snel een tweede - en zelfs een derde. Het sneeuwballengevecht bleef even duren, tot we weer aan het oorspronkelijke plan dachten om één sneeuwman te maken. Dus na véél sneeuwballen gooien wilden we één sneeuwman maken - en net zoals elke keer hadden we weer zin om te overdrijven. Dus we werkte al snel één groots mondelingplan uit, "van hoe we aan de slag zouden gaan". De ideeën bleven ons maar te binnen schieten, maar na een zeker ogenblik wilden we ons plan toch verzilveren naar één enorm groot project. Dus we besloten om met enorme emmers te werken, waar we dan de sneeuw indeden. Op die manier wilden we op legowaardige manier één gigantische sneeuwpop opstellen. We wilden de pop zelfs zo groot maken, dat we dachten dat we alle sneeuw in de tuin zouden nodig hebben. Dus we gingen héél erg zuinig te werk. We schraapte letterlijk de kleinste restjes sneeuw weg met één borstel en één schop. Zo kregen we al snel héél wat emmers gevuld - en zo kon onze sneeuwman ook goed groeien. Uiteraard was de sneeuwpop maken, niet enkel en alleen emmers op elkaar stapelen. Maar ook moesten alle voegjes tussen de emmers zorgvuldig worden gedicht. Die taak wou mijn broer absoluut doen, dus ik hield hem dan ook niet tegen. Zo gingen we een hele poos aan de slag, maar helaas waren we niet meer dezelfde stoere binken dan dat we vroeger waren. Want al snel ging de temperatuur tegen de avond enorm zakken, dus we besloten om er bijna mee te stoppen. Maar toch wilde we dat de sneeuwman volledig af zou zijn, dus we haalde onze schouders op en verzamelde nog wat verse moet om één mooi gezicht te maken voor de sneeuwman. We wilden uiteraard zo'n typisch sneeuwmannengezicht, dus daar hoort één grote oranje wortel bij als neus. Helaas was het plaatsen van die neus iets minder gemakkelijk, want al snel begon het gezicht van de sneeuwman helemaal uit elkaar te barsten. Maar daar waren we op voorzien, dus al snel konden we samen het gezicht bijeenhouden met onze armen. Zo hadden we rustig de kans om het gezicht te reconstrueren, met succes. Want de pop begon er helemaal op te lijken. Op dat moment waren er alleen nog enkele kleine details nodig. Zo plaatste we al snel één zak van de wortels op zijn hoofd om hem één muts te schenken - en ook tekende we zorgvuldig nog wat details op het gezicht. Zo hadden we na een hele poos één sneeuwman die super mooi was. Alleen vonden we het jammer dat we hem niet zo groot hadden gekregen als het plan was. Maar voor ons was het belangrijkste dat we er in geslaagd waren om weer eens één sneeuwman te maken. Na het bouwen van de sneeuwman kwam het leukste deel, namelijk: "de foto's maken en de sneeuwman vernielen". In het bijzonder het vernielen, want dat breng gouden herinneringen met zich mee. Zo krijgen we dan weer eens "dat goede gevoel van toen we nog ukkiepukkies waren" - en toen we op het einde altijd onze projecten van sneeuw sloopte - om het daarna te laten uitdraaien op één sneeuwballengevecht waar alle ramen het aan moesten geloven. Die momenten blijven me altijd bij - en die zal ik de rest van mijn leven koesteren!

Foto van zelfgemaakte sneeuwpop

"De zwarte sneeuw..." 

Naast al die mooie memories, zijn er ook iets mindere momenten aan de sneeuw. Dat was ongetwijfeld toen ik nog eens met de auto ging rijden, want ik was nog maar juist mijn straat uit - en ik kon de gevolgen al zien. Er was al één auto op één boom gereden, wat me wel deed schrikken - en zeker omdat het de eerste keer was dat ik door de sneeuw reed. Maar toch hield ik het hoofd letterlijk en figuurlijk koel en reed ik rustig verder naar mijn bestemming. Ook kon ik zonder moeite het beeld ontkoppelen van mijn gedachtegang. Tijdens de rit reed ik niet al te snel met het gladde wegdek, dus ik reed misschien vijf kilometer per uur trager dan maximaal is toegelaten. Maar blijkbaar vindt niet iedereen dat ze moeten vertragen. Want er waren véél bestuurders die zonder pardon tegen snelheden die hoger waren als toegelaten voorbijkwamen. Dat was voor mij heel moeilijk te begrijpen, ik had zoiets van: "waarom"? Die vraag zal onbeantwoord blijven, maar uiteindelijk: "hoe lang ik er niet mee in de problemen kom, gaat het me allemaal niets aan". Maar naast "de avonturen met de auto in de sneeuw" kwam er ook nog eens bij dat ik in het weekend niet zou kunnen afspreken met vrienden - en dat was voor mij overduidelijk het moeilijkste. Want ik had er eerlijkgezegd echt wel nood aan. Want ik kon nu eenmaal al weken niet afspreken met vrienden omwille van het slechte weer - en de corona maakt het er ook niet beter op. Maar gelukkig is het dit weekend ander, want dit weekend zijn de fietspaden al meer toegankelijk om met de fiets te rijden dan vorig weekend, al goed!

HLN

Wat waren jou leukste avonturen in de sneeuw?

Ik ben blij dat ik deze blog nog heb kunnen schrijven, want zulke blogs schrijf ik toch wel het liefste in tijden dat het sneeuwt. Ook hoop ik dat jullie leuke tijden hebben gekend in de sneeuw dit jaar.

"Corona komt weer eens dichterbij"

In deze blog ga ik weer eens even wat dingen over corona zeggen (wat ik al vaak heb gedaan). Vandaag zal het in het bijzonder gaan over het feit dat er een grote uitbraak ontstond op mijn school, over de nieuwe corona varianten, de rellen en de vaccinaties.

"De Britse coronavariant..."

Ik weet nog dat er een tijdje geleden spraken was van een "Britse coronavariant", die variant was hier sinds kort nog niet echt bekend. Maar sinds de laatste weken kwam hij langzaam dichter, wat ons allen al bang maakte. Maar zo is hij langzaam beginnen opdagen in het land, het begon met twee scholen waar besmettingen werden vastgesteld. Al snel moesten die scholen sluiten. Nog een paar dagen later konden er nog meer scholen vanuit die regio sluiten - en op die manier is het blijven doorgaan. Vorige week kwam er op zondag in het nieuws dat er al zestig scholen moesten sluiten vanwege de Britse variant. Dat kwam bij ons al direct als een hele schok binnen, het leek zelfs alsof we een enorme aardbeving onder onze voeten konden voelen. Maar dat was gelukkig in de praktijk niet zo. Al goed, maar toch ging ik met mijn vrienden met een bang hart naar school voor het gene dat nog komen zou. We waren enorm op onze hoeden voor het virus: we trokken veel in twijfel en stelde vragen aan de leerkrachten over wat de gevolgen zouden zijn voor school en stages. Maar op dat moment deden de leerkrachten vrij ontkennend over de hele situatie. Ze zeiden dat we ons geen zorgen hoefde te maken en dat we gewoon naar school zouden kunnen gaan en naar stage, maar wij wisten diep in ons hoofd wel beter. Daarom dat we toch maar extra voorzichtig waren de laatste dagen. Maar een paar dagen later kreeg ik al via snapchat te horen dat een vriend van mij in quarantaine zat, al weer kreeg ik een schok. Het was eng en ik hield m'n hart alvast voor als ik op school zou arriveren. En ja hoor, het was al zover. Ik kwam nog maar net aan op school - en iemand die normaal stil is zei direct: "Er is al een uitbraak op school van de Britse variant!!!". Zelf zuchtte ik op dat moment eens langzaam aan in mijn chirurgisch-masker, waar weinig zuurstof door kon met gedacht: "Zien jullie nu wel". Maar daarnaast was ik heel verbaast dat de school nog niet dicht was. Iedereen kon nu eenmaal zien dat er gewoon een supergroot risico was op besmetting - en later op school werd dat gevoel alleen maar bevestigd. Want op school hoorde ik veel geroddel over welke leerlingen wel niet allemaal in quarantaine zaten, dat waren er heel wat. Waarbij ook heel wat van mijn vrienden en halve klasgenoten. Sinds die ochtend liep ik al rond met een gevoel van onrust, maar ik liet het niet of nauwelijks merken. Maar toen mijn schooldag bijna gedaan was, werd er gezegd: "vanaf morgen gaat de school dicht en het wordt alleen nog maar online les voor al zeker een week". Dus met een dubbelgevoel stapte ik in de auto om terug naar huis te rijden - en al rijdend vertelde ik tegen mijn grootvader dat ik niet meer naar school zou gaan, omdat de helft van mijn school in quarantaine zat. Het was ergens een opluchting, maar ergens ook iets wat de moed in de schoenen laat zinken. Want de sluiting van de school betekent niet enkel dat we niet naar school mogen. maar dat betekende uiteraard ook dat ik niet meer met mijn vrienden zou mogen afspreken om te gaan sporten. Terwijl het gaan fietsen of wandelen met vrienden me even het hele 'coronagebeuren' kan laten vergeten. Dat is heel jammer. Zelf had ik ook nog iets: "Ik heb nog naast die vrienden gestaan, dan kan het toch geen kwaad om ook eens met iemand uit de kring te gaan fietsen". Maar helaas kregen we strenge instructies vanuit het school en het CLB om gewoon thuis te blijven en om niet af te spreken. Dat was echt heel jammer, maar gelukkig weet ik me wel gelukkig te maken zonder het sociale gebeuren. Ook al is dat geen gemakkelijke opgaven.

De Tijd

"Rellen?"

Naast de uitbraak op school waren er ook al geruchten in de media gekomen dat er over heel het land rellen zouden uitbreken die overgewaaid zouden zijn vanuit Nederland. Dat was nog eens een ongemakkelijk gevoel erbij. Want er werd al gezegd dat er etalages zouden gesloopt worden en dat er fysieke agressie zou ontstaan. Dat is standaard al onrustwekkend nieuws, maar zeker als je hoort dat het zich niet ver van je deur zal afspelen. Ook ben ik zulke dingen niet zo gewend, want ik woon tenslotte maar in een 'boerendorpje'. Ik hoop alleen dat de rellen niet te veel schade met zich zullen meebrengen -en dat de rellen tegen de huidige coronamaatregelen niet nog hogere cijfers veroorzaken. Zelf kan ik niet begrijpen waarom mensen daar perse tegen moeten protesteren met bijhorende rellen. Maar ook weet ik wel al te goed, dat veel van die mensen gewoon een excuus zoeken om op de vuist te gaan. Wat voor mensen dat dan of wel niet zijn, dat weet ik niet - en daar wil ik ook geen uitspraken over doen. Maar volgens mij zijn het dezelfde mensen, die altijd keet maken in de voetbalstadions - of de mensen die bijvoorbeeld haatdragend zijn naar mensen met een andere nationaliteit. 

HBVL

"De vaccinaties..."

En als dat nog niet genoeg is, dan zijn er nog altijd de vele problemen rond de vaccinaties. Zo levert Pfizer-biontech (te) laat vaccinaties, wat echt niet oké is - en zeker omdat ze er hopen geld voor krijgen. Maar helaas gaat Pfizer-biontech zoveel contracten aan met landen dat ze niet tijdig kunnen leveren, dat is absoluut niet oké. Zo kunnen we nog lang wachten op ons vaccin, maar gelukkig word er ook met andere producenten gewerkt. Zo zijn we gelukkig niet gebonden aan één privéfirma. Maar het trage vaccineren is niet alleen de schuld van de producent, ook heeft de overheid er schuld aan. Want de overheid beslist bijvoorbeeld om eerst iemand van 102 en van 96 te vaccineren voor het zorgpersoneel of de kinderen die superziek zijn. Dat vind ik ook al een misplaatste beslissing. Want een kind heeft nog een heel leven voor zich - en zorgpersoneel zorgt er nog een beetje voor dat de boel blijft draaien. Maar daarnaast is hun vaccinatieschema ook niet bepaald logisch en ze geven mensen valse hoop. Er worden nu eenmaal ook dingen vertoont in de media door de politiek van zaken die helemaal nog niet eens wetenschappelijk bewezen zijn. Zo krijgen mensen een vals gevoel van veiligheid. Maar anderzijds ben ik wel blij dat er zoveel firma's een vaccin hebben gemaakt. Zo kan er tenminste afgewogen worden per moment en per leeftijdsgroep welk vaccin geschikt is, maar ook zal de aanlevering groter zijn.

CD&V

Bedankt voor het lezen van deze blog. Ik hoop dat jullie deze blog die helaas niet zo positief is, leuk vonden. In deze blog stond ik vooral stil over de vaccinaties, de rellen en de privésituatie waar ik me in begeef. 

   Wat is jou mening over de situatie nu?

"DIT WORDT DE DONKERSTE KERST OOIT"

 Normaal is de kerstperiode de mooiste tijd van het hele jaar, maar dit jaar zal helemaal anders zijn door het hele corona gebeuren. In deze blog zal je lezen hoe mijn feestdagen zijn in tijden van corona.

Heb ik mijn kerstboom gezet?

Dit jaar was een zwaar jaar met heel veel afzondering van sociale contacten, daarom besloot ik met het gezin om dit jaar extra vroeg de kerstboom te zetten. Op die manier willen we toch nog een soort van sociaal gevoel evenaren, maar helemaal hetzelfde is het helaas niet. Maar het opstellen van de boom was wel een moment waarop we als gezin niet aan de pandemie moesten denken. Het was een gevoel dat we de laatste tijd steeds minder hebben omwille van corona. Maar het opstellen van de kerstboom gaf ons toch gedurende een paar uur hoop. Ook is de kerstboom van het zolder halen een ritueel dat ieder jaar plaatsvind, normaal gebeurd het bij ons pas na Sinterklaas, maar dit jaar konden we absoluut niet wachten tot dat moment. We hadden gewoon te veel noot aan de kerstperiode. Het was een moment van zaligheid toen we de zware doos met de kerstboom in naar beneden tilden tot het plaatsen van de laatste kerstbal. Het plaatsen van de boom gebeurde aan een heel traag tempo zodat we van elke seconde konden genieten. We plaatste heel rustig de voet van de boom en staken nadien de stam erin. Vervolgens pakte we de eerste takjes voor vanonder vast alsof ze bij het minste zouden breken. Daarna plooide we zeer zorgvuldig de eerste takjes open. Na een hele tijd waren alle takjes opengedaan en in de kerstboom geklikt. Daarna konden we met de lichtjes beginnen, maar voor we dat deden werd eerst onze houtenster helemaal vanboven op de boom geplaatst alsof hij van glas was. Nadien konden we dan langzaam de lichtjes vastmaken aan de ster om ze dan verder af te rollen tot de lichtjes lagen op de eerste laag, daarna konden we de lichtjes niet snel genoeg in het stopcontact steken. Ook dat was puur genieten, het leek alsof de lampjes warmte afscheden, maar dat was natuurlijk niet echt zo. Dat was puur de noot aan kerst. Na een paar minuutjes van de denkbeeldige warmte van de lampjes was het tijd om over te gaan naar de kerstballen. Tijdens deze stap gingen we zeer geconcentreerd aan het werk om balletje per balletje heel de kerstboom te vullen genietend van iedere seconde. Het leek alsof de 'tijd' nooit was uitgevonden en dat er geen verplichtingen waren, maar dat alles mocht, niks moest. Het was een moment van genot en gewoon terug onze kindertijd herbeleven. Alleen jammer dat de kerstballen er weer veel te snel inhingen, maar al goed dat er ook nog een kerststal was. Tot slot plaatste we als een gezin vol liefde de kerststal onder de boom. Daarna genoten we nog een half uurtje na van het zetten van de kerstboom met de nodige kerstmuziek.

Libelle

Nieuwjaarsbrieven schrijven...

Het schrijven van nieuwjaarsbrieven was nog nooit zo moeilijk als dit jaar, niet om te zeggen van hoeveel ik wel van hun hou. Maar wel omdat ik een betere tijd in twijfel trek. Op dit moment lijkt de hele coronasituatie op een donkere tunnel met licht achteraan, maar je hebt alleen geen idee of het licht het einde van de tunnel is of dat het gewoon een zeldzame lamp in de tunnel is. Want telkens als er iets goed wordt gezegd zoals de vaccins, dan is het nog niet zeker dat genoeg mensen zich willen inenten zodat we terug ons oude leven kunnen oppikken. Volgens mij had ik mij wat minder objectief moeten opstellen bij het schrijven van nieuwjaarsbrieven, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want mijn autisme maakt het er ook niet makkelijker op. Maar ook had ik niet zoveel speciale momenten als andere jaren om even in de kijker te zetten, daardoor ben ik serieus moeten gaan graven doorheen het jaar achter kleine momenten die me doorheen het jaar enorm gelukkig hebben gemaakt. Door deze strategie heb ik toch nog wel wat positieve dingen kunnen schrijven over 2020, wat echt wel een moeilijke opgave was. Maar met het nodige doorgezet heb ik toch nog een mooie uitgebreide brief kunnen schrijven die recht uit mijn hart komt. Alleen is het verschil van deze brief wel duidelijk te zien met de brieven van de voorbije jaren, want de voorbije jaren leek alles op een dromerige manier voorgesteld. Dit jaar lag de nadruk eerder op het realistische. Maar ik ben toch blij dat ik een brief heb kunnen schrijven waar mijn grootouders tranen van in hun ogen zouden krijgen. Ook voor mij was het schrijven van die brieven vrij emotioneel confronterend aangezien je altijd je ziel in zo'n brief stopt. Maar dit jaar ging het vooral over corona en dat we van alles niet kunnen doen volgens de maatregelen, dat drukte me nog maar eens met mijn neus op de feiten. Maar na lang doorzetten en verschillende dingen te proberen heb ik alle negativiteit kunnen ombogen naar positiviteit. Waardoor ik toch maar een mooie brief heb kunnen samenstellen waar ik zelf ook trots op kan zijn.

Kaarsje.nl

Cadeaus inkopen...

Normaal zijn er overal kerstmarkten te doen, helaas is dat dit jaar anders. Dit jaar zijn er helaas geen kerstmarkten. Dat wil helaas zeggen dat je niet gezellig met je vrienden een warme choco kunt gaan drinken en daarna nog wat kerstcadeautjes kunt gaan inkopen, helaas besliste corona er anders over. Daarom heb ik besloten om een van de dagen eens eerlijke cadeaus te gaan halen van de wereldwinkel. Die winkel is open en daarmee loop ik waarschijnlijk het kleinste risico om besmet te worden met corona. Het handige aan de wereldwinkel is dat ze er allemaal leuke kleine dingen hebben, maar anderzijds hebben ze bij Oxfam ook etenswaren die erg lekker zijn. Maar dat is nog niet het allerbelangrijkste. Het allerbelangrijkste aan de wereldwinkel is dat de producenten van de artikelen een eerlijke prijs zullen krijgen. Op die manier doe ik een dubbele goede daad. Zo voorzie ik voor mijn familie cadeautjes en ik kan een goeddoel steunen. Normaal doet de wereldwinkel ook een cadeau beurs, maar ook dat mag niet doorgaan. Maar gelukkig biedt hun winkel wel een goede oplossing voor het probleem, zo kunnen we toch nog een paar cadeaus onder de kerstboom leggen. Want een kerstboom zonder cadeautjes is ook maar zielig vindt ik.

Libelle

Mijn kerstplannen...

Dit jaar hebben we met de familie beslist om kerst over te slaan, dat komt omdat we niemand willen buitensluiten en omdat de situatie het absoluut niet toelaat. Het wordt dus niet gezellig op restaurant gaan of gezellig in de woonkamer zitten met vele hapjes. Daarom heb ik besloten om te gaan werken op de feestdagen, dan kan ik nog tenminste op een legale manier mensen zien en dan krijg ik een feestmaaltijd. Op die manier kan ik dan toch nog een beetje Kerst vieren, het is beter als niets. Maar uiteraard ga ik wel mijn nieuwjaarsbrieven voorlezen, alleen zal dat dit jaar aan de voordeur moeten doorgaan of via Skype/Teams. Alleen gaat het niet evident zijn om een Teams-gesprek te doen met mijn grootouders "die al zoveel weten van technologie". Maar als dat de enige mogelijkheid is, dan moet dat maar zo. Voor de cadeaus kunnen we later nog altijd eens tot bij hun aan de voordeur gaan om die af te geven. Alsnog zal ik wel het feestgebeuren missen, maar het zal gewoon zo zijn. Dan vier ik een van de volgende jaren maar harder kerst.

Quest

Mijn Nieuwjaar plannen...

Ook mijn nieuwjaar plannen stellen niet zoveel voor, daarom ga ik maar werken. Maar waarschijnlijk gaan we dan wel wat hapjes voorzien om van te smullen op oudejaarsavond, ook al zal ik dan vroeg moeten gaan slapen. Want ik moet met Nieuwjaar opstaan om 5 uur, maar ook dan zal ik nog een beetje kunnen vieren op het werk, ook dat is beter als niks. Ook dat is een heel verschil met de vorige jaren, want de vorige jaren kon ik Nieuwjaar goed vieren met mijn vrienden. Dat zal dit jaar niet het geval zijn, maar het is nog altijd wel toegelaten om met vier mensen te gaan wandelen. Van die gelegenheid zal ik dan ook gebruik maken, want dat is toch wel iets wat ik nodig heb om de feestdagen toch nog een beetje te kunnen vieren.

Nieuwjaarswensen 2021

Kerstfilms

Tijdens deze periode kijken we als gezin enorm veel kerstfilms, dat is ook iets wat ons hoop geeft. Wie kerstfilms zegt, zegt kerstmagie en dat is juist wat we nodig hebben in deze tijden. We moeten gewoon hopen dat de dingen in de films ook in het echte leven gebeuren, dat geeft ons voor een korte tijd een goedgevoel. Maar anderzijds is het ook een goede manier om de tijd te doden, want wat moet je anders doen tijden een periode dat er bijna niets mag. In deze periode is er gewoon niets beter dan even weg te dromen in een film over kerstmis. In je fantasie is nu eenmaal toch alles mogelijk en in je fantasie is er ook waarschijnlijk geen sprake van corona.

Flair.be

Mijn gevoel bij de situatie...

Voor mij gaat het heel zwaar zijn om de feestdagen niet te vieren zoals anders, maar ik ga wel mijn best doen om uit alle kleine dingen voldoening te halen. Zo ga ik voldoende kracht halen uit de feestdagen om er nog een jaar tegen aan te gaan in tijden van corona. Hopelijk zal ik dan nog een jaartje later wel goed Kerstmis en Nieuwjaar kunnen vieren. Maar toch zal het deze kerstperiode eenzaam zijn, niks aan te doen. We kunnen alleen maar proberen om creatief met de situatie om te springen en hopen op iets beter volgend jaar, meer is er voor de moment niet mogelijk.

Libelle

Ik vond het leuk dat ik deze blog even kon schrijven om het toch eens over mijn zielige Kerst te hebben. Maar ik hoop dat jullie als lezer het ook een beetje interessant vonden om mijn verhaal over Kerst te horen. 

Prettige feestdagen!

Het loopt weer eens mis...

Ondertussen heb ik al enkele blogs over de coronatoestand geschreven en ik dacht dat de vorige misschien wel eens de laatste kon zijn, wat helaas niet het geval is. Daarom schrijf ik vandaag nog maar eens een blog over de corona met mijn meningen en gevoelens. Maar ook wat er zich allemaal aan het afspelen is. 

"De tweede golf is aangebroken..."

Er is al wel eventjes een tweede golf opkomst, maar nu is hij pas echt groot. Zelfs nog groter als de eerste golf. De cijfers zijn enorm onrustwekkend. Ik weet nog dat ze al in juli aan de alarmbel hebben getrokken omdat ze het toen al zagen aankomen, wat uiteraard een goede beslissing was om aan de alarmbel te trekken. Zo werd er toen een avondklok gelanceerd en we moesten al weer onze contacten inperken. Persoonlijk had ik veel begrip voor de keuzes die werden gemaakt door de regering (die er toen nog niet was). Maar ook was het wel goed dat de regels er kwamen, dat maakte het voor mij ook makkelijker om niet essentiële contacten te mijden. Want in die periode moest ik vakantiewerk doen en zij hadden al een mail gestuurd van dat ze eisten van het personeel dat ze hun contacten in toom zouden houden om een veilige situatie te garanderen. Dus ik luisterde heel goed naar wat ze hadden gevraagd en ik vermeed elk niet noodzakelijk contact. Zo heb ik dus ongeveer de helft van de vakantie moeten leven, het was heel moeilijk, maar het lukte. Na een tijdje kwam er een hittegolf aan, die golf zorgde voor een versoepeling van de maatregelen. Wat ik ergens voor mij als individu wel prima vond, maar op langere termijn is het dat helemaal niet en ik vond het ook niet echt verantwoord. Ook zijn er die periode veel te veel bepaalde groepen geviseerd, iedereen begon elkaar te beschuldigen. Oudere mensen gaven de schuld aan de jeugd, de jeugd gaf de schuld aan de ouderen, de dorpsmensen gaven de schuld aan de stadsmensen en omgekeerd en op die manier bleef de cirkel rondgaan. Het kwam er op neer dat iedereen geviseerd werd: op ras, geloof, cultuur, woonplaats, leeftijdsklasse,... . Ik werd er niet goed van, het viseren is juist het gene dat we niet hoeven te doen. Op die manier gaan we ons mentaal nog dieper in de put duwen. Ook sprak ik mensen er op aan om er mee te stoppen met mensen te viseren. En na die lange vakantie was het eindelijk terug mogelijk om naar school te gaan, waar ik superblij om ben. Maar ergens speelde er wel al in mijn hoofd: "is dit wel slim?". Ik was er van overtuigd dat het niet slim was, maar wie ben ik om me daar over uit te spreken. Dus ik ging gewoon na mijn laatste werkdag terug direct naar school, om de dag na mijn eerste schooldag weer direct op stage te gaan. Ook dat deed ik maar, ook al wist ik dat het absoluut niet verstandig zou zijn, maar ik moet stages doen voor mijn opleiding. Dus ook dat deed ik maar. Maar het bleef niet bij een stageplaats, het zijn er wel drie. Ik kom dus eigenlijk met veel te veel mensen in contact, want uiteraard zijn drie stages, drie verschillende bedrijven. Het ene bedrijf is al wat groter als het ander, maar toch is het misschien niet de beste beslissing. Maar ook werden de maatregelen omlaag getrokken om het schooljaar nog op een redelijke manier te laten verlopen. Daarom besloot de regering om het school te starten onder een code geel, maar onze school verkoos bij de start van het nieuwe schooljaar al direct een code oranje. Wat ik een heel goede keuze vindt, want het was eigenlijk toch maar een kwestie van tijd voor de cijfers in de hoogte zouden schieten. Dus ik nam me voor om alle regels op de voet op te volgen, hoe moeilijk het ook was. Maar helaas denkt niet iedereen er hetzelfde over, wat logische is eigenlijk als ik er zo over nadenk. Maar het feit dat mensen gewoon met groepen van 20 of meer zitten te feesten gaat er bij mij niet in. Terwijl ik op school al niet meer in de refter mocht eten wegens de dreiging en er werd een verplichte wandelrichting ingevoerd en dat voor een school van amper 100 leerlingen. En dan hoor ik verhalen van andere scholen waar ze gewoon overal mogen lopen en waar ze wel in de refter mogen. Ook heb je dan nog een enorm verschil in het aantal leerlingen, zo heb je scholen van meer dan 1 000 leerlingen die gewoon redelijk normaal te werk gaan mits mondmaskers en alcoholgel. Maar meer ook niet, ook dat begrijp ik niet. Zoals ik al lang zag aankomen, gingen de cijfers in rechte lijnen omhoog. Maar nog steeds was er voor de overheid niks aan de hand, integendeel: ze versoepelde nog maar eens. Wat volgens mij maar gewoon een politieke stunt was, want waarschijnlijk werden de beslissingen toen genomen op basis van de verkeerde reden. Ze zagen gewoon allemaal nieuwe verkiezingen gebeuren, wat ik ook wel zag aankomen. Wat helemaal niet oké is, want op dat moment hebben ze gewoon naar zichzelf gekeken. Om toch maar niet te hoeven zeggen dat ze er mee eens hebben gestemd om het volk vrijheid te ontnemen. Zo hebben ze keuzes gemaakt zodat de contacten nog breder werden terwijl de cijfers als een pijl omhoog schoten. Dan nog iets later toen er eindelijk een regering was werden de maatregelen dan maar toch verstrengt, wat ze eigenlijk al lang hadden moeten doen. Ze hadden eigenlijk zelfs beter de maatregelen van juli/augustus behouden, dan was de situatie wellicht niet zodanig geëscaleerd dat er meer als 10 000 besmettingen per dag waren. Maar ik ben wel blij dat ze eindelijk tot het verstand zijn gekomen om te verstrengen, wat voor niemand leuk is. Maar mensen zien sterven en overvolle ziekenhuizen zijn ook niet leuk. Ik ben blij met de maatregelen, maar ik heb toch mijn twijfels erover dat het wel een goed idee is om nog een extra week herfstvakantie te doen. Naar mijn mening zouden alle leerlingen (inclusief ik) hier ook weer eens leerachterstand krijgen. Bovendien is het zelf mogelijk dat er door de vakantie meer besmettingen komen omdat mensen toch zullen afspreken. Dat zal altijd zo zijn, welke maatregelen je ook oproept. Al goed dat de vakantie ook nog een voordeel heeft: mensen kunnen nog even uitrusten voor ze weer druk van start gaan met school en zonder dat ze eens echt mogen ontspannen. 

Het Nieuwsblad

Wat is mijn gevoel?  

De laatste maanden waren heel vreemd op alle mogelijk vlakken, maar toch probeer ik er altijd het beste van te maken. Zo besteed ik nu heel veel tijd met mijn gezin, wat zonder enige twijfel wel een must is. Maar zoveel bij elkaar zijn brengt ook wel bepaalde spanningen met zich mee, want je zit bijna altijd bij elkaar en begint je kringen buiten het gezin enorm te missen. Daardoor reageren sommige wel redelijk emotioneel, wat steeds maar beter en beter te begrijpen is. Maar ook heb ik mij de afgelopen maanden enorm opgewonden aan alle dingen die de regering heeft besloten. Altijd dacht ik in mijzelf: "Waarom hebben jullie experten als er niet naar geluisterd wordt, dan kan je toch beter niemand uitnodigen en alles in je eentje beslissen?". Die gedachten zijn de afgelopen maanden bijna elke dag door mijn hoofd gegaan. Voor mij is het gewoon respectloos, de experten steken tijd in iets waar niet naar geluisterd wordt. Dat is hetzelfde als je een evenement organiseert en mensen uitnodigt om hun visie te geven, maar je zegt telkens: "Nee, we gaan het op mijn manier aanpakken". Dat is precies hetzelfde wat zich op nationaal en federaal niveau afspeelt. Voor mij is dit onverstaanbaar. Ook ben ik wel tot het besef gekomen dat mensen gewoon moeten afspreken met vrienden, want we zijn nog altijd sociale wezens. Niet afspreken met mensen is niet realistische en we zouden ons zelf verwaarlozen tot op het bot, daarom snap ik meer dan ooit in de quarantaine waarom mensen toch eens de regels overtreden. Het is gewoon een kwestie van zwemmen of verdrinken. Ook ik heb de regels eens moeten overtreden, maar dat was in geval van nood met het hele gebeuren van mijn opa en oma. Ik zeg altijd: "nood breekt wet". Maar ook dat is een relatief begrip, voor sommigen is er eens tussen uit gaan met vrienden ook noodzakelijk. Wat normaal is en zeker in een tijd dat je vrienden belangrijker zijn dan ooit in je leven. Ook ik heb al een paar keer afgesproken om te sporten, maar van het een komt het ander en je zult uiteindelijk bewust of onbewust wel eens de regels moeten breken. Maar het is wel van levensbelang dat we ons nog altijd inzetten voor de veiligheid van ons zelf en anderen, naar mijn mening vooral voor iemand anders.

Volkskrant

Hoe moet het verder?

Hoe het verder zal gaan weet niemand, maar we kunnen alleen maar hopen op het beste. Maar vrijdag zal er wel een belangrijke vergadering van de veiligheidsraad plaatsvinden op het vlak van het onderwijs. Waar ik met de nodige spanning op aan het wachten ben, want ik wil weten of ik al dan niet naar school zal kunnen gaan na deze week. Ik hoop van wel natuurlijk. Maar naast politiek vlak is er ook wel een mogelijk vaccin dat 90% van de bevolking immuun zou kunnen maken, het is alleen nog de vraag welke bijwerkingen het zou hebben. Want misschien vertonen de 40 000 geteste personen wel ergere bijwerkingen dan het covid-virus zelf is. Ik hoop alleen met de grond van mijn hart dat het vaccin wel optimaal zal werken en dat België het vaccin van Pfizer kan kopen en dit aan een betaalbare prijs. Maar misschien lanceert er ook wel nog een firma een vaccinatie tegen corona, elke piste blijft voor de moment nog open.

CD&V

Ik ben blij dat ik toch nog eens mijn gevoel over de hele coronacrisis heb kunnen uitschrijven, maar het is wel zo jammer dat corona zo'n groot onderwerp van onze levens moet zijn voor de moment. Het bepaald heel veel, misschien zelf de dood van de bekende youtuber Kastiop. Maar ik hoop dat de volgende blogs van mij toch wat positiever mogen zijn, want het is natuurlijk veel leuker om een leuk verhaal neer te schrijven met een goede afloop.

Nu worden we pas echt eenzaam...

Ondertussen zijn er nieuwe maatregelen van kracht in mijn land en zelfs nog strengere in mijn provincie. Sinds een week geleden heb ik het gevoel dat ik opgesloten zit, het is vreselijk. In deze blog vertel ik er meer over.

Afgezonderd van de wereld

Een week geleden besloot de gouverneur om de bubbels te verkleinen, we zouden maar 10 mensen mogen zien per gezin in de plaats van 15 mensen per persoon. Ik snap helemaal dat het nodig was om snel nieuwe maatregelen af te kondigen, maar had het toch eerder gedaan. Er was al lang een stijging van de corona-cijfers. Als de veiligheidsraad beter naar de experten had geluisterd dan konden er minder zware maatregelen genomen worden, want dan konden er niet zoveel extra besmetten bijkomen. Ik verschoot enorm dat we nog maar 10 mensen per gezin mochten zien, ook mijn familie en vrienden verschoten enorm. Mijn broer keek al super lang uit naar een feestje met 2 van zijn vrienden met slapen, helaas gooide de beslissing van de gouverneur roet in het eten. We moesten uiteraard voorzichtig zijn voor wie we in onze bubbel op opnamen, want je hebt al snel meer als 10 mensen in je bubbel. Wij wisten al zeker dat we onze grootouders in onze bubbel wouden, dat bracht onze bubbel al op 4 mensen. Maar ook mijn broer wou nog een paar van zijn vrienden zien, mijn broer was niet de enigste. Ik, mijn mama en papa wouden ook nog graag een paar vrienden zien. Helaas is dat niet gemakkelijk als er nog maar 6 plaatsen over zijn en dan moet je nog hopen dat jouw vrienden ook jouw in hun bubbel willen, dat is nu eenmaal niet zo gemakkelijk want sommige van mijn vrienden hebben een grotere familie. Al gauw bleek dat ze het niet meer zagen zitten om af te spreken wegens corona-veiligheid.

Bol.com

Een emotionele beslissing...

Vorige week zaterdag had mijn broer al een tijdje afgesproken om een feestje te geven. Helaas moesten we bekijken of het nog wel veilig kon. Daar hadden we onze twijfels over, want het was tenslotte een slaapfeestje. We dachten er dagen over na of we het zouden kunnen doen, op de dag zelf (zaterdag) zei mijn mama: 'we kunnen het risico toch niet nemen dat zij of hun familie ziek worden'. Dus al gauw waren we aan het denken om het af te zeggen, daar was mijn 16 jarige broer niet blij mee. Hij was kwaad op alles en iedereen, hij bleef maar kwaad. Mijn moeder werd er steeds meer en meer verdrietig van om zijn plezier te moeten ontzeggen en omdat hij kwaad was. Ze vroeg hem of ze hem mocht knuffelen, dat mocht mijn mama niet. Daardoor werd het haar even veel te veel, ze ging naar boven en begon te huilen. Ze wou natuurlijk niet dat wij haar zo zagen, maar na een paar minuten ging ik toch even achterna naar boven. Ik moest haar gaan troosten, het kon niet anders. Ik legde mijn arm op haar schouder en ik zei dat het niet haar schuld was, maar dat ze niet anders kon door de corona. Ook vertelde ik haar dat het niet haar schuld was, maar dat het allemaal door die stomme corona komt. Al gauw kon ze toch troost vinden in mijn woorden, gelukkig. Ik moest er ook bijna van huilen, ik kan mijn moeder nu eenmaal niet ongelukkig aanzien. Dan hebben we toch maar besloten dat ze mochten afspreken maar dan wel zonder het slapen. Mijn broer was nog altijd kwaad, maar toch al wel minder als aan het begin.

Mijn broer is niet de enige bij wie het feestje dreigde te mislukken. Ook ik wilde graag een feestje geven, dat wilde ik nog graag doen voor mijn 18de verjaardag. Die ik nog altijd niet uitgebreid heb kunnen vieren met vrienden, dat vind ik jammer. Ik had allang de datum van 31 juli geprikt voor dat feest, maar ondertussen zijn de maatregelen nog eens strenger geworden. Ik stuurde de afgelopen week dat het wel kon doorgaan, maar een dag later zei ik dan weer: 'sorry, het is te gevaarlijk'. Zo bleef het maar doorgaan, maar ondertussen heb ik gezegd dat we het echt niet kunnen maken om het te laten doorgaan. Mijn vrienden voelden ook de ongerustheid van het feestje dat mogelijks in het water kon vallen. Ze hadden nog zo gezegd dat ze er naar uitkeken en ik keek er ook zo naar uit. Mijn vrienden begrepen wel dat het niet door kon gaan, maar ze waren toch hard bedroefd.

Colourful Rebel Blog

Nu worden we nog eens eenzamer... 

Na de beslissing van de gouverneur volgde er maandag een veiligheidsraad, de veiligheidsraad heeft bepaalde dingen nog strenger gemaakt. Zo werden die 10 mensen per gezin verzet naar 5 mensen per gezin en nog eens 10 die je met de nodige maatregelen buiten mocht zien. Dat is jammer genoeg niet het enigste, ook werd er besloten om mondmaskers in mijn provincie overal op straat te verplichten en ook werd er een avondklok ingevoerd. De café's moeten sluiten om 23:00 uur en je moet thuis zijn om 23:30 uur. Het is verschrikkelijk om te horen dat je je huis niet mag verlaten zonder masker en dat je gebonden bent aan een uur van thuiskomst, het is verschrikkelijk. Als ik de oprit verlaad voelt het alsof ik mij in oorlogsgebied begeef, al die maatregelen zijn zeer beangstigend en zeker het feit dat er misschien nog corona-golven zullen ontstaan. Vroeger dacht ik dat het heel erg was om met een mondmasker op te leven, maar nu is het ook gewoon realiteit in België. Ook heb ik intussen tijd mijn grootouders langs mijn vaderskant moeten vertellen dat ik niet meer zoveel kan langskomen door de huidige maatregelen en omdat ik ga werken. Dat was enorm moeilijk voor mij, gewoon het feit dat ik hun moest vertellen dat ze mij al zeker de volgende 4 weken bijna of niet gaan zien. Heel dit gebeuren is gewoon een van mijn grootste nachtmerries, de situatie word ook alleen maar erger. Elke dag komen er meer besmettingen bij en dan zullen er ook nog enorm veel doden volgen. Ik noem heel deze periode: 'oorlog tegen een onzichtbare vijand'. Maar het allerergste vind ik dat ik geen idéé heb van hoelang deze oorlog zal duren en of we ooit terug een normaal leven kunnen lijden.

De Morgen

Wie is schuldig?

De media en de politiek hebben al veel mensen de schuld gegeven van heel deze gebeurtenis, maar het valt me erg op dat er veel culturen worden geviseerd. Zo is de joodse, Marokkaanse, Chinese, Turkse gemeenschap geviseerd door de media en de politiek. Zoals ik in mijn vorige blog schreef vind ik dit echt niet kunnen, nog altijd blijf ik bij mijn standpunt dat het de schuld is van de mensen die het nodig vinden om nu op vakantie te gaan voor de lol. Dat vind ik echt schandalig dat je nu op vakantie moet gaan terwijl er mensen op sterven liggen, vaak zijn die mensen ook nog de genen die nog extra gaan viseren op al die gemeenschappen. Ik zou zo graag mensen er op aanspreken dat ze gewoon thuis moeten blijven, maar helaas ben ik daar niet bevoegd voor.

Paragnost Eddie

De laatste week was een erge week voor mij, maar ik ben er van overtuigd dat het ooit weer beter zal gaan. Maar we moeten gewoon braaf in ons kot blijven, misschien dat we zo eindelijk terug een vrolijk leven kunnen leiden waar veel kan en waar veel mag.