Praktijk examen met de heftruck...

De afgelopen weken, waren weken van oefening en kunt. Allemaal ter voorbereiding van het praktijkexamen met de heftruck. Het waren weken vol onverwachte wendingen en uiterste concentratie - of ik er ook het gewenste resultaat mee behaald heb op het examen. Dat is een vraag die ik op tafel laat liggen voor iets verder in de blog...                                                                                                                          

Theorie

Net zoals bij een autorijbewijs heb je ook theoretische kennis nodig voor een vorkheftruck te mogen besturen. De kennis is helemaal anders. Want normaal rij je niet of weinig met een heftruck op de openbare weg. Het voertuig is in de eerste plaats ontwikkeld om op werven, magazijnen en andere werkplaatsen gebruikt te worden. Dus logischerwijs zal het dan ook meer gaan over hoe je in een magazijn rijdt met zo'n ding.  

De dingen die ik leerde, waren heel uiteenlopend. Zo leerde ik hoe een batterij van de heftruck in elkaar stak. Dat leek wel op een les chemie. Er moest een juiste verhouding zijn in het zwavelzuur en gedistilleerd water waarmee je de batterij vulde. De volgorde van het vullen was ook van cruciaal belang. Want als je het verkeerd deed, dan zou het elektrolyt (verdund zwavelzuur) weglopen langs de vuldoppen. Ook moest je al de onderdeeltjes van de batterij kennen en je moest weten hoe je de batterij aan de stekker hing.

Naast de batterij, had je ook nog de wielen. Bij de wielen was het belangrijk dat je gewoon wist welke soorten er waren en waarvoor ze diende, meer niet.

Bij een auto ben je gebonden aan bepaalde snelheden. Bij een heftruck is het niet anders, alleen gaat het om andere snelheden. Je kan uiteraard niet tegen 50 km/h door een magazijn cruisen met zo'n ding. Daarom heb je een maximum snelheid binnen een magazijn en een maximum snelheid op de piste.

Voor je kan starten met zo'n toestel, moet je ook een controle uitvoeren van enkele onderdelen. Op die manier kan je verdere beschadigingen vermijden en je zorgt ook voor meer veiligheid. 

Over veiligheid gesproken. Je moest ook de 7-hoofdzonden kennen van een heftruck. Dat waren dingen zoals duld geen passagiers op je heftruck - en het ging ook over de rijdrichting (vooruit of achteruit). In de 7-hoofdzonden kwamen ook controles aanbod. Maar hier ging het niet om een voorgaande controle van het toestel in zijn geheel. Het ging meer over: 'Is die vrachtwagen wel sterk genoeg om in te rijden?', 'Staan mijn vorken goed?', 'Kan mijn heftruck kantelen door het gewicht of de snelheid?', 'Waar ligt mijn zwaartepunt?',...

Eigenlijk moest ik gewoon weten: hoe een heftruck in elkaar stak, de verkeersregels en hoe ik een laaddiagram lees. Een laaddiagram is; een diagram dat zegt hoeveel je kan dragen - op welke hoogte - en op welke afstand van de vorken.

Die kennis heb geleerd met behulp van een PowerPoint (van honderden dia's), filmpjes en een cursus. De beelden die in het lesmateriaal stonden, waren niet altijd even appetijtelijk. Er stonden veel afbeeldingen in van dingen die mis konden gaan. Zo waren er rekken ingestort, lichaamsdelen verbrijzeld en heftrucks die ontplofte. Dat soort beeldmateriaal steken ze erin om mensen er op attent te maken dat een heftruck geen speelgoed is. Wellicht worden veel mensen van zo'n beelden angstig, maar mij deed het vreemd genoeg niet zoveel. Ik had nog altijd evenveel zin om eraan te beginnen. Dus ik studeerde de cursus uit mijn hoofd en ik deed een 2-delig theoretisch examen.

Het examen was niet echt heel moeilijk qua leerstof, maar er was een strenge giscorrectie. Als je niks invulde, dan had je 0 op die vraag. Vulde je het juiste in, dan kreeg je 2 punten. Mocht je iets invullen en het was verkeerd, dan had je pech, dat was direct -2. Er waren 15 vragen en 15 x 2 = 30 punten. Je moest op zijn minst 18 op 30 halen of je kon niet slagen. Wie kan rekenen, weet dus dat je maar 3 vragen fout mag hebben. Dus ik dacht goed na over de dingen die ik gestudeerd had, en ik berekende uit of ik een gokje zou kunnen wagen. Al snel wist ik dat een gokje geen kwaad kon, en met succes. Mijn gokjes waren ook nog eens goed. Dus ik kon niet anders als geslaagd zijn. Wat goed nieuws was. Want alleen zo zou ik aan de praktische kant van de opleiding mogen beginnen.

YouTube

Het leren rijden met een heftruck...

Na de herfstvakantie werd mijn klas (7 logistiek) samen met nog 3 klassen uit een andere school onderworpen aan een praktische opleiding om een heftruck te besturen.

Het begon met een eerste oefening op te stellen. Dat was een oefening die bestond uit een constructie van 2 paaltjes aan de linker- en rechterkant van het gangpad. Tussen die paaltjes moesten we paletten afzetten. Naast de paaltjes bevonden zich dan weer gitterboxen (boxen van 80 cm x 120 cm x 100 cm). Op die boxen lagen de paletten die we moesten verplaatsen. Eigenlijk moesten we op die manier oefenen op S- en U-bochten. Die manoevers herhaalde we heel de dag door. Wat niet onbelangrijk was, en zeker als je weet dat het basis vaardigheden waren. Vanaf het moment dat je dat kon, dan kon het echte rijden en stapelen pas beginnen. We waren allemaal onervaren chauffeurs, dus er waren de eerste dag al enkele bijna ongelukken gebeurd. Er was een heftruck die op de hoogste stand stond en er gaf iemand gas achteruit. Uiteraard ging de truck aan een spoedig tempo achteruit, en de remmen deden ook niet wat ze moesten doen. De beginnende bestuurder die er mee reedt, kon de truck op het nippertje doen stoppen. Er zat haast maar 1 meter tussen de op hol geschoten heftruck en het grote rek, dat zich uitstrekte tot bijna aan het plafond. Al snel vloog dag 1 voorbij.

Na dag 1, werd er al met smalle gangen gewerkt en met paaltjes waar je moest ronddraaien. Ook kregen we al de kans om bakken en gitterboxen op elkaar te stapelen. De oefeningen waren al pakken moeilijker, maar dat gevoel had ik er niet van. Want ik had al goed geoefend op de basisvaardigheden. Dat wilde dus zeggen; dat ik al ongeveer, slordig een idee had van hoe mij te positioneren - bij het rijden tussen en rond obstakels. Daarnaast kwam ik ook al tot stapelen. Die oefeningen bleven we verder, en verder uitbouwen. Eerst was het vooral met paletten in de korte zijde, later namen we ze op aan de lange zijden. De laatste paar dagen van de opleiding oefende we met 1 gitterbox, en de laatste dag voor het examen deden we het zelfs met 2 stuks per keer.

Gedurende heel de opleiding was ik (te) precies in mijn werk. Zo precies dat het mij veel tijd vroeg om oefeningen te doen, maar ik raakte nooit iets en ik zette mijn last altijd af tot op de millimeter. Al snel vertelde mijn leraar, die ook een ervaren heftruckbestuurder was, dat ik te traag was. Dus ik begon meteen te denken: "Op welke dingen kan ik tijd besparen?" Al snel ging er een lichtje branden in mijn apenbrein. Ik moest gewoon genoegen nemen met hoe mijn vorken stonden/staan. Daarnaast stelde ik het werktempo ook iets meer op prijs, dan mijn zicht. Normaal is dat geen goede houding, maar ik was te gefocust. Dus moest daarin minderen. Na een paar keer aangesproken te worden over mijn snelheid. Kwam ik tot het besef: "last erop, is last erop. Klaar!" Door te minderen in die dingen, ging het al pakken sneller, en door de tijd die ik daarmee won. Was er plots tijd om alles wat te finetunen. Na een poosje leek het allemaal vanzelf te gaan, maar toch had ik nog een kleine vrees voor het examen.

Naast het harde werk, was er ook tijd voor ontspanning in de pauzes. De pauzes waren een moment om wat concentratie te tanken. Dat deed ik samen met de vrienden die ik daar gemaakt had. We dronken samen een theetje, koffie of soep. Zalig was dat, en zeker omdat het gratis was. In combinatie met ons drinken, zaten we wat te lullen over marginale feestjes, gekke uitjes en nog andere vreemde onderwerpen. Het was lachen tot de laatste seconde met die gasten van mijn groep. We konden het echt heel goed vinden met elkaar. Het leek wel of we elkaar al jaren kenden.

Ergonomie site

Het grote examen...

Na 3 weken intensief oefenen op heftruck rijden, was het eindelijk zover. Het examen stond voor de deur. Ik was goed uitgerust, - had mijn kennis nog eventjes opgefrist - en had vertrouwen opgebouwd met de trucks. Ik was er helemaal klaar voor. Helaas kreeg ik nog wel even een stressje, toen ik hoorde van mijn nieuwe vrienden: "De mevrouw en ... hebben corona". Meteen vreesde ik ervoor dat het examen niet door zou gaan, maar dat zou de leraar te stom vinden. Daarom werden we direct voor de leeuwen gegooid - en het examen dat we normaal gezien in de namiddag kregen. Kregen we wel meteen. Eerst gingen de 2 vrienden (die nog op de opleiding waren) naar het examen. Nadien volgde ik. Doordat mijn vrienden om de beurt moesten. Had ik heel de tijd de gelegenheid om te praten. Wat zalig was. Er was ook geen tijd om te stressen. Ik had mijn theetje en ik had praat tot het laatste moment. Alles wat ik moest doen; was rustig naar het examen gaan en het afleggen.

Het was mijn beurt en ik was in de loods van het examen. Het examen kon starten, maar ik besloot toch om eerst alles grondig te ontsmetten. Je weet maar nooit. :P Wel meteen na de grondige poetsbeurt, stak ik de ontsmettingsdoekjes in mijn werkbroek. Vervolgens kroop ik zelfverzekerd in de cabine, startte het contact, deed de handrem en bedrijfsrem omlaag. Ik keek even rond mij, om mij er zeker van te vergewissen dat er geen onverwachte dingen in de omgeving zijn. Daarna plaatste ik mijn vorken goed. De leraar vroeg: "Ben je klaar?". Mijn antwoord was: "Ja!!!". De tijd ging in, en pakte zo snel als ik kon de eerste gitter met een deel van de vorken vast, en reed naar achter. Juist vergenoeg. Zo kon ik de box volledig in mijn vorken nemen - en op de juiste hoogte brengen - en de mast goed zetten. De box lag perfect. Meteen reedt ik de oefening binnen, met een bocht om U tegen te zeggen. De bocht was genomen, en ik kon gewoon eventjes tegen een snelheid rechtdoor rijden. Ik reed zo snel dat ik al rap aan een bocht kwam. Wat geen probleem hoefde te zijn. Ik reed gewoon zoal ik het geleerd had, en het ging vlot. Het leek zelfs alsof de heftruck vanzelf de perfecte bocht maakte - en zich al spontaan corrigeerde voor de volgende. Ook die ging vanzelf. De laatste gang passeerde als sneeuw voor de zon en ik breide er een denkbeeldige schuine gang aan vast. Door de denkbeeldige gang te volgen, kwamen mijn wielen precies gelijk te staan met de gitterbox en ik kon volledig afzetten. Na het afzetten stond de heftruck lootrecht tegenover de afzetplaats. Het enigste dat ik moest doen; was het op hoogte brengen en lossen. De box klikte perfect vast in de box eronder. Dus ik deed precies dezelfde oefening, alleen teruggespoeld. Wanneer ik dat gedaan had. Toen was het tijd om op dezelfde wijze een tweede gitter op te pakken en te transporteren. Ook de 2de keer leek het heel vlot te gaan. Alleen moest ik nog een kleine correctie uitvoeren om hem te kunnen lossen, 'in de lucht'. Dat was wel niet de bedoeling. Dus dat was een middelmatige fout. Hoe dan ook, de box stond er goed op en dat was het enigste wat voor mij telde op dat moment. Wanneer het oké was volgens de examinator/leerkracht, mocht ik 2 gitterboxen in één keer optillen en terugbrengen naar de start. Helaas raakte ik wel 1 keer onderweg een pallet, maar zag het zelf. Dat was een kleine fout. Nadien verplaatste ik per ongeluk een pallet, zonder het door te hebben. Dat was een grote fout. Ik zoefde er maar door en ik plaatste de gitterboxen terug zoals ze stonden tegen een muur. Erna ree ik eruit, en parkeerde mij, met de vorken omlaag en volledig tegen de grond.

Het examen was gedaan, maar zou ik erdoor zijn? Dat was voor mij een raadsel. De leraar was dan ook nog zo'n treiteraar, om aan mij te vragen of ik erdoor was. Ik had geen flauw benul of ik nu geslaagd was of niet. Daarna vroeg hij: "Hoelang denk je erover gedaan te hebben?" Ik dacht dat het rond de 16 minuten ging zijn, wat de maximum tijd was, maar het bleken er maar 11 te zijn. Ook de fouten vielen nog mee. Dus ik was met veel overschot tegen mijn eigen verwachtingen in geslaagd.

Marktplaats

Ongelofelijk blij ben ik met mijn resultaat, en met de tijd die ik heb mogen doormaken met mijn nieuwe vrienden. Ik ben dan ook iedereen (familie, vrienden, kennissen, leerkrachten, lezers,...) heel dankbaar, die mij heeft gesteund, en die heeft kunnen bijdragen tot mijn succes.

Ik kan niet wachten om mijn certificaat in handen te krijgen, en om met een heftruck te rijden op stage. :D

Weer een gevaar op de weg!

De afgelopen periode spendeerde ik bijna al mijn tijd in de weekends aan het autorijden, maar wel met succes. Want ik behaalde mijn rijbewijs.

Oefenen op autorijden

Ondertussen is het een jaar geleden dat ik mijn theorie haalde van het autorijden. Dus vanaf dat moment begon mijn stage. Die stage heb ik zo optimaal mogelijk benut door met mijn grootvader en mama te gaan rijden. Aan het begin reed ik elke dag in de vakantie overal naartoe met of zonder reden. Toen stond het oefenen gewoon centraal. Wat later toen alles heel goed ging maakte ik enkel nog nuttige verplaatsingen met de auto. Na maanden oefenen vonden we dat het tijd was om mij in te schrijven voor een examen. We maakte een afspraak voor over enkele maanden. Want we probeerde mijn examen te plannen op een rustig moment - en welk moment is nu niet rustiger als een examenperiode? Dus na het inschrijven moest ik toch al terug zien dat ik nog wat zou oefenen. Aan het begin deed ik dat nog niet zo fel, maar tot voor 1 maand voor het examen zette ik er vaart achter met mijn begeleiders. Eerst met mijn grootvader, waar ik het meeste mee had gereden, maar al snel merkte we dat hij niet alles correct aan mij had geleerd. Daarom begon mijn mama meer met mij te oefenen. Op die manier was mijn rijden wel iets correcter, maar nog niet helemaal zoals het hoorde. Ook spendeerde mijn mama en ik de laatste weken voor het examen veel tijd aan parkeren. We parkeerden parallel, achteruit en vooruit. Daarnaast deden we ook maneuvers om te keren. We gingen er de afgelopen weken erg hard tegenaan.

Moeders.nu

Risicoperceptietest en theorie opfrissen 

Naast het rijden, rijden en nog eens rijden, heb ik ook heel wat geoefend op mijn risicoperceptietest en op mijn theorie die ik al geleerd had. Persoonlijk wist ik nog wel heel wat van wat ik geleerd had tijdens het blokken van theorie, maar er waren toch zo'n paar kleine dingen die ik al vergat doorheen het lange jaar van oefenen. Daarom friste ik alle theorie nog eens op zodat ik weer 50 op 50 kon halen op een oefenexamen. Want ik wou natuurlijk geen fouten maken op het examen tegen verkeersborden en markeringen. Naast de theorie, ging ook de risicoperceptietest vrij vlekkeloos - en zeker na een paar keer te oefenen. Daar haalde ik ook al snel het maximale van. Helaas kon ik niet alle vragen beoefenen door fouten met de website - en er stond ook niet elke vraag op. Dat maakte het wel iets moeilijker later op het examen, maar door de test wist ik wel wat ik kon verwachten. Het waren allemaal zo van die situaties waar je met alles rekening mee moet houden. Dat wil dus zeggen: dat je heel goed naar de borden, voetgangers, wegen, voorrangen, voertuigen, etc. moest kijken. Want soms was de kleur van een voertuig al heel belangrijk. Dat maakte het al niet gemakkelijk en dan waren er ook nog eens 1 tot 3 antwoorden van de 4 die juist waren. Dat was dus even puffen.  

Het examen

Na het aftellen en oefenen voor het examen kwam de dag er eindelijk aan. Het was tijd om mijn examen te doen, maar eerst ging ik toch nog maar wat googelen. Wat mijn mama me zwaar afraadde om te doen, want ze zei: "Je hebt 1 jaar de tijd gehad om je daarop voor te bereiden, dan moet je nu niet meer gaan surfen daarachter". Maar ik zei: "Zeg jij me dan eens hoe dat, dat en dat moet...". Daar wist ze geen antwoord op. Dus we begonnen nog snel even alles op te zoeken van maneuvers en pinken. Die dingen probeerde ik me op dat moment nog even snel aan te leren. Wat me gelukkig lukte. Na het surfen maakte ik nog snel even de wagen schoon. Ik gaf de wagen een poetsbeurt, stofte hem proper langs binnen en haalde alle rommel eruit. Na de grondige schoonmaak wilde ik vertrekken, maar toch besliste ik nog net op tijd om even te testen of ik alles wel wist staan. Dus ik liet alle lampen eens branden, stak de verwarming aan, deed de motorkap open,... . Na wat getreuzel door al die dingen te overlopen zei mama: "Komaan, Je bent er klaar voor! Doe gewoon je best. Het zou niet erg zijn als je er nog enkele keren over moet doen". Ik knikte en vertrok gewoon naar het examencentrum. Toen we daar aankwamen, wist ik niet waar ik moest parkeren en mijn mama even min. Daarom parkeerde ik de auto zoveel mogelijk aan de kant zodat de auto zeker niet in de weg zou staan. Na even twijfelen of ik daar wel mocht parkeren, sloot ik alles af en verliet de auto. Daarna ging ik snel aan de deur staan en gaf de nodige documenten aan een vrouw die aan de ingang stond. Zij vertelde me wat ik mocht afgeven aan het onthaal - en begon over random onderwerpen te praten tegen mij. Die babbel deed me deugd, het deed me zelfs het examen vergeten. Na enkele minuten praten kon ik eindelijk naar binnen om te betalen, een nummer te trekken voor de maneuvers die ik zou moeten uitvoeren - en tot slot kreeg ik een computer toegewezen waar ik mijn examen op kon doen. Nadat de vrouw zei dat ik naar computer ... mocht, ademde ik enkele keren in en uit. Dat hielp, want ik was redelijk zen. Daarna overliep ik snel even de tekst op het scherm - en besloot om zonder oefenvragen te beginnen aan het examen. Meteen begon ik weer in en uit te ademen - en was er klaar voor. Ik dacht in mijzelf: "Laat die vragen maar komen". Al snel verscheen het eerste filmpje. Dat filmpje was nog gemakkelijk. Later volgde er filmpjes van dingen waar ik helemaal niet op was voorbereid. Dus dat was even een stresske. Maar besliste al snel om nog is even in en uit te ademen - en om even een babbeltje te slaan tot ik mijn examinator te zien kreeg. Ik kon me vrij rustig houden tijdens het wachten - en vergat even de slechte risicoperceptietest. Na wat minuten praten kwamen er niet verwacht twee examinatoren aan. De ene was een echte examinator en de andere een stagiair. De stagiair liet mij al de onderdelen van de auto aanwijzen en overhoorde mij, terwijl de echte examinator al tegen mijn mama vertelde hoe het examen werkte. Na het overhoor vroeg de examinator om te vertrekken. Dus dat deed ik ook op het gemak. Ik zette bij het vertrek al even de ruitenwissers aan want het regende fel - en ontstak de lichten. Daarna reed ik rustig de weg op en kwam al een vrachtwagen tegen waar ik extra ruimte voor moest voorzien. Daarna reed ik nog wat verder. Toen reed er een auto snel tegen het verkeer in om bij zijn oprit te komen. Na dat optakel werd een drukke weg versperd door een geparkeerde vrachtwagen in een bocht. Daar moest ik dus langs. Dus voorzichtig kwam ik kijken of ik voorbij kon en stak de doorlopende lijn over. Niet veel later lagen er brokstukken van een auto op de weg. Dus ik reed aan een aanzienlijk lager tempo de brokken voorbij. Na de obstakels te trotseren kwam ik eindelijk op de locatie aan waar ik al direct mijn maneuvers wilde uitvoeren. Dus ik vroeg: "Is het goed dat ik hier mijn maneuvers uitvoer"? De examinatoren zeiden: "Wij zullen je wel zeggen wanneer je dat mag doen". Dus ik reed rustig enkele honderden meters verder en kreeg de opdracht om rustig te keren in een smal straatje. Tijdens het keren mocht ik niet de borduren raken - en moest ik natuurlijk ook goed pinken. Dus ik stelde mij heel uiterst rechts op met de rechterpinker op. Daarna pinkte ik links en zette me dwars op de baan. Om vervolgens diagonaal naar achteren te rijden met de rechter pinker aan. Tot slot pinkte ik naar links en keerde. Na dat maneuver reed ik de baan over en moest verschillende voorrangen aan rechts passeren. Toen dat gepiept was. Was het tijd om rechts parallel te parkeren. Dat ging de eerste keer niet zo nauwkeurig, maar deed het snel opnieuw volgens de juiste manier. Ook werd me op dat moment gevraagd om de auto op een juiste manier te verlaten. Dus ook hier deed ik mijn best om op een geacteerde manier de auto te verlaten. Wat eigenlijk wel goed ging. Na het parkeren reed ik terug naar het examencentrum op basis van de borden. Alleen werd ik onderweg nog even verdrongen bij het links afslaan. Dus ik bleef toch maar even rechts tot de verdringende auto voorbij was - en sloeg af. Na dat voorval kon ik nog rustig verder rijden naar het examencentrum - en daar vertelde ze me dat ik 3 kleine foutjes had gemaakt - en dat ik 6/10 had voor de risicoperceptietest. Dus ze zeiden in koor: "Gefeliciteerd, je bent geslaagd".

DriveWell

Na het harde werk heb ik eindelijk mijn rijbewijs en dit heb ik al goed gevierd met familie - en ik kreeg ook al vele felicitaties van vrienden, familie, school, stage, etc. Dus uiteraard ben ik nu heel blij - en is er plots heel veel tijd die ik vrij heb voor andere dingen zoals bloggen. :P   

"On the road"

Bol.com

Enkele blogs geleden schreef ik in mijn corona-blog over hoe ik studeerde voor mijn voorlopig rijbewijs. In deze blog zal ik me nog verder verdiepen in het hele "on the road verhaal". Ik schrijf in deze blog over de zelfstudie, maar ook over het effectieve leren rijden met de auto.

Zelfstudie

Sinds het begin van de corona-periode ben ik plots begonnen met leren voor een voorlopig rijbewijs. Ik leerde mij zelf al de theorie via de website: https://mijnrijbewijs.eu/. Ik begon bij hoofdstuk 1, later deed ik daar nog eens hoofdstuk 2 bij, na hoofdstuk 2 kwam hoofdstuk 3, ... . Ik leerde een hoofdstuk per dag, zo bleef ik verder doen tot ik ze allemaal had geleerd. Het duurde slechts 14 dagen voor ik alles van buiten kende, helaas was het omwille van corona nog niet mogelijk om je theoretische examen af te leggen. Dat was wel jammer, 'ach, dan maar terug hard voor school werken'. Ik werkte nog enkele weken intensief voor school tot ik hoorde dat het terug veilig was in de examencentrums, nadien maakte ik direct een afspraak voor over een weekje. Die week gebruikte ik dan maar om terug even al de leerstof terug vlot in mijn hoofd te krijgen, ook al haalde ik toen ook nog 46/50 voor de zelftest. Maar ik wou zeker zijn dat ik er doorging. Daarom bleef ik toch maar dat weekje oefenen, het duurde niet lang voor ik telkens terug 50/50 haalde. Het gevoel van 50/50 halen gaf me zelfvertrouwen en de overtuiging dat ik het examen zou kunnen afleggen. Ik telde gedurende elke dag van die week af tot ik eindelijk mijn examen mocht gaan doen. 

"Een paaltje meer of minder, dat kan toch geen kwaad! :)"

Tijdens de lange corona-periode had ik enorm veel tijd, daarom besloot mijn grootvader om met mij te gaan oefenen op een verlaten parking. De eerste keer toen we daar wouden oefenen was het starten zeer moeilijk, ik wist nog niet goed wat het koppeling-, gas en rempedaal was. Ik begon al vol te gassen zonder dat ik het koppelingspedaal ingedrukt hield, de auto begon al snel een hard geluid te maken en de motor viel direct stil. Mijn grootvader zei: 'je moet wel het koppelingspedaal indrukken, anders zal dat niet gaan'. Na heel wat keren de auto terug op te zetten lukte het opeens om te vertrekken, maar ik kon nog niet zo goed sturen. Mijn grootvader zat op zijn vingertoppen te bijten toen hij de gracht zag naderen, toen ik echt te dicht kwam riep hij: 'duw het koppelingspedaal in en ga op de rem staan!'. Ik deed direct wat hij me vroeg, ik gooide wel onmiddellijk mijn remmen toe. De auto kwam met een serieuze schok tot stilstand. Gelukkig kon mijn grootvader kalm blijven, hij leerde mij meteen hoe ik op een goede manier kon remmen en moest sturen. Het duurde helemaal niet lang voor ik al rondjes kon draaien op de parking. Toen ik redelijk vooruit kon rijden, moest ik al eens oefenen op het achteruit rijden. Dat was toch wel iets moeilijker en zeker omdat ik dat 100% op mijn spiegels moest leren. Alweer reed ik bijna de gracht in, maar ik kon deze keer de auto wel vlot tot stilstand krijgen. Het achteruit rijden koste een paar dagen rijden op de parking, eenmaal toen ik dat goed beheerste moest ik achteruit afdraaien. Ook dat begon al aardig te lukken, daarom daarna maar direct overgegaan tot het parkeren vooruit. Mijn grootvader legde me direct uit hoe ik in een ruime bocht moest gaan parkeren. De eerste keer reet ik er vlot in (met heel wat geluk), de tweede keer lukte het niet goed. Toen stond ik een beetje diagonaal geparkeerd op 2 vlakken om te parkeren, maar ook daar vond mijn grootvader iets op. Hij maakte enkele paaltjes zodat ik goed wist waar het vlak was waar ik moest parkeren. Als ik toen te hard de paaltjes naderde, dan moest ik achteruit om mij goed te zetten. Zo ging het parkeren steeds vlotter en vlotter, tot ik het altijd in een keertje kon doen. Daarna moest ik precies hetzelfde achteruit doen, ook dat lukte wel met het nodige oefenen en met de nodige paaltjes te raken. Ik reed zelf een keer over een paaltje zonder het te merken, hij sprong recht toen ik er af reed. Maar toen ook dat goed zat, was het tijd voor het allermoeilijkste: dubbel parkeren (in de lengte parkeren tussen 2 voertuigen). Ik merkte wel dat het moeilijk was om zo te parkeren, want je moest eigenlijk een s-bocht maken, de eerste keren botste ik veel op de paaltjes of ik stond schuin geparkeerd. Maar met hier en daar wat gevloek en veel oefening kwam ook dat tot een goed einde.

GvA

De grote dag

Eindelijk was het de grote dag, de dag dat ik mijn theoretische examen zou doen. Mijn grootvader kwam mij ophalen met de auto om zo naar het examencentrum te rijden. Hij was er heel vroeg bij, dus we kwamen ook wel snel aan bij het examen. Helaas moest ik nog wel gedurende een hele tijd wachten nadat ik mij had aangemeld bij een vrouw met een fluohesje aan de ingang. Het was dus nog even wachten in volle spanning, ik begon maar even een praatje te slaan met nog wat mede kandidaten voor het examen. Zo kon ik nog even aan iets anders denken, ook al overmeesterde de lust om het examen te doen. Door het praten ging het uur dat ik moest wachten toch nog redelijk voorbij. Na heel wat mensen te zien passeren met blije of droevige gezichten die het theoretische- of praktijkexamen hadden gedaan was het eindelijk aan mij. Ik smeerde nog snel even wat alcoholegel op mijn handen om mijn handen te ontsmetten en ik ging naar binnen. De mevrouw aan het onthaal vroeg mijn pass en ik betaalde de inkomprijs, nadien wees de mevrouw mij de examenkamer aan en gaf mij een nummer van een computer in het examenlokaal. Ik blies even zachtjes de lucht uit mijn longen en ik ging zitten voor de juiste computer. Ik zag een wit scherm voor me met een boodschap dat ik geduld moest hebben. Na eventjes wachten kreeg ik een menu op het scherm, ik had de keuze om al direct het examen te doen of wel kon ik nog oefenvragen doen. Ik besloot toch maar eens even om wat voorbereidende oefeningen te doen, ik zag meteen dat het redelijk vlot ging. Daarom maar direct na enkele oefeningetjes aan het echte examen begonnen. Het examen ging zeer vlot vooruit, ik had de 15 seconden na het voorlezen zelfs niet eens nodig om het antwoord te kunnen geven. Na een klein poosje was ik eindelijk klaar, de computer had nog wel even de tijd nodig om mijn scoren te berekenen. Maar toen dat berekent was: ging er plots een enorme druk van mijn schouders. Ik was er namelijk direct door zonder er lessen voor te moeten nemen. Ik verlate de ruimte en ging terug naar de balie, daar moest ik nog even een oogtest ondergaan en ook die behaalde ik vlot. Dan maar overgaan tot de overhandiging van het aanvraagdocument en pass. Ik liep dol gelukkig het examencentrum uit en probeerde nog even mijn emoties te verstoppen, maar toen ik mijn grootouders zag toen schreeuwde ik het van ver uit: 'yes, ik heb het gehaald, ik had ... op 50'. Ook mijn grootouders konden het uitschreeuwen van geluk. In de auto belde ik direct heel de familie af om het goede nieuws te kunnen vertellen, ze hadden allemaal het vertrouwen dat ik het zou halen. Maar ze waren gewoon nog even aan het afwachten. Ik vermelde ook al direct aan mijn vader via een sms dat hij al een paar binnenspiegels en L-stickers moest gaan halen, hij wou ze met plezier gaan halen. Later toen ik terug thuis was vertelde ik ook mijn beste vrienden dat ik er door was, zij waren ook allemaal blij in mijn plaats. Helaas gooide iets roet in het eten...

One Hand in my Pocket

Helaas, pindakaas!

Na een hele tijd veel vreugde en blijdschap vond ik iets op de documenten waar ik nog geen rekening mee had gehouden. Er stond een lijst op van aandoeningen die je niet mag of gehad hebben, helaas heb ik er ooit een van gehad. Maar uiteindelijk ben ik al heel wat jaren geleden genezen verklaart van die aandoeningen. Daarom besloten we om de huisarts even te contacteren, we konden niet direct een afspraak maken. Maar we konden wel de documenten binnenbrengen, na nog eens een dikke week mocht ik eindelijk naar de dokter. Ik had een gesprek met hem over hoe mijn situatie nu is, hij vond dat er nu niet echt iets aan de hand was. Daarom maakte hij het in orde, zo kon ik toch nog rijden met de auto. We vulde de documenten zo snel mogelijk in, nadien bracht ik de documenten naar het gemeentehuis. Ze gaven me direct het goede nieuws dat het geen probleem zou zijn voor het voorlopig rijbewijs en dat ik het een paar dagen later zou mogen afhalen. Nu kon ik pas echt blij zijn, ik belde direct mijn mama om het te vertellen. Ja hoor, een paar dagen later mocht ik het inderdaad komen afhalen. Ik verlate het gemeentehuis met een smile die ik nog nooit eerder had, ik was gewoon dol gelukkig.

aHealthylife

"The first time on the road"

Nadat ik mijn voorlopig rijbewijs kreeg was het direct tijd voor een rit in een rustige omgeving. Met mijn grootvader aan mijn zijde reed ik de eerste kilometers op de weg, het was zalig. Ik reed verschillende rondes ergens bij mij in de buurt, de eerste ronde reed ik zeer traag, de tweede dan weer iets sneller, ik bleef het opbouwen tot ik aan een normale snelheid kon rondrijden. Na mijn eerste rit had ik de smaak al goed te pakken, ik besloot al direct om met mijn grootvader eens een verdere rit te doen. De volgende dag was het al zover, we gingen een tour doen naar een winkel in een andere gemeente. We vertrokken bij mijn grootvader, daar gingen we een grote baan op. Dat was voor mij iets nieuws, want ik had alleen nog maar op een rustige weg en parking gereden. Heel erg zachtjes reed ik de grote baan op, maar natuurlijk moest het wat sneller allemaal gaan. Daarom zei mijn grootvader: "nu moet je direct al 50 km/h rijden". Ik luisterde goed naar mijn grootvader en ging al snel naar die snelheid, later toen ik uit de bebouwde kom ging reed ik 70 km/h in vierde versnelling. Ook dat was voor mij weer een helemaal nieuwe ervaring, maar ook mijn eerste kruispunt iets verder was ook een serieuze nieuwe ervaring. Het ging al direct vlot vooruit, het duurde niet lang voor we bij de winkel aankwamen. Eenmaal toen we daar aankwamen moest ik de auto voor de eerste keer tussen twee auto's parkeren, ook dat was even spannend. Maar met de nodige tijd verliep ook dat vlot. Na het winkelen reden we in een grote omweg terug naar mijn grootouders. Alweer besloten we om nog een verdere tour te doen, deze keer rede we helemaal tot bij een vriendin van mij die redelijk ver woont. Ook die rit was even aftasten van wat het zou geven, maar het viel erg goed mee, ik moest door verschillende dropcentrums rijden. Dat ging toch al behoorlijk vlot, ook durfde ik al beter gas te geven. Het verliep allemaal vlot, daarom gingen we de volgende dag maar eens een echte grote tour doen. Een tour van wel 80 km, die ik aan een goede snelheid reed. Maar ik was wel 1 keer stilgevallen, daar verschoot ik toch wel even van. Maar niks gebeurd, ik reed gewoon rustig verder. Ondertussen heb ik nog veel meer met de auto gaan rijden, het is nu namelijk een routine geworden om elke dag een grote tour met de auto te rijden. Want het is nu eenmaal de beste manier om het te leren en het is gewoon een top gevoel om met de auto te rijden. 

Sparkbit

Zo was de corona-periode toch nog voor iets goed, want zo had ik ruim de tijd om te oefenen op de theorie en de praktijk van  het autorijden. Het autorijden is iets wat mij een beetje zenuwachtig maakte, maar nu is het autorijden een soort van ontspanning of een hobby zelf. Het is ronduit geweldig, daarom ben ik ook zo blij dat alles goed kwam.