Sinds kort heb ik mijzelf weer eens een nieuwe missie opgelegd. Het doel van de missie is om mensen positieve energie te geven. Waarom ik dat juist doe en hoe ik het probeer. Daar vertel ik je graag wat meer over in deze blog.
Waarom geef ik mensen graag positieve energie?
Enkele maanden geleden ontwikkelde ik een nieuwe daygaming-strategie. Mijn nieuwe strategie bestaat uit kaartjes verstoppen met 'positieve energie' erop. Door middel van die kaartjes wou ik specifiek meisjes een goed gevoel geven, waardoor er makkelijker een gesprek kon ontstaan. De strategie werkte behoorlijk. Al snel kreeg ik bevestiging dat m'n plan werkte. Een meisje in de boekenwinkel glimlachte heel vriendelijk naar me en al snel begonnen we wat te grappen. De mimiek van haar smiley face was wonderbaarlijk mooi. Zo schoon zelfs dat ik even een visuele tentoonstelling kreeg van wat 'leven' is en waarom we er allemaal zijn. Al snel koos ik een volgend slachtoffer om 'positieve energie' te geven. Ook die poging bracht het gewenste resultaat naar boven. Later volgde er nog zoveel andere meisjes, die kaartjes kregen met positieve energie op. In een mum van tijd bleek dat de strategie vrij doeltreffend is op grote schaal. Bij de grote meerderheid helpt het dus. Omdat 'positieve energie' mensen zo blij maakt - en hun gelaat doet mij shinen. Kwam ik op het plan om echt harder mijn best te doen voor elk individu te laten stralen door de kracht van positieve energie. Natuurlijk is het niet mogelijk om met mijn kaartjes iedereen een geluksgevoel te geven, maar het is wel mogelijk om naar iedereen te glimlachen die ik zie. Want uiteindelijk is dat het mooiste gebaar dat er bestaat. De kaartjes met 'positieve energie' zal ik alleen maar gebruiken in het daygamen.
Hoe zien mijn kaartjes eruit?
De kaartjes die ik heb gemaakt bevatten een lachende smiley, maar ook een quote die ik zelf verzonnen heb of die in mij opkwam. Verder staat er ook een titel: "Positieve energie". De kaartjes hebben een witte achtergrond die rust en professionaliteit doet uitstralen. De smiley is in het geel. Dat is al sowieso de kleur van smileys, maar geel is ook een warme kleur. Misschien dat het mensen wel kan doen denken aan een lekker warm kampvuurtje of aan een zomerse dag. Wie wordt daar nu niet gelukkig van? Voor de quote werd het de kleur zwart. Niet omdat er betekenis achter schuilt, maar wel omdat het contrast van zwart op wit uitstekend is. Ook is het mogelijk voor meisjes die kleurenblind zijn om het te lezen. Want wat zou je anders aan een kaartje hebben als het niet te lezen viel? :) Tot slot koos ik voor de kleur rood in de titel. Die kleur straalt net zoals geel warmte uit, maar deze kleur staat voor zoveel meer. Zo wil ik met de kleur 'rood' een omarmend en liefdevol gevoel reflecteren op de dames. "Oei, hopelijk smelten de meisjes niet zoals ijsjes". Oké, die was flauw van mij. :)
Vinden sommige mensen die kaartjes niet vreemd?
Ja, tuurlijk vinden mensen het vaak vreemd. Het is iets waar mensen vandaag de dag normaal niet mee geconfronteerd worden. Maar is het dan erg om mensen uit hun comfortzone te halen? "Nee, absoluut niet. Mensen zijn al veel te hard aan hun smartphone gekluisterd. Eigenlijk zou het goed zijn als mensen op een andere manier beginnen te leven. Die smartphone maakt je alleen maar eenzamer." Echter ben ik mij ervan bewust dat mensen het 20 jaar geleden normaler zouden vinden als ze plots geconfronteerd werden met een papier kaartje. Dus mijn mening: "Laten we gewoon leven los van tijdsfases. Als je zin hebt om kaartjes te geven aan meisjes. Dan moet je dat gewoon doen. Als jij zin hebt om per post te communiceren met mens, dan moet je dat ook gewoon doen. Doe gewoon waar jij zin in hebt, maar hou het netjes en schaad niemand."
Wat is voor jou positieve energie?
Vandaag zette ik 'positieve energie' in de schrijnwerper. Dat was toch de bedoeling, maar op de een of andere manier was ook dit bij mij een beetje gelinkt aan daygamen. Voor mij is daygamen dan ook ergens een vorm van geluk.
Stiekem hoop ik een beetje dat deze blog jou eens even doet nadenken over hoe jij positieve energie wilt creëren...
Onlangs was er een fuif in mijn dorp, waar ik als Auti-Man zijnde niet mocht ontbreken. Dus ik had het plan om samen met een goede vriend eens goed door te zakken, maar al snel werden de plannen van tafel geveegd of er toch een deel van. In deze blog ga ik jullie proberen een inkijk te geven op een foute en uit de hand gelopen avond.
Hoe het begon?
Al enkele maanden keek ik uit naar een fuif dat wel eens de fuif van mijn leven kon worden - en zeker omdat het in eigen dorp te doen was. Dus ik vroeg aan m'n bro (beste vriend) of hij zin had om mee te gaan. Dat wilde hij wel. Hij had ook de goesting om eens uit zijn dak te gaan na 1,5 jaar covid. Dus we spraken af om 20 uur, maar om 20 uur zag ik nog steeds mijn bro niet. Daarna wachtte ik nog enkele ogenblikken, maar al snel sloeg de klok 20:15 uur en ik was nog altijd even hard aan het wachten. Dus ik besloot om te bellen. Helaas kreeg ik geen antwoord, tot mijn frustratie toe, maar ik bleef hopen op een telefoontje dat hij gewoon nog onderweg is. Nog eens 5 minuten later belde ik herhaaldelijk. Ook toen nam er niemand op. Ik kreeg enkel een vervelende vrouwenstem te horen over in welke taal ik graag een boodschap zou willen inspreken. Dat wou ik niet. Ik wilde enkel iets vernemen van mijn bro. Nog wat minuutjes later belde ik nog eens - en weer kreeg ik die irriterende stem te horen - van het antwoordapparaat, maar deze keer hield ik voet bij stuk en belde hem nog eens een keer of 2. Ook die pogingen leken geen enkel effect te hebben en ondertussen was er al een halfuurtje verstreken. Ik gaf het laatste stukje hoop op en had zin om te stoppen met wachten. Plots kreeg ik uit het niets een sms van m'n bro dat hij niet meer kon. Het was frustrerend en onrustwekkend en ik bleef enkele seconden stokstijf staan, met helemaal geen idee wat te doen. Al gauw wierp ik mijn gezicht naar m'n horloge. Verbazingwekkend nam ik waar dat er al weer een minuut verstrak. Dat deed me tot inzien komen dat ik wel snel een keuze moest maken. Want ik stond nog steeds naast de drukke baan zo stijf als een kandelaar. Plots kwam er licht in mijn hoofd. "Ik kan naar huis gaan en een filmpje zien, maar wat levert het op??? Anderzijds kan ik ook gewoon naar die fuif gaan en daar mijn stoute schoenen aantrekken en de tijd van mijn leven hebben. 'Fuck it' riep ik overluid. Ik liep naar de tent en ik deed alsof ik geen seconde te verliezen had.
NC Training
Let the party begin...
Na het rennen werd ik verwelkomt door 2 jongens die me een ticket verkochten. Nadien liep ik verder door tot ik bij een meisje kwam van dezelfde jeugdbeweging als de jongens. Zij verkocht me bonnetjes. Ik kocht er 2. Dat was juist genoeg voor 1 drankje. Toen ik bijna de transactie achter me had gelaten hoorde ik de jongens schreeuwen: "vandaag bij aankoop van 2 bonnetjes krijg je een kus van haar". Ik trok zonder nadenken mijn mond open en zei: "laat maar komen". Het meisje wierp een vreemde blik en bleef enkele tellen in positie staan. Het was gênant, daarom gaf ik m'n kaak. Het meisje gaf me een kus en ik liep de tent binnen. Wel meteen wou ik mijn bonnetjes gaan inruilen voor 1 cola. Dus ik vroeg zonder na te denken een cola met als aanspreking 'hey, beautiful'. Gepaard met een grote lach kreeg ik mijn cola van het meisje. Nadien draaide ik me om en keek heel eventjes achterover. Het meisje was nog altijd aan het nagenieten van de aanspreking. Toch besloot ik wel meteen om verder te wandelen. Naar waar concreet. Dat wierp vraagtekens op, maar ik wist wel dat ik gewoon wou vertoeven bij leuke meisjes. Wel meteen dacht ik terug aan mijn flirttechniek. Ik ging opzoek naar 2 meisjes bij elkaar. Het duurde niet lang voor ik er zag. Na het zien ging ik over tot het scannen. Het leek wel alsof ik een barcode las, die me vertelde dat ik erop af moest gaan. Dus waarom ook niet luisteren naar de code? Marcherend liep ik met rechte rug naar de meisjes toe en grijnsde. "Zijn jullie van hier in de buurt?" zei ik met een onschuldige glimlach. Ik wou de tijd tellen die tussen de vraag en het antwoord zat, maar ze lieten me niet tot 1 tellen. Direct was het antwoord: "Ja, we zijn van ...". "Dat is toeval" lachte ik. Het geluid werd terug gebotst door 2 bloedmooie stemmen die wel leken op die van een zanglijster. Hun ogen glansde en hun wangen kregen kuiltjes van het lachen. De eerste stap was al gezet. Daarom ging ik spontaan door naar ronde 2. "Mag ik hier zitten?" -"Ja, doe maar!" Onhandig schoof ik door op de bank tot ik zachtjes een van hun raakte. Haar warmte was goed genoeg om een ei op te bakken en haar haren deden me denken aan een wol gebreide trui. Ik genoot met volle teugen van hun gezelschap. Daarom wou ik al snel doorgaan tot wat grapjes. Zo snel zelfs, dat ik vergeten was om mij voor te stellen. Wat niet erg is, want dat maakte het ook spontaan. We konden gewoon zeggen wat in ons op kwam. Met het nodige gegiechel kwam ik te weten hoe ze noemde. Zonder na te denken vertelde ik ze over 2 meisjes met dezelfde namen die ik ooit kende en die ook hartsvriendinnen waren. Toen ik het vertelde, toen kwam ik pas tot naderinzien dat ik hun al had gezien. Zij waren net voor mij en ze speelde die kaart ook direct uit. Het leek juist een spel. Ze waren er trots op dat ze me voor waren. Vanaf dat moment was het ijs gebroken - en spraken we nog uren aan een stuk met elkaar, haalde herinneringen op en grapte. Na een paar uur te babbelen kreeg ik de drang om me op de dansvloer te begeven. Dus ik begon onhandig te klungelen op de dansvloer. Het leek juist alsof ik kookte en ik verzon de ene dansmove na de andere. Het duurde niet lang voor ik in de aandacht viel van andere feestgangers. Al snel begonnen mensen met me te praten en ze maakte foto's/filmpjes. Het was hilarisch. Na wat gepraat burgerde ik me goed in de groepjes en had dus de macht om met de meisjes te dansen. Waar ik van profiteerde. Na het eerste meisje, kwam het tweede meisje en na het tweede, het derde,... Zo bleef het maar doorgaan. Na enkele uurtjes dansen had ik met elk meisje gedanst die er was. Het was zelfs zo, dat ik niet meer precies wist wie al aan de beurt was en wie niet. Ook heb ik de leukste meisjes op de fuif mijn snapkaartje gegeven. Wat verrassend snel indruk op hun maakt. Uiteindelijk kwamen er heel laat nog wat oudere meisjes aan. Ook dat ging ik helemaal niet uit de weg. Ik deed exact hetzelfde bij hun als bij mijn leeftijdsgenoten. Dat was dus random met hun beginnen te dansen en kaartjes geven. Dat werkte bij de meeste pijlsnel, maar bij een groep dertigers had ik meer moeite. Die vertelde me: "We zijn nog niet dronken genoeg om te dansen". Ik vertelde hun dat ik een beter middeltje had. Dus ik gaf hun kaartjes met daarop spreuken van positieve energie. Bij de overhandiging was hoorde ik overdonderd gelach van hun - en al snel zei er eentje: "Wel, het is goed. Ik dans wel met je". Dat deed ze ook. We danste, danste en danste en uiteindelijk keek ze mij in de ogen - en gingen uiteindelijk voor een kus. Haar adem rook hard naar wijn, maar het was goeie wijn blijkbaar. Dus er was absoluut helemaal geen probleem. Het was echt genieten. Hoe kort het ook maar duurde. Niet ver na de kus besloot ik iets te gaan zeggen tegen m'n nichten die er toevallig ook waren en besloot te vertrekken. Ik had nu toch eenmaal al alles beleefd wat ik wou beleven op de fuif. Ik had gedanst met elk meisje dat er rondliep, goed gepraat, kreeg wat kusjes en ben uiteindelijk overgegaan tot een echte tongzoen met iemand van 38. Ook waren er veel mensen die over me begonnen te praten. Dus het doel dat voor ogen lag was zonder enige twijfel bereikt en dat op mijn ukje. :P
Dit nummer is gewoon zo toepasselijk bij de avond die ik beleefde,
dat ik het zeker niet zou kunnen weglaten.
Foto's gelekt?
En of er foto's gelekt zijn, maar het maakt niet zoveel uit. Het was grappig om foto's van jezelf te zien met een hoop meisjes erop op de gsm van je broer en moeder. Die stelde me wel veel vragen zoals: "wie zijn die meisjes?" en "waar ken je ze van?". Ik heb hun verschillende keren uitgelegd dat ik hun gewoon tegen kwam en dat ik met hun begon te dansen, praten en samen met hun op de foto ging. Mijn broer en mama waren hard verschoten, want die hadden geen idee dat ik zo zou flirten met meisjes. Het was wel even gênant aan tafel, maar het was echt wel lachen.
Het Nieuwsblad
Ben jij ooit eens alleen op een feestje aangekomen?
Wow, wat was het lachen om dit te schrijven. Ik herbeleefde de avond gewoon terug opnieuw vanachter mijn computer.
Die avond heeft niet enkel een hilarisch verhaal achtergelaten, maar ook heb ik superveel nieuwe mensen leren kennen. Waar ik zeker nog eens mee ga proberen af te spreken en uiteindelijk bleek mijn bro ook een goede reden te hebben om er niet te zijn.
Sinds ongeveer 6 maanden terug heb ik mij ingeschreven op een heel erg leuke app. Het is een app om digitaal brieven te schrijven naar mensen die je niet kent. Op die manier kan je makkelijk brieven schrijven naar random mensen, zonder dat je er hopen geld aan uit moet geven. Is dat niet leuk?
Wat is het doel van de app?
De app die ik gebruik noemt Slowly, wat traag betekend in het Engels. De app heeft zijn naam absoluut niet gestolen. Want de app dient om brieven te sturen digitaal - en net zoals een fysieke brief, duurt het ook wel even tot dat jou brief aankomt bij de bestemmeling. Daarom noemt de app Slowly.
Google Play
Je hebt het waarschijnlijk al door. De app lijkt veel van het traditionele pennevrienden weg te hebben, maar dan heb je het beste nog niet gehoord. In de echte wereld heb je veel postzegelverzamelaars, maar ook dit is mogelijk op de app. Ook is het mogelijk om foto's door te sturen via je virtuele brief, maar let wel op. Dat is niet direct mogelijk. Je zult wel eerst om toestemming moeten vragen bij je schrijfpartner. Als je eindelijk de toestemming hebt gekregen, dan is het eindelijk het uitgelezen moment om erachter te komen hoe je gesprekspartner er uitziet. Via de meeste communicatieplatformen heb je een profielfoto waardoor mensen direct weten wie je bent, maar bij Slowly wordt er gewerkt met een avatar. Wat wel leuk is. Want eerlijkgezegd vindt ik het altijd een plezier om je eigen avatar te kunnen ontwerpen. Dat zorgt er voor dat je eens goed naar jezelf gaat kijken. Je zal nadenken over hoe je eruitziet en wat je wilt uitstralen naar je omgeving. Op de app heb je nog andere manieren om jezelf persoonlijkheid te geven. Dat zou je ook kunnen doen door onderwerpen aan te duiden op de app. Op basis van die onderwerpen kan je gesprekken beginnen met mensen die in dezelfde dingen zijn geïnteresseerd als jou. Ook is het mogelijk om op locatie te filteren. Zo kan je met mensen schrijven uit de regio. Nu vindt je het wellicht al goed klinken, maar ergens gaat er misschien in je hoofd een lampje branden dat zegt: "Wat moet je ervoor betalen en proberen ze echt hard geld uit je zakken te jagen?". Het antwoord op die vragen is 'nee'. Op de app kan je heel veel plezier hebben zonder dat je geld uitgeeft, maar het is wel mogelijk om bepaalde dingen te kopen. Alleen zal de app je er nooit op wijzen, in tegenstelling tot de meeste apps. Eerlijk is eerlijk, de app verkoopt ook abonnementen, maar die abonnementen zijn eigenlijk niet echt nodig. Tenzij je graag echt op stad zoekt of je wil graag extra postzegels kopen - met munten die je kunt krijgen door een abonnement.
Via deze video kan je de app beter leren kennen.
Wat voor soort relaties zoek je op de app?
De mensen die op Slowly zitten, zijn mensen die graag schrijven en mensen willen leren kennen. Er is meestal niks meer wat hun bezighoud. De app is dus ook absoluut niet bedoelt om te daten of voor commerciële doeleinden. Op de app heb je ook geen last van mensen met erg verkeerde ideeën (dit is toch mijn ervaring). De app is wel heel goed als je sterke (penne)vrienden wilt maken. Dan is de app echt een aanrader. Want je hebt heel snel een hele selectie voor ogen met mensen die dezelfde interesses delen als jou.
Viking Blog
Wat zijn mijn ervaringen op de app?
Tot nu toe heb ik op de app heel wat leuke korte brief conversaties gehad, maar daarnaast heb ik ook lange briefconversaties gehad - die soms zelfs tot vriendschappen hebben geleid. Wat heel leuk is. Voor mij zorgen die vriendschappen voor een veilige omgeving waar ik altijd te recht kan met wat mij bezighoud. Ik kan heel open zijn tegen hun over hoe mijn dag geweest was of wat ik denk van een bepaalt onderwerp. Ook speel ik soms wel eens spelletjes (van in plagen) met hun of we geven elkaar opdrachten. Eigenlijk is elk bezoek aan de app voor mij puur plezier en genot.
Slowly
Gebruik jij apps om vrienden te maken?
Ik hoop dat dit onderwerp sommigen onder jullie wel gesmaakt heeft. Want dit is weer eens iets helemaal anders als normaal, maar ik had echt zin om erover te schrijven. Het is gewoon iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig was - en dat zijn nu juist de dingen die ik persoonlijk leuk vindt om op mijn blog te plaatsen. :D
Onlangs heb ik even nagedacht over de dingen die ik wou doen in mijn leven. Al snel dacht ik aan meer vakantiewerk doen en aan verder studeren. Het duurde niet lang voor ik denkbeeldig een rijtje had gevormd van alle dingen die bij me hoorde, maar er lag eigenlijk zelfs een kaartje te veel op tafel. Dat was het kaartje met G-basketbal.
Waarom speelde ik G-basketbal?
De reden waarom ik G-basketbal deed, is eigenlijk omdat ik iets nodig had om te doen na een jarenlange revalidatie. Ik was op een gegeven moment 13 jaar oud en had een dringende nood aan sociaalcontact en aan sport. Ook had ik aan het einde van mijn revalidatie veel aan basketbal gedaan. om zo mijn motoriek te kunnen verbeteren. Dat was iets wat me enorm hielp. Daarom vroeg ik aan m'n mama of ik niet mocht basketballen. Zij wist me te vertellen, dat het te vroeg zou zijn om te beginnen. Want ik zou niet zomaar na een jarenlange revalidatie kunnen beginnen met basketballen - en alsof doen dat er nooit iets was gebeurt. Ik begreep mijn moeder wel, maar toch had ik de behoefte om aan basketbal te doen. Alsnog bleef mama het afkraken, maar op een zekere dag vertelde ze: "Als jij een G-ploeg vindt waar je zou kunnen spelen, dan mag jij basketballen". Dus dat deed ik ook. Al snel vond ik een club waar ik bij zou willen spelen. Mama was aangenaam verrast en belofte maakte schuld. Dus ik mocht gaan basketballen. Dat vond ik zo geweldig - en voor ik het wist, gingen er jaren voorbij, terwijl ik aan basketbal deed.
Spelregels.eu
Wat bracht de tijd?
De afgelopen 6 jaar heb ik superveel leuke momenten beleeft met mijn teamgenoten. Ook kreeg ik al snel de microbe te pakken om veel te gaan basketballen. Het begon voor mij allemaal bij een clubje van 10 man die nog nooit een basketbal hadden vastgehad. Bij dat clubje speelde ik mijn eerste wedstrijdjes als 13 jarige gap. Ik was aan het begin echt heel slecht, maar later begon ik te sterk te worden voor de ploeg. Want we begonnen alles te winnen door mij. Dus ik moest een trede omhoog klimmen. Wat ik uiteraard niet erg vond. Want voor mij was het een hele verrijking om progressie te maken. De transfer naar een hogere ploeg was niet alleen leuk door in een hoger level te spelen, maar het was ook leuk omdat ik daar pas echt vriendschappen kon opbouwen. De mensen daar waren meer op mijn niveau als 13 a 14 jarige. Dus al snel begon ik mij goed te settelen in de ploeg en er ontstond echt iets speciaals tussen ons als ploeg. We waren om het zo te zeggen.
'Een dreamteam'
We maakte gedurende jaren echt superveel fun op toernooien en wedstrijden. Het basketballen was dus voor mijn ontwikkeling een hele must. Ik kreeg een betere coördinatie over mijn lichaam, mijn sociale vaardigheden gingen er op voorruit. Maar het allerbelangrijkste was toch wel dat ik het leuk had. Ik vond het zelfs zo leuk, dat ik begon te zagen achter een basketbalring. Want in die fase van mijn leven wou ik koste, wat het kost, doorgroeien naar de next level. Dus uiteindelijk kreeg ik een ring en zelfs een pleintje van mijn ouders cadeau om te basketballen. Wel meteen toen het pleintje er stond, was het basketbal-time. Ik begon dagelijks een balletje te werpen voor 1 uur lang. Die gewoonte bleef ik aanhouden gedurende jaren. Het maakte me zelfs niet uit of het nu winter of zomer was. Het was voor mij gewoon leuk om mijn balletje te shotten en op die manier kon ik ook ontspannen. Al snel worp het vele oefenen zijn vruchten af. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een soort Olympische spelen voor mensen met een beperking, maar dan wel alleen in België. Eerlijk gezegd was het toen een hele beleving om het allemaal mee te maken. Helaas hadden we het eerste jaar juist naast de medailles gegrepen. Dat was toen in mijn onderbewuste een beetje frustrerend, maar ik kon troost vinden in de gedachte: "Wacht nog maar een jaartje, dan zal ik wel sterker zijn en dan gaan we voor niks minder als goud". Het was nog waar ook. We hadden het volgende jaar goud gehaald op de nationale spelen. Misschien is het niet zo mooi om te zeggen dat het door mij kwam, maar dat was wel de waarheid. Ik droeg de ploeg naar een hoger niveau. Zelfs naar zo'n hoog niveau, dat we goud haalde in een poole die 2 niveaus hoger lag als de poole waar we het jaar voordien inspeelde. Het was toen zo duidelijk dat ik het spel leidde. Ze dachten zelfs dat we valsspeelde - en dat ik eigenlijk een paar levels hoger speelde. Dus door die prestatie kreeg ik weer de kans om door te groeien. Deze keer groeide ik in één teug naar het hoogste G-niveau op de nationale ploeg na. Daar kreeg ik opnieuw de kans om nieuwe vriendschappen op te bouwen. Al snel werd dezelfde sfeer geëvenaard als de vorige ploeg waar ik bijspeelde. Ook bij een van de hoogste G-ploegen van België groeide ik nog een stukje. Ik was nog lang niet de beste van die ploeg in basketbal, maar ik was ook niet de slechtste. Na een jaartje in de hoogste ploeg te spelen, was het weer nationale spelen. Ook deze keer was ik bij de goud-winnende ploeg. Alleen wonnen we deze keer (en de keren erop) in poole 1. We zijn dus al jaren de beste G-ploeg in basketbal van België. Na al die overwinningen begonnen we zelfs een ploeg in de gewone competitie - en zelfs daar klommen we niveaus omhoog.
1Limburg
Waarom stop ik met G-basketbal?
Een van de redenen waarom ik gestopt ben was al te lezen in de inleiding, maar er zijn nog redenen. Naast meer tijd hebben voor andere dingen. Stopte ik ook omdat mijn leven te veel begon te verschillen met de rest van de G-basketbal. De rest vertelde over beschutte werkplaatsen, begeleid wonen, begeleid werken,... Dat waren nu juist de dingen die niet bij mij horen, maar waar ik wel altijd respect voorhad. Die onderwerpen zijn vrij standaard, dus je kan er niet omheen. Ook zou ik zelfs nooit proberen om er omheen te gaan, want van mij mag iedereen praten over wat hij of zij bezig houdt. Alleen was het voor mij niet echt interessant. Het begon me stiekem ook een beetje te vervelen. Daarnaast ben ik ook gestopt omdat ik op die manier niet echt de kans krijg om vrienden te maken die hetzelfde zijn als mij. Wat niet cru is bedoelt, maar ik heb gewoon echt belang aan vrienden waarmee af te spreken is en waarmee ik goeie babbels kan hebben - zonder dat ik moeite moet doen om geïnteresseerd over te komen.
Internet-Toys.com
Is het gemakkelijk om te stoppen?
Gemakkelijk is het nooit om een punt achter iets te zetten en zeker niet als je vragen krijgt via chats, telefoon of in het echt van: "Waarom ben je gestopt?" of dergelijken. Dan is het voor mij heel moeilijk om daarop te antwoorden zonder iemand te kwetsen, maar het is gelukt. Nu heb ik het gevoel dat ik het los kan laten. Maar ik zal wel altijd terugdenken aan de dingen die ik samen met mijn ploegen heb meegemaakt. Dat zijn gewoon zo'n dingen die je nooit zult vergeten en het is ook gewoon een erg belangrijk stuk van mijn levensverhaal. Dus ik zal met veel dank en respect terugdenken aan de mooie jaren die ik heb beleefd in de G-competitie en ik ga ongetwijfeld ook nog blijven basketballen op mijn pleintje.
Vector
Het stoppen met G-basketbal was geen gemakkelijke keuze, maar het was wel een keuze die ik moest maken. Dus in dat opzicht ben ik wel blij met de gemaakte keuze.
Bedankt iedereen voor de mooie jaren! Ook al zullen jullie deze blog waarschijnlijk nooit lezen.
De afgelopen maand heb ik vakantiewerk gedaan, net zoals de vorige zomers. Alleen was het dit jaar een tikkeltje anders dan de andere jaren. Dit jaar deed ook mijn broer een vakantiejob, waar ik al zomers aan een stuk werk als jobstudent.
De grote broer zijn...
Het is al jaren geleden dat ik me nog eens kon ontfermen van de rol als grote broer. Want normaal zijn onze levens uiterst verschillend. Ik die bijna altijd op een andere school zat als hem. Ik die helemaal andere interesses heeft als mijn broer. Bij ons thuis ben ik altijd de bezige bij geweest en mijn broer de hardcore gamer. Veel tijd was er dus absoluut niet meer over om met elkaar om te gaan. Dus we hebben eigenlijk de laatste jaren alleen maar tijd kunnen doormaken, samen aan tafel en op familie feestjes. De momenten aan tafel waren ook niet altijd de gezelligste. Mijn broer was vaak gespannen en werd helemaal gek van uren te gamen per dag - en dat in een kamer waar geen licht naar binnenkomt. Hij was dus niet het zonnetje in huis. Ook zag ik dat het de laatste maanden alleen maar slechter ging met hem. Hij voelde zich duidelijk niet goed in zijn vel, maar dat is gebeterd deze maand.
BenIKHip
De momenten die we konden delen...
Augustus was voor mijn broer en ik 1 maand werken. Aan het begin deden we dat allebei in een andere shift, maar op de eerste dag dat mijn broer moest komen werken. Toen baarde de collega's en de baas zich al zorgen over mijn broer. Ze vroegen me waarom mijn broer niet at en waarom hij zo weinig sprak. Daar had ik ook niet meteen een snel en klaar antwoord op, maar ik vertelde wel dat het nog zou komen. Dat het eigenlijk gewoon een kwestie van wennen zou zijn. Meteen zag ik een zorg van de collega's en de baas hun schouders zakken. Mijn broer bleef nog wat dagen in zijn schulp, maar ik merkte wel op dat ik mijn broer er langzaam uitkreeg door wat met hem te praten en door hem gerust te stellen. Hij werd steeds lakser en lakser in de groep. Wonder boven wonder begon hij zelf helemaal boven zichzelf uit te steken. Hij was zo goed bezig. Hij deed zijn werk goed en vond manieren om met mensen te praten. Ik was echt trots op hem. Het resultaat was zelfs de eerste werkdag al te zien toen we thuis waren. Ik begon thuis aan tafel wat dingetjes te vertellen over de collega's. Hij wist nog van geen toeters of bellen, maar toch merkte ik op dat hij interesse leek te hebben in wat ik hem vertelde. Hij liet veel meer gebeuren als de afgelopen jaren. Normaal zei anders altijd: "Zwijg" of "laat me met rust". Ook nam hij een openhouding aan en er kon zelfs een glimlach vanaf. Elke dag was ik aangenaam verrast toen ik zag dat mijn broer het zo goed deed. We maakten zelfs niet alleen plezier aan tafel, maar het was ook altijd lachen in de auto. We grapten en lachten ons kapot - met 1 (de maximale) streepje(s) goede muziek op en met de ramen volledig open. Waarschijnlijk vonden de buren het iets minder prettig, maar dat maakt ons niet uit. Het belangrijkste is dat we terug naar elkaar zijn toe gegroeid. Zelfs zo hard dat we samen na het werk soms uitgingen. Wat ook al jaren geleden was. Om eerlijk te zijn was deze maand echt prachtig. We maakte echt de gekste dingen mee.
Voetweg 66
Zou dit mooie grote-broer-en-kleine-broer-moment vervolgt worden?
Ik zou het super vinden, mochten we ons wederzijds respect voor elkaar verderzetten. Alleen vrees ik er misschien voor dat het terug zal veranderen als school terug begint op 1 september of in zijn geval ergens midden september. Want dan zal de spanning wel terug te snijden zijn. Dat is toch het gene wat ik vermoed. In ieder geval zal ik dan toch maar weer eens kunnen terugblikken op augustus. Zo'n nieuwe leuke herinneringen met mijn broer gaan ons sowieso veel deugd doen. Het zal vast en zeker wel invloed hebben op de manier waarop we elkaar gaan zien en hoe we met elkaar opschieten. Of we nog altijd zoveel leuke dingen gaan doen. Dat is voor mij een groot raadsel, maar volgende zomer gaan we ongetwijfeld weer aan het werk - en dan zal deze maand gewoon overgedaan worden.
Filmkrant
Oh, wat ben ik blij dat ik vandaag dit leuke blogje mag droppen. Deze blog is echt gewoon een weerspiegeling van de goede vibes die ik samen met mijn broer de afgelopen maand heb mogen doormaken. Het is leuk dat ik dit leuke gevoel met jullie mag delen, maar ik ga sowieso deze blog ook nog wel eens zelf bekijken. :P
"We kennen allemaal het 'Paardjesspel' als een bordspel, waarbij je alle vier je pionnen moet binnenzetten, maar er is meer. Het 'Paardjesspel' is sinds vandaag niet alleen maar een bordspel dat al jaren meegaat. Nee, sinds vandaag is 'Paardjesspel' een nieuwe manier van daygamen. Het is een real live game die iedereen aan een vriendin kan helpen."
Wat is Paardjesspel?
In het daygamen geven we een helemaal andere betekenis aan de 'paardjes'. De paardjes zijn geen paarden meer, maar wel 2 meisjes bij elkaar op een openbare plaats. Omdat de meisjes per 2 zijn, zullen ze zich meer op hun gemak voelen als er een jongen met hun begint te praten. Dat zal zorgen voor een veiligheidsgevoel en voor een versterkend effect van je flirt skills. Want ze gaan het moment samen beleven als vrienden - en de momenten die je samen met vrienden beleefd worden altijd grappig. Daardoor ga je een grotere kans hebben om iets te bereiken. Met stapels geluk gaat de vriendin van het meisje je zelfs helpen om haar er van te overtuigen dat je een goede jongen voor haar zou zijn.
Speelgoed Mertens
De gevaren van Paardjesspel?
Voor het moment kan het misschien lijken alsof er geen risico's aan verbonden zijn, maar er zijn wel risico's aan verbonden. Dat heb je helaas bij alles wat je doet. De risico's in het 'Paardjesspel' zitten hem in het niet goed scannen van de omgeving. Het is heel belangrijk dat je waarneemt dat er zeker geen jongens in de buurt komen van de meisjes. Want we willen natuurlijk niet met een blauwoog naar huis na een uitje. Daarom is het aangewezen om goed rond te kijken. Kijk eens naar rechts, kijk eens naar links, kijk eens achter je, kijk eens voor je. Je moet een beeld vormen in je hoofd, dat je een gevaarlijk kruispunt wilt oversteken. De jongens moet je dan vergelijken met auto's. Dus logischerwijs als je een jongen ziet die interactie heeft met de twee dames. Dan blijf je beter uit de buurt en zet je je zoektocht verder. Zo voorkom je botsingen.
Over ogen
Wat als de 2 dames al een relatie/andere geaardheid hebben?
Het kan heel vervelend zijn als een van de mooiste meisjes die je ooit zag al een relatie heeft of een andere geaardheid. Geen nood, dat wil niet zeggen dat je niet kunt scoren. Je kan deze vervelende situatie misschien ombuigen naar iets positiefs. Dat wil zeggen; verontschuldig je en gebruik je aandacht voor een vriendschappelijk gesprek. Op die manier kan je er misschien wel 2 goede vriendinnen aan over houden - en wie weet zal je zelfs kunnen netwerken met hun vriendenkringen - waar misschien wel een toekomstige liefde uit kan bloeien. Dus slaag gewoon niet in paniek en maak er altijd het beste van.
Marktplaats
Hoe kan ik winnen met Paardjesspel?
Eigenlijk kan iedereen die aan Paardjesspel doet een winnaar zijn. Je moet gewoon het lef hebben om 2 meisjes aan te spreken. Het maakt zelfs niet uit of je er een vriendschap/liefde/date of wat dan ook er aan over zult houden. Het zit hem gewoon in de daad. De daad zal het gene zijn dat jou helpt verder te ontwikkelen als daygamer en zelfs als persoon. Elke mislukte actie zal je sterker maken, want je zal veel beter weten wat je wel en niet kunt doen. Dus smijt je lijn uit en haal voorzichtig met je fluwelenhandschoenen die vis naar boven. Ik zeg nu eenmaal altijd: "Niet gevist, dan hebt ge sowieso neffe de pot gepist".
Feestwinkel24
Hoe spreek ik 2 meisjes tegelijkertijd aan?
Al vorens je je naar de meisjes begeeft, kan je best ervoor proberen te zorgen dat je rustig en ontspannen bent. De houding van de jongen kan van cruciaal belang zijn. De meisjes kunnen aanvoelen dat jij je wel of niet comfortabel voelt bij de actie die je zoekt te ondernemen. Daarom is het belangrijk dat je normaal spreekt, niet random met je lichaam beweegt, maar je moet wel een openhouding hebben. Ook is het van belang dat je de meisjes allebei in de ogen gaat kijken tot ze helemaal in een deuk liggen van het lachen - en op dat moment moet jij je grootste glimlach van het zolder halen en het presenteren. De meisjes gaan op dat moment 100% zeker weten dat je er bent vanwege een mogelijkse relatie. Ook moet je ervoor zorgen dat je een goede openingszin hebt. Een standaard 'hey', 'hoe gaat het?' mag je direct overboord gooien. Gebruik liever iets gepast, origineel en grappigs. Probeer misschien ook al in je observatie de persoon te lezen. Zo heb ik onlangs gezien dat een meisje heel open was. Ik vroeg haar: "Doe je iets in de sociale sector van werk of studeer je iets in de sociale sector"? Ze wist mij te vertellen dat ze werkte op een personeelsdienst van haar werk. Dus ik had het juist. Het gesprek was dus helemaal open gebloeid op een leuke manier.
AttractionGym
Wat ben ik blij dat ik vandaag over 'Het Paardjesspel' heb kunnen schrijven. Ik hoop dat ik hiermee mensen kan helpen die in hetzelfde schuitje zitten als mij. De tips die ik gegeven heb zijn niet enkel van toepassing op jongens die een meisje proberen te versieren, maar het zal ook zijn vruchten afwerpen bij meisjes die een jongen proberen te versieren. Ik zou het dus echt fantastisch vinden dat ik met mijn kennis en ervaring iemand kan verder helpen bij het 'Paardjesspel'.
Afgelopen vrijdag is er iets heel ergs gebeurt. Het zou mogelijks het begin van het einde kunnen betekenen van mijn oma haar leven. Het is dus ook iets wat heel gevoelig ligt, maar schrijven over dit, dat helpt.
De val
Het was een kleine week geleden. Ik lag rustig te pitten in mijn bed om 8 uur 's morgens. Het was genieten van het opstaan wanneer het voor mij uitkwam, maar plots gebeurde er iets onverwachts. Mama riep op een hevige manier. 'Ik ga naar oma, ze is gevallen! Kom jij ook!?'. Reageren deed ik heel snel. Ook al was ik heel diep aan het slapen. Wel meteen liet ik van me horen. 'Ja, natuurlijk kom ik mama!'. Mama vertrok meteen - en nam de benen naar haar fiets - en smeerde hem naar het huis van de arme demente vrouw. Al snel kwam ze aan bij het huis. Opa stond in de deuropening van de zware voordeur. Hij was er enorm van aangedaan. Hij was er enorm van verschoten om oma zo aan te treffen. Opa liet mama met spoed naar binnenkomen. Samen gingen ze met snelle pas naar de slaapkamer. Daar lag oma dan, op de vloer, het koud te hebben en moeite te doen om wakker te blijven. Al snel probeerde opa en mama om haar recht te helpen, maar dat schoof geen millimeter op. Daarom legde mama een dekentje over het arme vrouwtje. Dat hielp in zekere zin, maar de koude bleef er wel. Want iemand met dementie heeft het altijd koud. Dat kan echt zijn of gevoelsmatig. Ze zagen dat haar mond scheef stond en dat ze wit optrok, daarom belde ze een ambulance. Mama vergezelde oma en opa bleef in de deuropening staan.
Bol.com
In tussentijd was ik al uit bed gesprongen en had ik me klaargemaakt om te vertrekken naar oma. Ook ik zette er vaart achter en kwam snel aan bij het huis. Ik reed mijn fiets als een zot naar de deuropening waar opa instond. Opa: 'Oma wordt opgehaald door een ambulance'. Snel plaatste ik mijn fiets naar een plaats zodat hij zeker niet onder de voet zou staan. Daarna ging ik terug naar opa. Hij was zwaar geschrokken, maar had nog niet de tijd om in tranen uit te barsten. Ik probeerde hem even gerust te stellen en ging daarna kijken naar oma. Meteen vroeg ik verbaast of ik hulp kon bieden. Ook al zag ik dat mama de boel helemaal onder controle had. Dus ik besloot om opa zijn plaats in te nemen aan de deuropening. Dan had opa de tijd om de nodige papieren bij elkaar te nemen. Hij maakte direct gebruik van de gelegenheid. Hij doorzocht zijn kasten één keer tot wel meerdere keren. Met succes, want hij had in een mum van tijd heel wat papieren in zijn handen. Juist op tijd. Want niet veel later hoorde we al een oorverdovende sirene de straat inrijden. De ambulanciers reden tegen een hoge snelheid de lastige-hellingen-gekronkelde-oprit op. Ze gooide razend vlug de deuren van het voertuig open en vroegen aan mij waar ze moesten zijn. 'In de slaapkamer. Ik ga wel even mee' vertelde ik hun met geschraapte keel. De man en vrouw in uniform volgde me op gelijke snelheid naar de kamer. Meteen controleerde ze of de vrouw wel bij bewustzijn was. Wat wel het geval was. Daarna bedachten ze een plan om de vrouw uit het huis te krijgen, wat niet gemakkelijk is. Want het huis had vele smalle gangen. Het was dus ook heel moeilijk om haar met de brancard tot bij de deur te krijgen, maar er lagen nog andere opties op de tafel. Zo bedacht de vrouw in uniform: "kunnen we haar niet via het grote raam in de slaapkamer naar buiten tillen?" Het was een plan dat meteen tot uitvoering kwam. De vrouw en man legde aan ons uit wat er zou moeten gebeuren. 'Jij gaat helpen om de plank met de vrouw op tot aan het raam te reiken. Jij neemt de plank vanaf de buitenkant van het huis aan en legt de plank op de brancard. Wij zullen het proces uitvoeren en jullie ondersteunen ons." Al snel probeerde de ambulanciers oma heel erg voorzichtig op een groene plank te leggen. Ze kreunde van de pijn, maar kon het niet oriënteren als pijn. Dus ze waren extra voorzichtig, maar ze hielden voet bij stuk en gingen door met de lastige operatie. Al snel hadden ze haar op haar zij op de plank geschoven. Meteen ging de man aan de voorkant van de plank staan. De vrouw pakte vast aan de zijkant. 'Pak jij maar vast aan de andere zijkant'. Vertelde de man doelgericht. Ik knikte en deed wat hij vroeg. We tilden de plank zachtjes half door het grote raam. Mama pakte over van de man en de man sprong door het raam. De man wisselde van positie met mama en mama duwde aan de achterkant verder tot oma op de brancard lag. Snel baande het paar oma over de gazon en namen een patje aan de zijkant van het huis om aan de ambulance te geraken. Het ging redelijk vlot, maar ze moesten wel proberen om zo stil mogelijk met de brancard over de kasseien te rijden. Want het was pijnlijk voor oma. Ze bereikte op een gegeven moment eindelijk de ambulance en tilde de brancard er zo in met een soort van lift. Vervolgens maakte ze nog wat afspraken met ons en ze waren al weg naar het ziekenhuis. Toen de ambulance weg was. Toen kon opa de emoties niet meer te baas en mama en ik begonnen hem te troosten. 'Ze was deze morgen al een paar keer boos beginnen rondwandelen in huis. We maakte even ruzie en ze werd kwaad. Ze wilde alleen gelaten worden, dus ik liet haar alleen - en na enkele uren deed ik de deur open - en ze lag op de grond. Ze zag helemaal wit'. Dat vertelde opa helemaal van zijn melk. Mama en ik boden hem allebei een schouder en vertelde hem dat hij er niet aan kon doen. Wat ook wel zo was.
Wikipedia
Na het geruststellen van opa hadden we al snel door dat hij niet instaat was om oma te gaan bezoeken. Aangezien hij zo geschrokken was. Dus mama besloot om de ambulance achterna te gaan. Ze vroeg of ik geen zin had om haar weg te brengen. Dat wilde ik gerust doen. Dus ik pakte de auto en nam haar snel mee naar het ziekenhuis en zette haar af aan de hoofdingang. Daarna reed ik alleen terug naar huis en begon daar een strip te lezen van de 'Kiekeboes'. De strip was snel uit. Na de strip deed ik nog wat kleine klusjes zoals de was insteken. Al snel had ik die klusjes gedaan en besloot om nog een strip te lezen. Ook die was snel uit. Na die strip stuurde ik toch al eens een sms'je, want ik was nog altijd doodongerust. Heel wat later kreeg ik een sms terug. 'Bedankt voor je hulp! Veilig thuis geraakt? Oma moet geopereerd worden aan haar heup.' Het Nieuws kwam hard binnen en zeker omdat het per sms was. Ik stuurde haar een sms terug. 'Dat is toch het minste dat ik kon doen.' Al snel begon ik terug een strip te lezen, maar de strip was nog niet half uit of ik kreeg al een sms met de vraag: "Kan je me komen oppikken"? Meteen reedt ik terug naar het ziekenhuis. Daar stond ze al even te wachten, dus ze kon meteen instappen. Ik reedt haar naar huis en zij vertelde mij wat er allemaal precies aan de hand was. Ze ging er ligt over om mij gerust te stellen, maar ik was nog altijd niet helemaal op mijn gemak.
Wikipedia
Heel wat uren later kregen we telefoon van het ziekenhuis. 'De operatie is goed verlopen'. Wat was dat een opluchting. Plots waren we allemaal wat minder overstuur, maar toch wisten we nog altijd dat het nog niet afgelopen was.
De situatie nu...
Ondertussen is er al heel wat water naar de zee gelopen. Zo heeft oma na de operatie nog een hele dag geslapen. Daarna was ze koppig omdat ze naar huis wou.
De afgelopen dagen hebben we ons ook veel vragen gesteld. We wisten ook niet: "hoe moet het verder"? Maar ook daar hebben we al iets op bedacht. Ze zal in een kortverblijf terechtkomen, waar ze zal kunnen herstellen. Wat misschien ook wel een overgang kan zijn naar een vaste opname.
Ondertussen hebben we echter wel nog geen idee hoe het komt dat ze is gevallen. Het kan zijn dat ze iets in haar hoofd heeft gekregen, maar dat kunnen ze niet meer zien. Haar brein is te hard aangetast door dementie volgens de dokters. Een andere piste is dat ze gewoon dikke pech had en zo gevallen is. Hoe het precies is kunnen gebeuren, dat zullen we nooit weten. De piste van dat er iets anders speelde in haar brein als dementie. Dat lijkt me nog het meest logische. Ze was afgelopen weken wel heel erg hard achteruit gegaan. Ze kon plots bijna niet meer spreken, ze had waanbeelden,... . Ze was echt hard veranderd.
Het was moeilijk om aan deze blog te beginnen, maar ik ben wel trots op het feit dat ik heb doorgezet. Zo heb ik toch mijn hart kunnen luchten. Want het was nodig. Het was iets waar ik al wel even mee zat.
